Isang gabi ng aksidente ang pumatay sa pangarap, at isang tiuhing dapat sandigan ang nagtulak sa bangungot. Kwento ito ni Adrian, isang ulilang estudyanteng nalunod sa takot, droga, at karahasan bago piniling magsalita at lumaban para sa kalayaan.

Hunyo 2017. Gabi sa kahabaan ng national highway sa Pampanga. Madilim ang paligid at tanging mga ilaw ng dumaraang sasakyan ang sumisira sa katahimikan ng kalsada. Isang l300 ang bumabagtas pauwi mula sa delivery, sakay ang mag-asawang Ernesto at My Mayra Santos. Sa isang iglap, sumulpot mula sa kabilang direksyon ang isang ten wheeler truck. Walang oras para umiwas. Sa lakas ng banggaan, hindi na umabot ng buhay sa ospital ang mag-asawa.

Kinabukasan, sa isang bahay sa Tarlac, isang tawag ang tumapos sa katahimikan. Si Adrian Santos, 19 anyos, ay napaupo habang hawak ang cellphone. Hindi niya agad naintindihan ang mga salitang narinig. Hanggang sa tuluyang bumagsak ang bigat ng katotohanan. Patay na ang kanyang mga magulang.

Si Adrian ay pangalawang taon sa kolehiyo, may pangarap na maging engineer. Ang kanyang mundo ay umiikot sa klase, proyekto, at mga pangarap na inaalay sa magulang na walang sawang sumusuporta sa kanya. Sa isang iglap, nawala ang lahat. Wala na ang sandigan, wala na ang gabay, at wala ring malapit na kamag-anak na maaaring kumupkop sa kanya.

Ang natitirang opsyon ay ang kapatid ng kanyang ina, si Rohelio de la Peña. Apatnapu’t dalawang taong gulang, nakatira sa Quezon City, dating construction worker ngunit ilang taon nang walang trabaho. Sa kanilang pamilya, kilala siyang mainitin ang ulo at madalas lasing…. Ang buong kwento!⬇️ Ngunit sa kawalan ng pagpipilian, iyon lamang ang pintuang bukas para kay Adrian.

Bitbit ang ilang pirasong damit, mga lumang notebook, at larawan ng kanyang mga magulang, bumiyahe siya mag-isa patungong Maynila. Habang nakatanaw sa bintana ng bus, hindi niya alam kung paano magsisimulang muli. Tanging tanong sa isip niya kung may saysay pa bang mangarap.

Pagdating sa bahay ng tiuhin, sinalubong siya ng amoy ng alak at usok ng sigarilyo. Maliit ang tirahan, dikit-dikit ang bahay, at halos walang espasyo para sa kanya. Sa kabila ng lahat, pinilit niyang ngumiti. Inisip niyang ito na ang simula ng bagong yugto ng kanyang buhay.

Sa unang linggo, maayos ang pakikitungo ni Rohelio. Pinakilala siya sa mga kapitbahay bilang pamangkin na galing probinsya. May banig na hinigaan, may kaunting pagkain, at may pakitang malasakit. Ngunit panandalian lamang pala ang lahat.

Sa ikalawang linggo, unti-unting lumabas ang tunay na ugali ng kanyang tiuhin. Ang kwartong ibinigay kay Adrian ay masikip, mainit, at halos hindi mahanginan. Kapag wala siyang ambag, hindi siya pinapakain. Kapag mabagal kumilos, minumura at sinisigawan siya.

Hindi nagtagal, nadiskubre ni Adrian ang lihim ni Rohelio. Ang kanyang tiuhin ay sangkot sa pagbebenta ng iligal na gamot bilang middle man ng isang lokal na grupo. Sa una, pinipilit niyang ipagwalang-bahala. Ngunit hindi naglaon, siya mismo ang naging kasangkapan.

Sinimulan siya sa maliliit na utos. Mag-abot ng supot sa isang kanto. Magdala ng plastik sa kabilang barangay. Kapalit ng kaunting pera o pagkain. Kapag tumanggi siya, may kapalit na suntok, banta, o gutom.

Unti-unting nawala ang kanyang pag-aaral. Hindi na siya nakapasok matapos ang unang semestre. Ang mga libro at pangarap ay naiwan na lamang sa isang sulok ng kwarto. Araw-araw, naririnig niya ang galit na sigaw ng tiuhin at ang pagdating ng mga taong bumibili ng produkto.

Tuwing gabi, nakahiga siya sa banig, pawis at takot ang kasama. Iniisip kung paano makakatakas. Ngunit wala siyang pera, wala siyang kamag-anak na matatakbuhan, at hawak ng takot ang bawat galaw niya.

May mga sandaling nakikita niya ang mga estudyanteng nakauniporme sa kalsada. Bitbit ang libro, abala sa kwentuhan. Doon siya mas lalong nasasaktan. Naalala niya ang sarili bago ang aksidente. Buo, masigla, at may malinaw na kinabukasan.

Sa kabila ng lahat, may maliit na apoy sa loob niya na ayaw mamatay. Ang alaala ng kanyang mga magulang. Ang mga paalala ng kanyang ama tungkol sa dangal at tamang landas. Ang boses ng kanyang ina na nagsasabing huwag gagawa ng bagay na ikahihiya balang araw.

Dumating ang puntong halos hindi na niya kaya. Isang gabi, pagod na pagod siyang umuwi mula sa isang transaksyon. Doon niya napagtantong kung mananatili siya, baka isa na rin siyang bangkay na balang araw ay ibabalita.

Sinubukan niyang tumakas. Nakituloy sa dating kaklase sa kolehiyo. Ilang araw siyang nakahinga nang maluwag. Ngunit natagpuan din siya. Pilit siyang ibinalik. Pagdating sa bahay, sinalubong siya ng bugbog at matitinding banta. Mula noon, halos hindi na siya nakatulog ng mahimbing.

Sa gitna ng takot, nabuo ang isang mabigat na desisyon. Hindi sapat ang magtago. Kailangan niyang magsalita. Kailangan niyang humingi ng tulong.

Isang hapon ng Agosto 2018, sa halip na bumalik sa bahay, nagtungo siya sa pinakamalapit na himpilan ng pulisya. Nanginginig ang boses habang ikinukwento ang lahat. Ang pamimilit, ang mga lugar ng transaksyon, at ang mga taong sangkot.

Dahil sa panganib, inirefer siya sa nbi. Tahimik na isinagawa ang surveillance. Ilang linggong minanmanan ang bahay ng kanyang tiuhin. Hanggang isang gabi ng Setyembre 2018, sabay-sabay na kumilos ang mga awtoridad.

Nahuli si Rohelio at ang kanyang mga kasabwat. Nakalatag ang ebidensya. Wala nang kawala. Sa malayo, lihim na nakamasid si Adrian. Luha at ginhawa ang sabay na bumalot sa kanya.

Matapos ang mahabang proseso, nahatulan ng hindi bababa sa tatlumpung taong pagkakakulong ang kanyang tiuhin. Para kay Adrian, hindi iyon tagumpay kundi pagtatapos ng bangungot.

Sa tulong ng social services, nakabalik siya sa kolehiyo sa pamamagitan ng scholarship. Nagtrabaho habang nag-aaral. Dahan-dahang binuo muli ang sarili.

Sa bawat gabi, tinitingnan niya ang lumang litrato ng kanyang mga magulang. At sa katahimikan, inuulit ang pangako. Itutuloy niya ang pangarap. Mamumuhay siya nang marangal. At hindi na muling hahayaang lamunin ng dilim ang kanyang kinabukasan.