Sa gitna ng siksikan at maingay na kalsada ng Quiapo, kung saan ang bawat patak ng pawis ay katumbas ng barya, isang madilim na tagpo ng pang-aabuso ang naging mitsa ng isang malaking pagbabago. Ito ay hindi lamang kwento ng isang matandang tindera at isang pulis, kundi isang paalala na ang tunay na kapangyarihan ay laging may kaakibat na pananagutan at puso.

Ang Marahas na Pagsita sa Bangketa
Si Lola Nena, 75-anyos, ay tatlong dekada na ring nakikipagsapalaran sa Quiapo. Sa kanyang maliit na pwesto sa bangketa, bitbit ang mga sariwang kalamansi, kamatis, at gulay, dito niya kinukuha ang pampaaral at pangkain ng kanyang mga apo. Ngunit isang hapon, ang kanyang payapang pagtitinda ay nabulabog ni CPO2 Mario Vergara.

Dala ng pagkapagod mula sa kanyang pangalawang trabaho at personal na problema, ibinuhos ni Mario ang kanyang inis kay Lola Nena. Sa ilalim ng katwirang “clearing operation” at utos na “linisin ang kalsada,” marahas na sinipa ni Mario ang basket ng matanda. Nagkalat ang mga kamatis at nadurog ang mga pangarap ni Lola Nena para sa kitang iyon. “Nay, ilang beses ko na bang sinabi bawal dito! Kayo ang mitsa ng traffic!” sigaw ni Mario habang mahigpit na hinahawakan ang braso ng nanginginig na matanda.

Ang Cellphone Video at ang Pagdating ng Hepe
Hindi alam ni Mario na sa isang sulok, isang binatilyong nagngangalang June ang tahimik na nagre-record ng buong pangyayari gamit ang kanyang cellphone. Nang tangkaing ipagtanggol ng isang tindero si Lola Nena, tinakot pa ito ni Mario ng pag-aresto. Subalit ang tensyon ay biglang napalitan ng kaba nang huminto ang isang patrol car at bumaba si Major Gabriel Ramos, ang hepe ng presinto.

Agad na nagpaliwanag si Mario, “Illegal vendor po sir, lumalaban kaya inaalis ko na.” Ngunit nang tanungin ng hepe si Lola Nena kung ito ay lumaban, ang tanging sagot ng matanda ay luha. Ipinakita ni June ang kanyang video kay Major Ramos, at doon nagsimulang magbago ang ihip ng hangin.

Isang Pagbabalik-Tanaw: Ang Anak ng Labandera
Sa isang hindi inaasahang pagliko ng tadhana, lumapit si Major Ramos kay Lola Nena. Hindi bilang isang opisyal, kundi bilang isang batang dati ring tinulungan ng matanda. “Ako po si Gabriel. Yung batang laging nakatambay noon sa pwesto niyo. Yung anak ng labanderang si Mila,” pagpapakilala ng hepe.

Naalala ni Ramos ang bawat libreng saging na ibinigay ni Lola Nena noong sila ay wala pang makain. Ang mga salitang “huwag mong ikahiya, Gabriel, balang araw tulungan mo rin ang iba” ay nanatiling nakaukit sa puso ng opisyal. Sa harap ni Mario at ng mga nakasaksi, kinwestyon ni Ramos ang kakulangan ng “body cam” at “confiscation receipt” ng kanyang tauhan. “Ang uniporme ay hindi dapat maging sandata ng kayabangan,” mariing paalala ni Ramos.

Systemic na Pagbabago at Aral
Bilang parusa, agad na sinuspinde si Mario sa field at inilipat sa Community Relations Office. Doon, obligasyon niya ang makinig sa mga hinaing ng mga tindera at tulungan ang mga ito sa pagkuha ng mga kailangang permit. Hindi nagtapos ang kwento sa parusa; nagkaroon ng malawakang pagpupulong sa barangay upang ayusin ang sistema.

Si Lola Nena ay nabigyan ng legal at maayos na pwesto sa loob mismo ng palengke. Ang mga pulis sa lugar ay isinailalim din sa training tungkol sa tamang paghawak sa mga sidewalk vendors. Ayon kay Lola Nena, “Anak, ang kapangyarihan ay parang kutsilyo. Pwede mong gamitin para manakit, pwede rin para magbahagi ng tinapay.”

Ang insidenteng ito sa Quiapo ay nagsilbing babala sa lahat ng mga nasa posisyon: ang batas na walang puso ay hindi kailanman magiging tunay na katarungan.