“Kapag humarap ka na sa posibilidad ng wakas, doon mo mas malinaw na makikita kung sino at ano ang tunay na mahalaga.”

Minsan ay puno ng tawanan, biruan, at kwelang eksena ang mundo ni Pambansang Kulokoy. Sa loob ng maraming taon, siya at ang kanyang asawa na si Marites ang naging simbolo ng simpleng saya para sa libo-libong Pilipino, lalo na sa mga kababayan nating nasa ibang bansa. Ang kanilang mga vlog na kuha sa Estados Unidos ay tila pahinga mula sa pagod ng araw-araw na trabaho. Para sa marami, sila ang pamilyang gusto mong panuorin kapag gusto mong ngumiti kahit sandali lang.

Dalawampung taon ang pinagsamahan nila. Dalawampung taon ng alaala, pagtitiis, at pagsasama na inakala ng marami ay matibay na pundasyon na hindi na basta-basta mababasag. Kaya naman nang lumabas ang balitang tuluyan na nilang tinapos ang kanilang pagsasama, maraming tagasubaybay ang nabigla, nasaktan, at nalungkot. Hindi lang ito simpleng hiwalayan ng mag-asawa. Para sa kanilang mga tagahanga, parang may piraso ng sarili nilang mundo ang gumuho.

Hindi naging madali ang mga sumunod na araw para kay Marites….Ang buong kwento!⬇️ Kitang-kita sa kanyang mga pahayag at kilos kung gaano kalalim ang sugat na iniwan ng paghihiwalay. Para sa isang babaeng naglaan ng malaking bahagi ng kanyang buhay sa pamilya at sa relasyon, ang pagkasira nito ay hindi basta-basta napaglalampasan. Maraming beses siyang umiyak, maraming tanong ang hindi nasagot, at maraming gabing puno ng katahimikan.

Si Pambansang Kulokoy naman ay unti-unting nawala sa ingay ng social media. Hindi na kasing-dalas ang kanyang presensya, at hindi na rin kasing lakas ang dating ng kanyang mga content. Patuloy pa rin siyang nagba-vlog, ngunit ramdam ng marami na may kulang. Ang dating masigla at magulong saya ay napalitan ng mas tahimik at mas mabigat na tono. Ang mga taong nasanay sa kanilang dalawa bilang magkasama ay nahirapang tanggapin ang pagbabago.

Lumipas ang mga taon, at unti-unting humupa ang usapan tungkol sa kanilang hiwalayan. Ang galit ay napalitan ng katahimikan. Ang tsismis ay napalitan ng paglipas ng panahon. Akala ng marami, iyon na ang pinakamatinding pagsubok na hinarap ni Pambansang Kulokoy sa kanyang buhay. Ngunit may darating pa palang mas mabigat, mas tahimik, at mas nakakatakot na laban.

Isang araw, isang simpleng update ang lumabas. Walang engrandeng anunsyo, walang drama. Isang kumpirmasyon na siya ay humaharap sa isang malubhang sakit. Cancer. Isang salitang kayang patigilin ang mundo ng sinumang makarinig. Isang diagnosis na hindi pumipili ng edad, estado sa buhay, o nakaraan.

Sa isang larawang ibinahagi mula sa ospital, makikitang nakahiga siya sa kama, may nakakabit na linya ng suwero sa kanyang kamay. Hindi siya nag-iisa. Nandoon ang kanyang tatlong anak, nakapalibot sa kanya, tahimik ngunit matatag. Sa caption, isang salita ang nangingibabaw. Lakas. Hindi lakas ng katawan, kundi lakas ng loob. Lakas na hinuhugot mula sa presensya ng kanyang mga anak.

Ang larawang iyon ay tumama sa puso ng marami. Hindi na nila nakita ang vlogger na kilala nila sa katatawanan. Ang nakita nila ay isang ama. Isang taong humaharap sa posibilidad ng pagkawala, ngunit pinipiling manatiling matatag para sa mga batang umaasa sa kanya. Maraming tagasubaybay ang napa-isip. Sa ganitong sitwasyon, ang lahat ng dating ingay ay tila nawalan ng saysay.

Kinumpirma rin ng kanyang dating asawa na totoo ang kanyang kondisyon. Walang detalye tungkol sa uri ng cancer. Walang paliwanag kung gaano ito kalala. Ngunit sapat na ang katahimikan ng mga pahayag upang iparamdam na hindi biro ang kanyang pinagdaraanan. Ang mga post ay nagpapahiwatig ng tuloy-tuloy at masinsinang gamutan. Mga araw sa ospital, mga gabing puno ng pagod, at mga sandaling kailangan ng matinding tapang.

Ang rebelasyong ito ay dumating matapos ang isang napakaingay na yugto ng kanyang buhay noong 2022. Ang kanyang paghihiwalay sa dating asawa ay naging sentro ng matinding diskusyon online. May mga ulat na siya raw ay nagkaroon ng anak sa ibang babae, isang isyung lalong nagpasiklab ng opinyon ng publiko. Ang pangalan niya ay paulit-ulit na binanggit, hinusgahan, at sinuri ng mga taong hindi man lang niya kilala nang personal.

Sa panahong iyon, nahati ang opinyon ng publiko. May mga kumampi, may mga tumuligsa, at may mga tuluyang tumalikod. Ang bawat kilos niya ay binibigyan ng kahulugan. Ang bawat salita ay sinusukat. Siya ay naging sentro ng matinding scrutiny, isang presyong kadalasang binabayaran ng mga taong nabubuhay sa harap ng kamera.

Ngayon, sa harap ng isang sakit na maaaring magbanta sa kanyang buhay, nagbago ang tono ng usapan. Maraming netizen ang nagtatanong kung panahon na ba upang isantabi ang mga lumang kontrobersiya. May mga nananawagan ng empatiya. May mga nagsasabing ang sakit ay hindi parusa, at ang pakikipaglaban dito ay hindi dapat husgahan batay sa nakaraan.

Mayroon ding mga nananatiling tahimik. Mga taong piniling manood mula sa malayo, iniisip na ang lahat ng ito ay bahagi ng mas malaking kwento ng pagiging tao. Dahil sa huli, anuman ang pagkakamali, ang humarap sa posibilidad ng kamatayan ay isang karanasang pare-pareho ang bigat para sa lahat.

Sa gitna ng laban na ito, malinaw ang isang bagay. Ang pamilya ang kanyang sandigan. Ang mga anak ang kanyang lakas. Sila ang dahilan kung bakit kailangan niyang lumaban araw-araw, kahit mahirap, kahit masakit, kahit nakakapagod. Sa bawat pagpasok ng gamot sa kanyang ugat, sa bawat araw na ginugol sa ospital, nandoon ang tahimik na pangakong hindi siya basta susuko.

Marami ang natutong magmuni-muni dahil sa kanyang kwento. Gaano ba kahalaga ang mga isyung pinag-aawayan natin online kung ikukumpara sa kalusugan at buhay ng isang tao. Gaano ba kabigat ang mga salitang ibinabato natin kung ang kaharap natin ay isang taong pilit na humihinga, pilit na lumalaban.

Ang kwento ni Pambansang Kulokoy ay hindi na lang tungkol sa kasikatan, hiwalayan, o kontrobersiya. Ito ay kwento ng isang taong dumaan sa ingay ng mundo at ngayo’y humaharap sa isang laban na walang camera, walang script, at walang kasiguruhan ng pagtatapos.

Sa mga sandaling tulad nito, mas nagiging malinaw na ang buhay ay marupok. Ang oras ay mahalaga. At ang pag-unawa ay mas kailangan kaysa paghuhusga. Hindi natin alam kung ano ang magiging wakas ng laban na ito, ngunit alam natin na sa bawat araw na kanyang nilalabanan ang sakit, may mga batang umaasang makitang muli ang kanilang ama na nakangiti, kahit pagod.

At marahil iyon ang pinakamahalagang paalala sa lahat. Na sa kabila ng mga pagkakamali, tsismis, at kontrobersiya, may mga laban na mas malaki kaysa sa opinyon ng publiko. Mga laban na nangangailangan ng dasal, suporta, at katahimikan.

Dahil kapag ang isang tao ay humaharap na sa tanong ng buhay at kamatayan, ang tanging mahalaga ay hindi kung ano ang sinabi ng mundo tungkol sa kanya, kundi kung paano niya minahal at pinaglaban ang mga taong pinakamahalaga sa kanyang buhay.