“Sa isang iglap, ang tahimik na hapunan ay napalitan ng sigaw, dugo, at katahimikang hindi na kailanman mawawala.”

Bandang alas-singko y medya ng hapon noong Disyembre 7, abala si Aen sa pagluluto ng hapunan. Karaniwan lang ang lahat. Amoy ng nilulutong ulam, ingay ng bahay, at ang presensya ng kanyang inang pitumpu’t walong taong gulang na nakaupo lamang sa loob. Walang senyales na ilang minuto lang ang lilipas, tuluyang babaligtad ang mundo nilang pamilya.

Habang inaasikaso niya ang pagkain, narinig niyang may kausap ang kanyang ina sa labas. Isang barangay tanod ang dumating. Hindi agad pumasok sa isip niya ang masama. Lumabas siya sa terrace upang alamin kung bakit may biglaang bisita. Doon niya nasalubong ang isa niyang kapatid, putla ang mukha, nanginginig ang boses, at halos hindi makabuo ng maayos na pangungusap.

Ang tanging salitang lumabas ay duguan….Ang buong kwento!⬇️ Duguan ang kapatid nilang si Thomas. Nandoon daw sa isang lugar na tinukoy ng tanod. Walang paliwanag kung bakit, walang malinaw na detalye kung ano ang nangyari. Hindi sinabing binaril. Hindi sinabing patay. Duguan lamang.

Bago pa man dumating ang balitang iyon, may narinig na raw silang putok ng baril. Ngunit hindi nila pinansin. Sa lugar nila, tila naging normal na ang ganitong tunog tuwing may okasyon, handaan, o kasiyahan. Isang bagay na dapat sana’y ikinabahala, ngunit dahil sa paulit-ulit na nangyayari, naging ingay na lamang sa gabi.

Nang marinig ang balitang duguan ang kapatid, agad umalis ang isa pa nilang kapatid na lalaki. Si Aen naman ay nagmadaling sumunod. Nagpa-drive siya sa kanyang anak at pamangkin. Sa loob ng sasakyan, magulo ang kanyang isipan. Hindi pumapasok sa isip niya na may pamamaril na naganap. Ang iniisip niya, baka aksidente. Baka nabangga ng tricycle. Baka kritikal ang lagay ng kapatid, pero buhay pa. Baka kailangan lang nilang iuwi ang mga bata.

Pagdating nila sa lugar, doon tuluyang bumagsak ang kanyang mundo. Ang nakita niya ay hindi lamang isang duguang kapatid. Hindi lamang si Thomas ang nakahandusay. Nandoon din ang kanyang mga anak. Mga batang dapat sana’y nasa bahay, naglalaro, o natutulog sa oras na iyon.

Hindi niya alam ang gagawin. Hindi niya alam kung sino ang uunahin. Hindi niya alam kung hahawakan ba niya ang mga katawan o sisigaw para humingi ng tulong. Ang lahat ay parang huminto. Ang tanging gumalaw ay ang luha na kusang pumatak, kasunod ang hagulgol na hindi na niya napigilan.

Si Wanita, kapatid ni Thomas, ay halos mawalan ng lakas nang makita ang bangkay. Wala nang buhay ang kanyang kapatid. Doon pa lamang, alam na niyang wala nang babalikan. Ang iyak niya ay iyak ng isang kapatid na nawalan, at ng isang pamilyang tuluyang gumuho.

Lumipas ang mga araw, ngunit ang sakit ay hindi humupa. Mahigit isang linggo na ang nakaraan, at unti-unting lumilinaw ang mga detalye. Isa sa mga pamangkin na sugatan at na-confine sa ospital ang nagbigay ng pangalan. Nang siya ay magkamalay, tinuro niya ang lalaking umano’y nagpaputok ng baril. Ang pangalan ay Angelo de la Vega Jr.

Mas lalo pang sumakit ang katotohanan nang malaman na ang itinuturong suspek ay asawa ng isa pa nilang pamangkin. Pamilya laban sa pamilya. Dugo laban sa dugo. Isang katotohanang mahirap tanggapin, ngunit kailangang harapin.

Ayon sa kanila, may kaunting alitan noon sa pagitan ng suspek at ni Thomas. Isang tampuhan na hindi nila inakalang hahantong sa ganitong karahasan. Wala raw sapat na dahilan upang papaulanan ng bala ang isang buong pamilya, lalo na ang mga bata. Ngunit sa kabila ng kawalan ng malinaw na motibo, may isang bagay na hindi na maikakaila. May naganap na krimen, at may mga inosenteng buhay na nawala.

Sa panig ng pulisya, agad nilang kinumpirma na naaresto na ang suspek. Dalawampu’t tatlong taong gulang lamang si Angelo. Isang edad na dapat puno ng pangarap, ngunit sa halip ay napuno ng galit at dahas. Tatlong araw matapos ang krimen, siya ay naaresto at sinampahan ng mga kaso.

Ang mga kasong isinampa ay mabigat. Dalawang bilang ng murder, frustrated murder, at attempted murder. Mga kasong sumasalamin sa bigat ng naganap at sa dami ng buhay na naapektuhan.

Nang tanungin tungkol sa background ng suspek, sinabi ng pulisya na wala itong trabaho. Hindi pa malinaw kung saan niya nakuha ang baril na ginamit. Hanggang ngayon, hindi pa rin nare-recover ang armas. Posibleng naitapon na ito sa kung saan habang tumatakas siya sa mga awtoridad.

Sa imbestigasyon ng crime scene, nakakuha ang mga awtoridad ng mga basyo ng bala. Batay dito, lumalabas na hindi lamang iisang baril ang ginamit. Dalawang klase ng armas ang posibleng pinaputok. Ibig sabihin, may posibilidad na hindi nag-iisa ang suspek noong gabing iyon.

Dalawa lamang ang buhay na saksi sa mismong pamamaril. Ang dalawang anak ni Thomas na himalang nakaligtas. Sila mismo ang nakakita kung sino ang bumaril sa kanilang ama, at kung sino ang nagtangkang pumatay sa kanila. Isang bigat na alaala na dadalhin nila habang buhay.

Mayroon ding mga unang rumespondeng residente na unang nakakita sa mga biktima. Sila ay mahalagang bahagi ng imbestigasyon. Ngunit sa kabila ng mga ito, nananatiling tahimik ang suspek. Wala itong pag-amin. Matapos maaresto, hindi na siya nagsalita.

Lumabas din sa pag-uusap na bago pa man ang insidente, may mga pagbabanta nang natanggap ang pamilya. May mga mensaheng ipinadala, mga salitang binitiwan na noon ay hindi nila inakalang mauuwi sa totoong karahasan. Ngayon, ang mga banta na iyon ay tinitingnan bilang posibleng susi sa mas malalim na motibo.

Ayon sa pulisya, tatlong tao umano ang nakita ng survivor sa lugar ng krimen. Ngunit isa lamang ang malinaw na nakilala. Ang dalawa pa ay hindi namukhaan. Isang malinaw na indikasyon na maaaring may iba pang sangkot na hanggang ngayon ay malaya pa.

Dahil dito, patuloy ang backtracking ng mga awtoridad. Inaalam kung sinu-sino ang mga nakasama ng suspek bago at matapos ang insidente. Tinitingnan ang mga galaw, mga posibleng tinakbuhan, at mga taong maaaring may kinalaman.

Sa gitna ng lahat ng ito, isang mas malalim na problema ang lumutang. Sa lugar, tila naging normal na ang pagpapaputok ng baril tuwing may okasyon. Isang kultura ng kapabayaan na maaaring nagbigay ng lakas ng loob sa mga taong may masamang balak. Ang ganitong gawain ay ngayon ay mas mahigpit na binabantayan ng pulisya upang hindi na maulit ang ganitong trahedya.

Tatlong araw bago ang krimen, naglabas pa umano ng paalala ang hepe ng pulisya sa mga barangay. Walang maglalabas ng baril. Walang magpapaputok. Disyembre na at paparating ang bagong taon. Isang babala na sa kasamaang-palad ay hindi nasunod.

Sa bandang huli, ang pinakamabigat na eksena ay ang libing. Magkasabay na inilibing ang ama at ang bunso niyang anak na si Elaine. Isang kabaong para sa isang magulang na dapat sana’y tagapagtanggol, at isang kabaong para sa batang anim na taong gulang na hindi man lang nabigyan ng pagkakataong mangarap ng mahabang buhay.

Si Aen, na isang OFW, ay nasa ibang bansa nang mangyari ang lahat. Umuwi siyang dala ang pangungulila at galit na hindi niya mailabas. Nakilala niya ang suspek noon. Kapitbahay. Isang mukhang pamilyar, ngunit kailanman ay hindi niya inakalang kayang gawin ang ganitong krimen.

Ngayon, ang tanging hinihiling ng pamilya ay hustisya. Hindi paghihiganti, kundi pananagutan. Hindi galit, kundi kasiguraduhan na ang mga gumawa nito ay mananagot sa batas.

Sa bawat luha ng mga naiwang buhay, may panawagang huwag nang maulit ang ganitong trahedya. Sa bawat batang nawalan ng magulang, may paalala na ang karahasan ay walang pinipiling biktima. At sa bawat pamilyang nagluluksa, may tanong na patuloy na umuukilkil sa isip ng lahat.

Hanggang kailan magiging normal ang putok ng baril sa gabi. Hanggang kailan mananatiling tahimik ang mga banta. At hanggang kailan may mga batang kailangang mamatay bago tayo matutong pahalagahan ang buhay.