“Sa isang iglap, nalaman ko kung sino talaga ang kasama ko sa iisang bubong, at kung bakit may mga payong na kailangang dalhin kahit maaraw pa ang langit.”

Ako si Maya, at ito ang gabing tuluyang nagbago ang paraan ng pagtibok ng puso ko.

Mabilis ang naging takbo ng buhay ko pagkatapos ng kasal. Parang isang iglap lang, mula sa pagiging anak na inaalagaan ng tatay, naging asawa ako na inaasahang magbuhat ng buong mundo ng iba. Bago pa man kami ikasal ni Rey, may iniwang payo ang tatay ko na noon ay inakala kong sobra, halos nakakasakal. Anak, siguraduhin mong may sarili kang balwarte. Life vest yan. Sana hindi mo kailanman kailanganin, pero kapag nalulunod ka na, yan ang hahawak sa’yo sa ibabaw ng tubig. Ngumiti ako noon, may halong lambing at pagtanggi. Mahal ko si Rey. Mabait siya. Hindi ko naisip na darating ang araw na kakapit ako sa payong iyon.

Tahimik kong sinunod ang tatay ko. Dinala ko ang buong mana ko, anim na milyong piso at ang titulo ng condo na iniwan ng mama ko, at ipinapanotaryo bilang personal na ari arian bago ang kasal. Walang nakakaalam. Hindi si Rey. Hindi ang pamilya niya. Sa araw na pumirma ako, nanginginig ang kamay ko. Pakiramdam ko niloloko ko ang pag ibig. Pero nilunok ko ang konsensya ko at naniwala sa isang bagay. Kung hindi ko ito kakailanganin, mananatili lang itong papel.

Isang taon ang lumipas na parang panaginip. Maalaga si Rey. Sweet. Mapagmalasakit. Laging may payong kapag umuulan, may nilaga kapag may sakit ako. Unti unti ring pumasok ang mga pakiusap. Pera para kay mama niya. Tulong para kay Jonjon na wala pang trabaho. Sa simula maliit lang. Hanggang sa lumaki. Hindi ko binilang. Pamilya naman, sabi ko sa sarili ko.

Hanggang sa gabing iyon.

Nakaupo kami sa sala. Dilaw ang ilaw. May amoy pa ng nilagang baka sa hangin… Ang buong kwento!⬇️  Ang condo ay tahimik, mainit, parang tahanang pangarap ng marami. Nakaupo si Rey sa tabi ko, hawak ang cellphone ko. Nakabukas ang banking app. Anim na milyong piso ang balanse. Pangalan ng tatanggap, si Jonjon. Ang halagang ililipat, anim na milyon din.

Pakiramdam ko may humawak sa puso ko. Hindi masakit. Nakakabigla.

Maya, tama ba ang account number? tanong niya, mahinahon, kampante. Nagmamadali na ang may ari ng bahay. Kung hindi natin ito mailipat ngayon, mawawala na. Hay, buti na lang at may asawa akong tulad mo. Dahil sa’yo, giginhawa ang pamilya ko.

Sa tenga ko, hindi siya ang naririnig ko. Boses ng tatay ko ang umalingawngaw. Huwag kang magtitiwala sa puso ng tao kapag pera na ang kaharap niya.

Hinila niya ang kamay ko para ilagay ang fingerprint. Ngumiti pa siya, parang tapos na ang lahat. Doon ako huminga nang malalim.

Huwag na, sabi ko. Ako na lang ang maglalagay ng password.

Ngumiti siya, inakalang biro. Inilagay niya ang birthday ko. Pinindot ang confirm transfer.

Isang segundo. Dalawa. Tatlo.

Walang transaction successful.

Sa halip, isang pulang mensahe ang lumitaw. Ang account na ito ay personal na ari arian bago ang kasal. Ang lahat ng transfer na higit sa 100,000 ay nangangailangan ng presensya ng may ari at isang saksi sa bangko. Ang online transaction ay na block ng sistema.

Naglaho ang ngiti niya.

Ano ito, Maya? Ang boses niya ay paos, parang nabasag.

Kalmado ako. Iyan ang ipinapanotaryo ni tatay bago tayo ikasal. Ang pera at ang condo ay personal kong ari arian.

Sa mata niya, nakita ko ang hindi ko pa kailanman nakita. Hindi paniniwala. Galit. Panghihinayang.

Inagaw niya ang cellphone at binasa ulit ang mensahe. Parang umaasang magbabago. Hindi nagbago.

Ipinagkait mo sa akin ito, sabi niya. Hindi na mahal ang tawag niya sa akin. Ipinagkait mo sa akin.

Huminga ako. Natatakot lang si tatay na baka may mangyari sa huli at ako ang mawalan.

Tumawa siya, tuyo, mapait. Ano ako sa paningin niyo? Magnanakaw? Pulubi?

Doon ko nakita ang malinaw na linya. Ang taong handang ipagtanggol ka, at ang taong handang magalit dahil hindi niya nakuha ang gusto niya.

Sinabi ko ang totoo. Hindi ko ibibigay ang buong mana kay Jonjon. Kung tutulong, dapat pag usapan. Hindi uubusin ang lahat.

Tumingin siya sa akin na parang hindi na niya ako kilala. Panatilihin mo ang iyo. Huwag kang magtataka kung mawala na ang respeto ko sa’yo.

Umalis siya. Malakas ang pintong sumara. Naiwan ako sa katahimikan na mas mabigat pa sa sigawan.

Dumating ang mga mensahe. Mula kay Rey. Mula sa biyenan ko. Pare parehong tono. Konsensya. Utang na loob. Paghahambing. Para sa kanila, numero lang ang anim na milyon. Para sa akin, iyon ang dugo ng mama ko at ang hininga ng tatay ko.

Kinabukasan, tumunog ang doorbell. Sunod sunod. Alam ko na agad.

Pagbukas ko ng pinto, nandoon sila. Si Rey. Ang biyenan ko. Si Jonjon. Pumasok sila na parang sila ang may ari ng bahay.

Diretsahan ang biyenan ko. Ayaw mo bang tulungan ang bayaw mo?

Hindi ko iniwasan ang tingin niya. Tutulong ako ayon sa kaya ko. Pero hindi ko ibibigay ang personal kong ari arian.

Ngumiti si Jonjon, mapanghamak. Ano pa bang personal sa’yo? Asawa ka na.

Doon ko naramdaman ang huling piraso ng paggalang sa loob ko na bumagsak. Hindi ako ATM. Hindi ako life vest ng buong angkan. Tao ako.

Tahimik akong tumayo. Hinarap ko silang tatlo. Ang pera na iniwan sa akin ng mama ko ay hindi pambayad ng dangal ng iba. Kung galit kayo dahil pinrotektahan ko ang sarili ko, mas malinaw ngayon kung bakit tama ang ginawa ng tatay ko.

Walang sumagot. Ang biyenan ko ay namula sa galit. Si Rey ay hindi makatingin sa akin.

Umalis sila na hindi nagpaalam.

Naiwan ako sa condo na iyon, hawak ang katahimikan, pero buo ang loob. Sa gabing iyon, tumawag ako sa tatay ko. Hindi ako umiyak. Hindi ko kailangan.

Tay, salamat sa life vest.

Ngayon, alam ko na. Ang pag ibig ay hindi nasusukat sa kung gaano kalaki ang kaya mong ibigay, kundi sa kung gaano ka nirerespeto kapag sinabi mong hindi. At sa wakas, kahit masakit, pinili kong manatiling nakalutang kaysa lumubog kasama ang mga taong handang hilahin ka pababa.