Ang Waiter, Ang Bilyonaryo, at ang Balangkas ng Panlilinlang 🍷

Simple Order, Nakakabaliw na Katotohanan. Akala niya, magiging asawa niya. Pero ang gabi sa Le Jardin ang magbubunyag ng nakatagong mukha ng babaeng nagpaplano. Sino ang tunay na biktima sa larong ito ng pera at pag-ibig? Maghanda, dahil ang kuwentong ito ay mas matalas pa sa kutsilyo ng chef.

Hindi ko inaasahan na ang isang simpleng order ng alak ang magbubunyag ng katotohanan na magbabago ng aking buhay magpakailanman. Ang gabing iyon, sa loob ng pinakamahal na restaurant na pagmamay-ari ko, si Adrian Villanueva—ang bilyonaryong negosyante—ay nakatayo bilang isang waiter. Hawak ang trey, nakatingin sa babaeng akala ko ay magiging asawa ko.

Ngunit ang mga salitang lumabas sa bibig ni Cassandra ay hindi lamang nakasakit. Ito ay bumaligtad sa aking mundo. Sa isang iglap, nakita ko kung sino talaga ang babaeng pinagplanuhan kong pakasalan.

Ako, si Adrian Villanueva, 38 taong gulang, ay isa sa mga pinakamatagumpay na negosyante sa Metro Manila. Ang aking restaurant empire, ang Villanueva Dining Group, ay may walong sangay sa buong bansa. Ang aking flagship restaurant, ang Le Jardin sa Ayala Avenue, ay kilala sa buong High Society bilang lugar kung saan kumakain ang mga presidente, celebrities, at pinakamayamang pamilya sa Pilipinas.

Pero sa likod ng tagumpay na ito, ako ay nag-iisa.

38 na ako, at hindi pa ako nakakahanap ng babaeng mahal ako para sa kung sino ako, hindi para sa laman ng aking bank account. Ang aking yaman—isang bilyon at milyon, ayon sa pinakabagong financial audit—ay naging hadlang sa paghahanap ko ng tunay na pag-ibig. Bawat babae na nakikilala ko ay nagbabago ang kilos kapag nalaman ang tungkol sa aking negosyo…. Ang buong kwento!⬇️

Nakita ko na ang pattern: ang artificial na ngiti, ang biglang pagiging interesado sa business talk, ang mga tanong tungkol sa real estate investments at luxury cars.

Kaya nang makilala ko si Cassandra Torres sa isang dating app, desidido akong gawin ang isang bagay na hindi ko ginawa noon. Magsasabi ako ng katotohanan, pero hindi ang buong katotohanan.

Sa aking profile, sinabi kong assistant manager lang ako sa isang restaurant. Hindi ko binanggit ang pagmamay-ari, ang yaman, o ang empire na itinayo ko mula sa wala.

At si Cassandra, 29 taong gulang, marketing associate sa isang mid-level company, ay tila interesado pa rin.

Nag-chat kami ng tatlong linggo, puno ng tawanan, shared interest sa Italian cinema, at pag-uusap tungkol sa simpleng bagay tulad ng favorite breakfast spots at sunset views sa Manila Bay. Ngunit hindi ako naging bilyonaryo sa pagiging pabaya. Bago ko pa gawing official ang relasyon, gusto kong sigurado.

Kaya naisip ko ang plano: isang social experiment na magre-reveal ng tunay na karakter ni Cassandra.

Dalawang araw bago ang aming unang personal meetup, tumawag ako kay Miguel Santos, ang aking pinakamatalik na kaibigan mula pa noong college. Si Miguel, 39, ay may-ari ng isang mid-sized startup at may katangiang halos kapareho ko—matangkad, maputi, at presentable.

“Miguel, kailangan ko ng tulong mo,” sabi ko habang nag-uusap kami sa loob ng penthouse ko sa One Rockwell Triangle.

“Ano ba ‘yan? May problema ba sa negosyo?” tanong ni Miguel habang kumukuha ng kape.

“Hindi. Personal. May babae akong nakilala online at gusto kong i-test kung tunay ba ang intensyon niya.”

Napatigil si Miguel, nagtaas ng kilay. “Test? Paano?”

“Gusto ko, ikaw ang mag-pretend na ako sa first date namin. Ako naman, magiging waiter ninyo.”

Ilang segundo ang lumipas bago tumawa si Miguel. Pero nakita niyang seryoso ako. “Pre, joke time ba ‘to?”

“Hindi. Isipin mo: Kung tratuhin niya nang mabuti ang isang waiter, ibig sabihin, respectful siya. Kung tratuhin niya nang bastos, alam ko na ang sagot.”

“Saan gagawin?”

“Sa Le Jardin. Gagamitin ko ang private section. Ikaw ang darating bilang ako, at ako ang magiging waiter ninyo. May airpiece ako, kaya sasabihan kita kung ano ang sasabihin. Kunwari ka lang na ako.”

Sa loob ng dalawang oras, naplano namin ang lahat. Si Miguel ay magsuot ng navy blue Tom Ford suit mula sa aking closet. Magdadala siya ng car keys ng aking Mercedes-Benz S-Class. Gagamitin niya ang mga detalye na ibibigay ko tungkol sa negosyo.

Habang ako, si Adrian Villanueva, ay magsusuot ng standard uniform ng Le Jardin: puting long sleeves, itim na vest, itim na slacks.

Ngayong gabi na ang date. Alas siyete, at nandito na ako sa staff room ng Le Jardin, nag-aayos ng uniform.

Si Carla Reyes, 53, ang aking restaurant manager, ay nasa tabi ko, hindi makapaniwala sa nakikita niya.

“Sir Adrian, sigurado po ba kayo dito? Paano kung may makakilala sa inyo?”

“Carla, nandito ako simula nung nag-start ang Le Jardin. Kilala ko lahat ng staff. Lahat sila ay may utang na loob sa akin dahil binigyan ko sila ng opportunity. Walang magsusumbong. Trust me.”

Ibinigay ni Carla ang airpiece sa akin. Maliit ito, halos hindi nakikita, nakatago sa loob ng kanang tenga ko.

“Si Miguel na po ang nasa private dining room. Naghihintay na kay Ms. Cassandra.”

Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Ang bilyonaryong restaurant mogul ay naging isang simpleng waiter. Walang Rolex sa pulso. Simpleng empleyado lang.

Lumabas ako, dumaan sa main kitchen kung saan abala ang 23 chef at kitchen staff. Ang amoy ng searing steak, truffle oil, at fresh basil ay pumapalibot sa akin. Ito ang restaurant na ginawa ko mula sa pangarap.

Lumapit ako sa private dining area, isang enclosed glass room na may view ng Makati Skyline. Nakita ko si Miguel, nakaupo sa head of the table, relaxed, nagbabasa ng wine menu. Perpekto ang disguise.

Ilang minuto pa, dumating si Cassandra Torres. Nakita ko siya mula sa gilid ng doorway. Maganda siya. Suot ang isang fitted red dress na simple pero elegant. Ang make-up niya ay natural.

Ngumiti siya nang makita si Miguel, o ang taong iniisip niyang ako. Ngunit bago pa siya makapasok sa private dining room, naglakad siya papunta sa main entrance at may sinabi sa receptionist.

Narinig ko ang pag-uusap dahil sa malawak na acoustics ng restaurant.

“Excuse me. May dala ba kayong valet parking dito? Gusto kong makasigurado na safe ang car ko. Mercedes pa naman ‘yan,” sabi ni Cassandra, sa tono na may hint ng pagmamayabang.

Ngunit bago pa makasagot si Cassandra, biglang may lumapit na waiter na may dalang tray. Aksidente, medyo natapakan ang gilid ng sapatos ni Cassandra.

“Ay, sorry po, Ma’am. Pasensya na po,” sabi ng waiter, isang 23-taong-gulang na baguhan.

Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Cassandra. Ang ngiti ay nawala, pinalitan ng inis.

“Ano ba? Tingnan mo yang ginawa mo! Louis Vuitton ‘to! Hindi ‘yan basta-basta sapatos. Ang galing mo namang magtrabaho!”

Ang waiter ay nag-apologize ulit, pero si Cassandra ay nag-roll ng mata at naglakad palayo.

Naramdaman ko ang unang bakas ng pag-aalinlangan, pero hindi pa ito sapat. Kailangan ko ng mas concrete na ebidensya.

Pumasok si Cassandra sa private dining room, at doon nagsimula ang eksperimento.

Naupo si Cassandra sa harap ni Miguel. Si Miguel, gamit ang airpiece, ay sinusundan ang aking instructions word by word.

“Cassandra, I’m so glad you made it,” tanong ni Miguel.

“Grabe ang traffic! Pero okay lang, worth it naman. First time ko dito sa Le Jardin. Ang ganda pala!” sagot ni Cassandra.

“Yeah. Isa ‘to sa favorite spots ko. Madalas akong kumain dito for business meetings.”

“Talaga ba? Ang sosyal naman. Akala ko assistant manager ka lang?”

Napatigil sandali si Miguel, pero mabilis siyang naka-recover gamit ang bulong ko sa kanyang tainga. “Ah, well, kasi yung boss ko, close kami. Dinadala niya ako dito minsan para sa special occasions. Parang reward system.”

Tumango si Cassandra, pero may pagdududa pa rin sa kanyang mga mata. Hindi niya tinuloy ang tanong.

Ilang minuto pa, pumasok ako sa private dining room. Dala ko ang menu. Naka-waiter uniform. Tahimik ang aking kilos, professional. Lumapit ako sa table, pero hindi ako tumingin nang diretso sa mata ni Cassandra. Kailangan kong maging invisible.

“Good evening, Sir, Ma’am, welcome to Le Jardin. Ako po si Adrian. I’ll be your waiter for tonight,” sabi ko, gamit ang natural na tono, pero walang yabang.

Tumingin si Cassandra sa akin sandali lang, isang segundo. Parang pag-scan lang kung relevant ba ako o hindi. At sa loob ng isang segundong iyon, nakita ko kung paano niya ako tinrato. Parang hindi tao. Parang bahagi lang ng furniture.

“Okay,” sabi ni Cassandra, at bumalik ang tingin niya kay Miguel.

Inilapag ko ang menu sa harap nila, pero si Cassandra ay hindi man lang nag-thank you. Tumingin lang siya sa menu, nag-scroll, at nagsimulang magsalita nang hindi tumitingin sa akin.

“May recommended wine ba kayo dito? Yung imported ha, hindi yung local.”

Naramdaman ko ang unang kirot. Ang Pilipinas ay may world-class wines ngayon. Pero ang tono ni Cassandra ay dismissive. Parang ang local ay inferior.

“Ma’am, we have a selection of French wines. Château Margaux 2015, Domaine de la Romanée-Conti 2004, at meron din pong…”

“Alam mo ba talaga ‘yan o binabasa mo lang sa menu?” putol ni Cassandra. Ang tono ay condescending.

Napatitig ako. Hindi ako makasagot ng dalawang segundo. Sa loob ng dalawang segundong iyon, kumulo ang dugo ko. Ito ang restaurant ko. Ang mga wines na ito ay personal kong pinili mula sa auction sa France at Italy. Ang Domaine de la Romanée-Conti na binanggit ko ay nagkakahalaga ng P235,000 per bottle. At tinatanong ako ng babaeng ito kung alam ko ang binabasa ko.

Pero kailangan kong manatiling calm. Kailangan kong makita ang buong eksena.

“Ma’am, trained po kami dito. Ang bawat wine sa menu ay dumaan sa tasting sessions kasama ang aming sommelier.”

“Wow,” sagot ni Cassandra, sarcastic. “Sige, kunin mo na ‘yung Margaux, ‘yung 2015. At make sure na chilled ‘yan ha. Ayoko ng warm.”

“Noted po, Ma’am.”

Lumingon si Cassandra kay Miguel, ngumiti, at nagsimulang mag-usap tungkol sa ibang bagay. Habang ako, nakatayo pa rin doon, invisible, parang multo.

Bumalik ako sa wine cellar, kumuha ng Château Margaux 2015. Ang bote na ito ay nagkakahalaga ng P65,000. Hinawakan ko ito nang marahan, parang isang baby. Bumalik ako sa private dining room, dala ang wine at dalawang wine glasses.

Nagsimula akong magbuhos ng wine. Standard protocol: kaunti lang sa glass ni Cassandra para ma-taste niya. Pero bago ko pa matapos, nagsalita si Cassandra, hindi man lang nakatingin sa akin.

“Hoy, bakit mabagal ka magbuhos? May lakad pa ako mamaya. Hindi ako puwedeng mag-stay dito nang buong gabi.”

Napatigil ako. Ang kamay ko ay nanginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit. Pero hinawakan ko ang sarili ko. Kailangan kong tapusin ito.

“Sorry po, Ma’am,” sagot ko, walang emosyon.

Natapos ko ang pagbuhos. At nang umalis ako, narinig ko si Cassandra na nagsalita kay Miguel, malakas, loud enough para marinig ng ibang staff na dumadaan.

“Ang bagal naman ng service dito. Akala ko de-kalidad ‘to. Parang ang kupad ng mga waiter.”

Narinig iyon ni Adrian. Narinig din ng dalawang bus boy. Narinig ng assistant manager na naka-standby sa malapit. At lahat sila, sa loob ng isang segundo, ay tumingin sa akin na may simpatya sa mga mata. Alam nila kung sino ako. Alam nila na ako ang taong nagbigay sa kanila ng trabaho. At ngayon, hinaharap namin ang babaeng nag-insulto sa boss nila. Pero wala silang magagawa.

Bumalik ako sa kitchen, kumuha ng main course orders: grilled wagyu beef para kay Miguel, at seared Chilean sea bass para kay Cassandra. Bawat plating ay ginawa nang maayos. Bumalik ako sa private dining room.

“Ayan lang? Parang konti yata. Parang hindi worth it yung presyo,” sabi ni Cassandra, habang nakatingin sa plato.

“Ma’am, ang serving size po namin ay standard sa fine dining,” sagot ko.

“Huwag mo na akong i-explain, okay? Kakain na lang ako. At sana naman, masarap ‘to.”

Lumabas ako muli. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa realization. Nakikita ko na kung sino si Cassandra, at hindi maganda ang nakikita ko.

Ngunit mayroon pang isa. Isang final test.

Matapos kumain, si Miguel ay nag-request ng dessert menu. Bumalik ako dala ang leather-bound menu. Inilapag ko ito sa table, at doon nangyari ang moment na magbabago ng lahat.

Habang nag-o-open ng menu si Cassandra, biglang nahulog ang wine glass niya—aksidente, dahil sa maling pagkakalagay. Ang red wine ay tumapon sa mesa, tumalsik sa gilid, at ilang patak ay tumama sa sleeve ng uniform ko.

Ang unang reaksyon ni Cassandra ay hindi pag-aalala. Hindi sorry. Ang unang reaksyon niya ay inis.

“Ang galing mo! Hindi mo man lang nalagyan ng coaster ‘yan! Tingnan mo, natapon tuloy! Ano ba ‘yan?”

Natigilan ako. Ang wine glass ay nahulog dahil sa pagkakaupo ni Cassandra, hindi dahil sa akin. Pero dito, sa harap ng bilyonaryo na kasama niya, si Cassandra ay nag-blame sa waiter.

“Hindi, Adrian. Dapat kasi may standard ang restaurant na ‘to. Pag ganito ka-prestige, dapat lahat ay walang error. Paano kung natapon sa damit ko ‘yan? Paano kung sinira ‘yung dress ko?”

Tumingin si Cassandra sa akin. Ang mga mata ay puno ng paghamak.

“Ikaw, kumuha ka ng basahan at linisin mo ‘to ngayon. At sana naman, next time, mas ingat ka. Hindi biro ang trabaho dito. Kailangan mo talagang mag-focus.”

Ang bawat salita ay parang saksak ng kutsilyo. Kumuha ako ng basahan, lumuhod, at nagsimulang punasan ang sahig. At habang luhod ako, narinig ko si Cassandra na bumubulong kay Miguel.

“Buti na lang, may mga taong tulad natin na nakaupo sa itaas. Kasi kung hindi, kawawa naman tayo.”

Doon na nawasak ang lahat.

Tumayo ako, dala ang basahang puno ng wine stain, at lumabas ng private dining room. Pumunta ako sa staff bathroom, ni-lock ang pinto, at tumingin sa salamin. Kinuha ko ang aking phone.

Tinext ko si Carla: “Pull all CCTV footage from tonight. Every angle, every word, audio and video. Save everything.”

Ilang segundo lang, nag-reply si Carla: “Already done, Sir. Naka-standby na po lahat.”

Lumabas ako, bumalik sa aking normal posture, at tinapos ang shift bilang waiter. Nag-serve pa ako ng dessert, isang mango infused panna cotta, para kay Cassandra na kinain niya nang hindi man lang nag-thank you.

Pagkatapos ng dinner, umalis si Cassandra kasama si Miguel. Nag-goodbye sila sa entrance ng restaurant at nag-promise ng second date. Ngumiti si Cassandra—ang fake plastic smile na ginagamit niya para makuha ang gusto niya.

Pero ang hindi niya alam, ang lahat ng nangyari ay naka-record na. At ang lalaking inaakala niyang waiter? Ang tunay na may-ari ng lahat ng ito.

Kinabukasan, gumising ako sa aking penthouse na may misyon. Hindi ito tungkol sa revenge. Ito ay tungkol sa katotohanan.

Tinawag ko si Gregory Lim, 53, isang retired police officer na naging private investigator.

“Gregory, kailangan ko ng full background check. Pangalan: Cassandra Torres, 29 taong gulang. Marketing associate sa Apex Solutions Incorporated. Lahat ng detalye. Employment history, financial records, social media activity, relationships. Kahit ano.”

“Gaano po kabilis?”

“72 hours. At magbabayad ako ng doble kung kailangan.”

Sa loob ng tatlong araw, nag-gather si Gregory ng impormasyon, at ang nakita niya ay mas malala pa sa iniisip ko.

Si Cassandra Torres ay hindi simpleng marketing associate. Ang kanyang employment history ay puno ng red flags. Sa tatlong kumpanya sa loob ng limang taon, lahat ay nag-end nang may controversy. May report ng harassment sa coworker na mas mataas ang posisyon. May investigation tungkol sa pag-misuse ng company funds.

Pero ang mas alarming ay ang kanyang social media activity. Na-access ni Gregory ang private Instagram at Facebook accounts ni Cassandra. Mayroon siyang conversation threads sa isang group chat na may pangalang “High Value Targets.”

Lima silang babae sa group. Nag-share sila ng tips kung paano makahanap ng mayamang boyfriend. Nag-share sila ng profiles ng potential targets, kumpleto sa financial backgrounds, properties owned, at family histories.

At si Cassandra, aktibo siya sa group chat. Ilang weeks bago niya ako makilala, nag-post siya ng message: “May bagong target ako. Dating API. Sabi niya, assistant manager lang siya, pero may hint ako na may hidden assets. Tingnan natin kung paano ko siya i-play.”

Nawalan ako ng salita. Ang babaeng akala kong genuine ay isang scammer. Isang gold digger na may network, may strategy, may history.

Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang investigation.

Isang araw bago mag-deadline, tumawag si Gregory. “Sir, may nadiskubre po akong mas alarming. May connection si Cassandra sa isang lawyer na nag-specialize sa prenuptial agreements. Ang pangalan: Atty. Ramon Delgado. Ang lawyer na ito ay kilala sa underground circles bilang ‘The Divorce Architect’.”

“Ano ang specialty niya?”

“Ang specialty niya ay gumawa ng prenups na biased sa babae. Tapos, i-coach ang clients niya kung paano mag-file ng annulment o separation na may maximum payout. At si Cassandra, client siya. May email thread ako dito na nag-discuss sila ng hypothetical scenarios. Kung ang target ay may business empire, ang strategy ay mag-focus sa emotional abuse claims at breach of marital obligations. Ang settlement ay pwedeng umabot ng 20 hanggang 30% ng total assets kung ma-prove ang mental cruelty.”

Kumulo ang dugo ko. Hindi lang ako ang target. Ang buong yaman ko. Ang buong restaurant empire na ginawa ko mula sa wala. Lahat ng iyon ay target ni Cassandra.

“Gregory, kunin mo lahat ng ebidensya. Lahat ng screenshots, lahat ng emails, lahat ng financial records na puwede mong ma-access legally. Kailangan ko ng buong dossier.”

“Sir, legal po ba ang gagawin natin?”

“Legal at public. Gusto kong lahat ng tao ay makakita kung sino talaga si Cassandra Torres.”

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa. Tinawag ko ang aking corporate lawyer, si Atty. Linda Garcia.

“Adrian, alam mo ba kung ano ang nakikita ko dito?” tanong ni Atty. Garcia matapos kong i-present ang lahat ng ebidensya. “Isang babae na nag-prey sa mga taong tulad mo. May pattern siya, may network siya. At kung hindi mo siya ina-stop ngayon, may iba pa siyang magiging biktima.”

“Iyan din ang iniisip ko. Kaya gusto kong gawin ang isang bagay na hindi ko ginawa noon. Public confrontation, pero hindi aggressive. Calm, professional. Gusto kong makita niya ang lahat ng ebidensya, tapos siya mismo ang mag-acknowledge ng ginawa niya.”

Napagdesisyunan namin ang plano: Mag-oorganisa ako ng isang event—kunwari, isang engagement party—tatlong linggo mula ngayon. Imbitado ang lahat ng involved: ang mga babae sa group chat ni Cassandra, si Atty. Delgado, at ang aking mga pinagkakatiwalaan. Ang venue ay sa Le Jardin, sa main dining area, public, may audience.

Sa loob ng tatlong linggo, nagpatuloy ang dates namin ni Cassandra, pero ngayon, ako na mismo ang lumalabas. Subtle manipulation ang nakita ko. Sa harap ko, siya ay sweet, mabait, at attentive. Pero ang pattern ng pagiging dismissive niya sa mga service staff ay consistent.

Sa ikaapat na date, nangyari ang breakthrough moment. Habang nag-iinom kami sa isang rooftop bar, biglang nagtanong si Cassandra, “Adrian, seryoso ba tayo dito? Kasi alam mo, ayoko ng time waster. Parang hindi ko pa nakikita ‘yung future natin. I mean, assistant manager ka lang. Paano tayo magiging stable financially?”

Doon na nag-trigger ang red alert sa isip ko.

Dumating ang gabi ng engagement party. Ang Le Jardin ay punung-puno ng mga bisita. Si Cassandra, suot ang isang mamahaling gown na binili niya (na akala niya, ako ang magbabayad), ay kumikinang sa gitna ng hall. Kasama niya ang apat na babae sa group chat niya at si Atty. Delgado. Sila ay tila hindi nakakaramdam ng panganib.

Pagkatapos ng maikling speech ni Miguel tungkol sa aming “pag-ibig,” kinuha ko ang mikropono.

“Maraming salamat sa inyong pagdalo sa napakahalagang gabing ito. Ako si Adrian, at sa mga nakakakilala sa akin, alam ninyong hindi ako mahilig sa drama. Kaya ang sasabihin ko ngayon ay direkta at totoo.”

Tumingin ako kay Cassandra. Ang ngiti niya ay nanatili, pero may hint ng kaba.

“Cassandra, bago ko itanong ang ultimate na tanong, gusto kong ipakita sa lahat ng narito kung gaano ka kahalaga sa akin, at kung gaano ka ka-totoo.”

Sa likuran ko, bumukas ang isang projector. Ang unang slide na lumabas ay hindi larawan namin. Ito ay screenshot ng group chat ni Cassandra: “HIGH VALUE TARGETS.”

Namutla si Cassandra. Ang mga kaibigan niya ay nagbulungan.

“Ito po ang group chat ni Cassandra. Dito, nagpapalitan sila ng tips kung paano makahanap ng mga lalaking may hidden assets at kung paano maging successful gold diggers,” mahinahon kong paliwanag.

“Adrian, anong ginagawa mo?” nanginginig na tanong ni Cassandra.

“Huwag kang mag-alala. Ipapakita ko pa ang lahat.”

Sunod na lumabas sa projector ang screenshot ng kanyang email thread kay Atty. Ramon Delgado (na kasalukuyang nakatayo sa isang sulok, parang gustong maglaho). Ang emails ay nagdidiskusyon tungkol sa strategy ng annulment at maximum payout.

At sa huli, nag-play ang video footage mula sa private dining room. Nakita ng lahat ang wine incident. Nakita nila si Cassandra na nag-insulto sa waiter. Nakita nila ako, si Adrian Villanueva, na nakaluhod, pinupunasan ang wine stain habang siya ay nagmamayabang.

Naging tahimik ang hall. Ang lahat ay nakatingin kay Cassandra.

Nang matapos ang footage, tumingin ako kay Cassandra, ang mukha ay kalmado, pero ang boses ay matigas.

“Cassandra, ang lalaking nakita mong nakaluhod ay hindi lang isang waiter. Ako ‘yon. Ako si Adrian Villanueva, ang may-ari ng lahat ng nakikita mo, kasama na ang upuan na inuupuan mo ngayon. Ang Château Margaux na sinayang mo ay pinili ko mismo.”

“Ikaw ay nag-date sa akin dahil inakala mong may hidden assets ako, at tama ka. Ngunit ang hidden asset na hinahanap mo ay hindi pera. Ito ay integrity, na wala ka.”

Hinawakan ko ang ring box, at imbes na singsing, naglabas ako ng isang subpoena na inihanda ni Atty. Garcia.

“Hindi kita ipo-propose-an. Pero gusto kong tanggapin mo ito. Ito ay cease and desist order laban sa iyo at sa iyong network na nag-ooperate sa aking restaurants at social circles. Ang lahat ng ebidensya ay naipasa na sa authorities para sa further investigation sa fraud at harassment.”

Bumagsak si Cassandra sa upuan. Ang luha ay umagos, hindi dahil sa sakit ng pag-ibig, kundi dahil sa sakit ng pagkatalo. Ang plano niya ay gumuho sa isang iglap. Ang group chat niya ay naglaho.

Lumakad ako palayo, at sa paglabas ko ng Le Jardin, ramdam ko ang kalayaan. Hindi tungkol sa yaman ang tunay na pag-ibig. Ito ay tungkol sa respeto, sa pagiging totoo, at sa pagtrato nang tama sa bawat tao, mayaman man o mahirap. Ang simpleng test ko bilang waiter ang nagligtas sa akin mula sa isang elaborate trap.

Ang gabing iyon sa Le Jardin ay hindi nagtapos sa engagement. Nagtapos ito sa exposure ng katotohanan. Si Adrian Villanueva, ang bilyonaryong naghanap ng pag-ibig, ay natagpuan ang isa sa pinakamahalagang aral sa buhay: Huwag kang kailanman magpapakasal sa isang taong hindi respectful sa taong nagse-serve sa kanila.