Isang Gabi ng Kalasingan at Lihim na Takot

“Ay naku, Miss, kung wala kang kasama, hindi ka namin uunahin dito. Puro problema na ngang ospital, dadagdagan mo pa ng anak na walang ama!” sigaw ng nurse habang pinipilit tumayo si Lia, nanginginig at halos hindi na makahinga sa sakit.

Nagbulungan ang ibang pasyente. “Ayan na naman. Buntis ang walang tatay. Mukhang katulong pa yata.”

Habang umiiyak si Lia sa stretcher, dumaan ang bagong duty na doktor, si Dr. Evan. Saglit siyang natigilan nang igalaw ng nurse ang kumot at lumitaw ang balat sa binti ni Lia. Napa-kuyom ang kamao niya. “Hindi, imposible,” bulong niya.

Tahimik ang gabi sa probinsya nang umalis si Lia para sundan ang pangarap na hindi niya sigurado kung tunay bang kanya o pangarap lang ng pamilya niyang umaasa sa kanya. Dalawang buwan pa lang mula nang dumating siya sa Maynila at ngayon ay katulong na siya sa mansyon ng pamilya Alcaraz. Pag-aari ng batang CEO na si Evan Alcaraz.

May malaking party sa mansyon, selebrasyon ng panalo sa multi-million deal ng kumpanya. Bilang bagong katulong, ramdam ni Lia ang kaba. “Huwag kang tatanga-tanga. VIP lahat ng bisita. Bawal magkamali,” boses ng headmaid na si Yaya Thelma kaninang hapon.

Sa kabilang banda, si Evan ay halos hindi na makilala ang sarili ngayong gabi. Naghalo ang pagod, stress, at alak sa dugo niya. Dalawang buwan na rin mula nang makipaghiwalay siya sa ex-girlfriend niyang si Marice.

Habang nagliligpit si Lia sa mga platong iniwan sa balcony, lumapit si Marice.

“Ay, ikaw ‘yung bagong katulong, ‘di ba?”…. Ang buong kwento!⬇️ tanong ni Marice, na may tingin mula ulo hanggang paa.

“Opo, Ma’am,” sagot ni Lia nang mahinahon.

“Ha! No wonder!” bulong ni Marice. “Ang galing lang. May kahawig ka pala.”

Narinig ni Lia si Evan mula sa loob. “Marice!” tawag ni Evan na medyo garalgal. Mabilis namang lumingon si Marice at naglakad palayo.

Andoon pa rin si Lia, nakayuko, hawak ang tray. Sa malabong paningin ni Evan, sa distansiya at sa ilaw ng chandelier, si Lia ang naaaninag niyang mukha ng babaeng mahirap niyang kalimutan.

“Marice!” mahinang tawag ni Evan habang papalapit. Bigla niyang hinawakan ang pulso ni Lia. Nagulat naman si Lia. Napaatras pero bago pa siya makagalaw, hinila na siya ni Evan papasok ng hallway.

“Sir, Sir Evan, ano po—” pero wala nang boses na nakarating kay Evan. Hinila niya ito papasok sa guest room.

“Marice,” bulong ni Evan, habang magkahalong lungkot at kalasingan ang nakaukit sa mukha niya.

“Sir, hindi ako si—” hindi na niya natapos ang pangungusap.

Hindi ito eksena ng kagustuhan. Hindi ito romansa. Ito ay gabing puno ng pagkalito, pagkakamali, at takot na hindi mabigkas ni Lia. Ginawa niya ang lahat para hindi lumala ang sitwasyon. Ngunit sa sobrang hiya, takot, at pagkaalipin sa ideyang baka masira ang pangalan ng amo niya, nahimik siya.

Umiyak siya nang tahimik. Sunod-sunod na “please” pero pabulong, halos walang hangin. Hanggang sa tuluyang bumagsak ang katawan ni Evan sa kama—pagod, lasing, at wala nang malay.

Pag-alis niya, huminto ang mundo ni Lia. Bitbit niya ang isang lihim na hindi niya alam paano bubuhatin habang buhay.

Kinabukasan, masakit ang batok at mabigat ang ulo. Walang maalala si Evan kung paano siya napunta sa guest room. May mga flash, mga tunog, may babae, may luha—hindi siya sigurado.

Doon pumasok ang unang malinaw na piraso ng gabing nagdaan: Isang binti, balat sa legs, isang babae na hindi makapagsalita. Napakuyom siya ng kamao, hindi dahil sa galit kundi dahil sa biglang kaba. “Who was she?” bulong niya. Alam niyang hindi si Marice dahil wala itong balat sa kanan.

Habang bumababa siya, ramdam niya ang tensiyon. Gusto niyang tanungin ang mga tao sa bahay.

Pagdating niya sa dining area, nakita niya si Lia. Maputla, tahimik, parang naiilang humakbang malapit sa kanya. Hindi siya tiningnan nang diretso ni Evan.

“Lia?” tawag niya.

Napahinto naman ang dalaga pero hindi sumagot. Dahan-dahan lang siyang tumingin sa direksiyon ni Evan pero umiwas agad ang tingin.

Napapailing si Evan sa sarili. Ano ba ang iniisip ko? Pero hindi mawala ang pakiramdam. May kung anong koneksiyon ang mukha ni Lia sa gabing iyon.

Hindi niya kayang direktang tanungin si Lia. Sa halip, tinanong niya si Yaya Thelma. “Thelma, um, may napansin ka bang unusual kagabi?”

“Unusual, Sir? Like, ano po?”

“Nothing, never mind,” sabi niya, nararamdaman ang kahihiyan sa sarili.

Araw-araw, mas lalong napapaisip si Evan. Mabilis umiilag si Lia tuwing nagkakasabay sila sa hallway.

“May nagawa ba ako sa kanya? Alam ba niya ang nangyari kagabi? Or siya ba talaga ‘yung babae sa ala-ala ko?”

Sa mga gabing sinusubukang matulog ni Evan, hindi siya dinadalaw ng pahinga. Sa halip, sunod-sunod ang parehong panaginip. Isang babae, hindi niya makita ang mukha, umiiyak, tahimik, may kumot. At bawat paggalaw nito, sumisilip ang balat sa legs.

“Hindi puwede!” bulong niya minsan habang nakaupo sa kama. “Hindi puwedeng siya ‘yon.”

Isang umaga, bumaba si Evan nang mas maaga. Nakita niya si Lia sa refrigerator.

“Lia,” tawag ni Evan na hindi niya napigilang sabihin.

Natigil naman ito. Tumingin sandali pero agad ding lumihis. “Ah, opo. Okay lang po ako,” mabilis na sagot ng babae, sabay gapang ng kaba sa mukha.

Hindi nag-follow up si Evan. Ngunit nang makasalubong niya ulit si Lia sa hallway—dala ang mga labahin—agad itong umiwas sa gilid. Pero hindi niya maiwasang tumingin pabalik, at doon, sa ilang segundo lang, nagkatinginan silang dalawa. Walang salita, walang tanong, pero may bigat. Parang parehong may hinuhulaan pero parehong ayaw marinig ang sagot.

Dahil sa pagkalito, sinadya niyang pumunta sa isang cocktail party. Nandoon si Marice. Tiningnan niya ang binti ni Marice; walang kahit anong marka, walang balat.

Bumalik siya sa mansion at tumayo sa tapat ng guest room. Hinala na lang ang natitira sa utak niya.

Kinabukasan, nakita niya si Lia na nag-aayos ng bulaklak malapit sa guest room. Tumingin siya sa pinto. Sinundan ng mata ni Lia ang direksiyong tinitingnan niya, at sa isang iglap, nanlaki ang mga mata ni Lia. Parang may biglang sumampal sa ala-ala nito. Namutla ang dalaga. Agad siyang umiwas, halos matakbo papunta sa kusina.

Bumalik sa opisina si Evan. Sa bawat pag-iwas ni Lia, mas lalong lumalabas ang katotohanan. Kung hindi si Marice, sino ang babaeng ‘yon?

At hindi niya maiwasang sagutin ang sarili kahit ayaw niya: Lia.

Ngayon, alam ni Evan na hindi na niya pwedeng itanggi ang hinala. Ang kalasingan niya ay nagresulta sa isang pagkakamali na nagbago sa buhay ng isang inosenteng tao, at ngayon, may isang babaeng buntis at walang kasama.