Isang pangarap na pauwi na sana ang nauwi sa matinding palaisipan matapos matagpuan ang isang OFW sa Qatar na wala nang buhay. Magkakaibang paliwanag mula sa agency at employer ang nagdulot ng tanong, sakit, at paghahanap ng katotohanan para sa pamilya ni Rosel Kauba.

Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa pamilya Kauba sa Danao, Bohol nang makarating sa kanila ang balitang wala na si Rosel Kauba, bunso sa magkakapatid at isang lisensyadong guro. Isang OFW na matapang na humarap sa hamon ng buhay sa ibang bansa, dala ang pag-asang balang araw ay makapagturo na rin sa sariling bayan.

Board passer si Rosel sa LET at pangarap niyang makapasok sa DepEd. Habang hinihintay ang item na inaasam, pinili niyang mangibang-bansa upang makatulong sa pamilya. Sa Qatar, pansamantala siyang nagtrabaho bilang kasambahay, isang desisyong hindi madali para sa isang propesyonal, ngunit tinanggap niya ito alang-alang sa kinabukasan.

Dalawang taon ang kontrata ni Rosel at papatapos na sana ito. Plano na niyang umuwi sa Pilipinas ngayong Enero 2026. May mga pangarap na nakahanay, kabilang ang planong pagpapakasal sa kanyang kasintahan at ang tuluyang pagbuo ng sariling buhay sa Pilipinas.

Ngunit hindi na umabot si Rosel sa mga planong iyon.

Ayon sa unang impormasyon, sinabi ng employer na naaksidente umano si Rosel at nahulog sa hagdanan. Natagpuan daw siyang wala nang buhay sa umaga ng Nobyembre 27. Isang paliwanag na agad nagdulot ng pagdududa sa pamilya, lalo na nang magsimulang lumitaw ang hindi pagkakatugma ng mga detalye…. Ang buong kwento!⬇️

Batay sa salaysay ng kapatid ni Rosel, Nobyembre 26 pa lamang ay nakausap niya ang kanyang kapatid sa telepono. Bagama’t sinasabi ni Rosel na maayos siya, ramdam ng kapatid na may kakaiba sa kanyang boses. May tensyon sa kabilang linya, may tila hindi pagkakaunawaan, dahilan upang lalo siyang mag-alala.

Dahil dito, agad na nakipag-ugnayan ang kapatid ni Rosel sa agency at nakiusap na personal na bisitahin ang bahay ng amo upang alamin ang tunay na kalagayan ni Rosel. Subalit ang sagot ng agency ay hindi raw maaari at mas mainam na tawagan na lamang ang employer dahil masama raw ang pakiramdam ng amo.

Kinabukasan, Nobyembre 27, muling tumawag ang kapatid ni Rosel sa agency upang mag-follow up. Doon sinabi ng agency na nakausap daw nila si Rosel noong umaga ng Nobyembre 27 at maayos naman daw ang kalagayan nito. Dahil dito, kahit papaano ay nabawasan ang pangamba ng pamilya.

Ngunit makalipas ang halos tatlong linggo, noong Disyembre 15, isang nakakagimbal na balita ang dumating. Ipinaalam ng agency na natagpuan na raw na wala nang buhay si Rosel. Ang mas masakit na katotohanan, ayon sa dokumentong nakita ng pamilya, Nobyembre 27 pa pala nangyari ang insidente.

Dito nagsimula ang malaking tanong ng pamilya.

Paano nakausap ng agency si Rosel noong umaga ng Nobyembre 27 kung ayon sa employer ay wala na siya noong umagang iyon? Sino ang nagsasabi ng totoo? May itinatago ba sa likod ng mga paliwanag?

Lalong tumindi ang pagdududa nang mabasa ng pamilya ang death certificate na nagsasaad na biktima umano si Rosel ng karah.asan, base sa ibinahaging post ng kamag-anak. Ayon sa kaibigan ni Rosel na isa ring OFW sa Qatar, sinabi raw ng employer na tumalon umano si Rosel at natagpuan na lamang sa hagdanan.

Ngunit hindi raw tugma ang oras, detalye, at daloy ng mga pangyayari. May mga puwang sa kwento na hindi maipaliwanag. Bakit huli ang pag-report sa pamilya? Bakit magkaiba ang pahayag ng employer at ng agency? At bakit tila hindi agad nabantayan ang kalagayan ni Rosel kahit may naunang pag-aalala na mula sa kanyang kapatid?

Para sa pamilya, hindi na ito simpleng aksidente. Isa na itong misteryong kailangang liwanagin.

Dahil dito, nanawagan ng tulong ang pamilya Kauba sa DMW, O.A., at kay Senator Raffy Tulfo upang magkaroon ng masusing imbestigasyon. Umaasa silang mabigyan ng linaw ang tunay na nangyari kay Rosel at mapanagot ang sinumang may pananagutan kung may naganap mang pang-aab.uso o kapabayaan.

Binanggit din ng pamilya ang paulit-ulit na paalala na dapat mino-monitor nang maayos ang mga OFW, lalo na ang mga nagtatrabaho sa loob ng bahay. Ayon sa mga umiiral na regulasyon, dapat regular ang pakikipag-ugnayan ng agency sa mga manggagawa upang matiyak ang kanilang kaligtasan at kalagayan.

Sa kaso ni Rosel, lumitaw rin ang alegasyon na kinuha umano ang kanyang cellphone, isang hakbang na labag sa karapatan ng isang manggagawa at malinaw na paglabag sa mga patakaran na nagpoprotekta sa mga OFW.

Ngayon, ang tanging sigaw ng pamilya ay hustisya. Hindi na maibabalik ang buhay ni Rosel, ngunit naniniwala silang ang katotohanan ay kailangang lumabas. Para sa isang guro na piniling magsakripisyo para sa pamilya, nararapat lamang na malaman ang buong katotohanan sa likod ng kanyang pagkamatay.

Ang kwento ni Rosel Kauba ay hindi lamang kwento ng isang OFW, kundi kwento ng maraming Pilipinong handang isantabi ang sariling pangarap para sa mahal sa buhay. Isang paalala na sa likod ng bawat sakripisyo, may karapatang mabuhay nang may dignidad, seguridad, at katotohanan.