Sa loob ng ilang dekada, ang China ang naging tumitibok na puso ng pandaigdigang pagmamanupaktura. Dahil sa murang lakas-paggawa, mabilis na produksyon, at dambuhalang merkado, tila walang kumpanya sa mundo ang hindi nagnanais na magtayo ng kanilang mga planta sa bansang ito. Ngunit sa isang hindi inaasahang pagkakataon, ang dating “Factory of the World” ay nakakaranas ngayon ng isang malawakan at nakakaalarmang exodus. Ang mga higanteng kumpanya mula sa Japan at Taiwan, na dating pundasyon ng industriya sa China, ay isa-isa nang nag-iimpake at lumilipat sa ibang bansa. Ito ay hindi lamang isang simpleng paglipat ng negosyo; ito ay isang malaking pagbabago sa geopolitical at economic landscape ng buong mundo.

Ang Pagbagsak ng mga Higanteng Hapon
Ang pinakahuling balitang yumanig sa industriya ay ang biglaang pagsasara ng planta ng Canon sa Jongshan. Matapos ang 24 na taon ng operasyon, libo-libong manggagawa ang naiwang walang katiyakan sa buhay. Bagama’t ang opisyal na dahilan na ibinigay ng Canon ay ang pagbagsak ng demand sa laser printers at matinding kompetisyon mula sa mga lokal na brand, may mas malalim na takot na bumabalot sa desisyong ito. Ayon sa mga analyst, mas matindi ang pangamba ng mga dayuhang kumpanya sa tinatawag na “political risk.” Hindi na kampante ang mga investor na ang kanilang bilyon-bilyong puhunan ay ligtas sa ilalim ng pabago-bagong polisiya at lumalalang tensyon sa pagitan ng China at ng Kanluran.

Hindi nag-iisa ang Canon. Ang Sony, na dating hari ng electronics sa China, ay unti-unti na ring naglalaho. Mula sa paghinto ng updates sa kanilang social media hanggang sa pagliit ng operasyon ng kanilang mobile division, malinaw na ang presensya ng Japan sa Chinese market ay mabilis na humihina. Maging ang Mitsubishi Motors ay nag-anunsyo na rin ng pagtigil sa kanilang produksyon ng sasakyan matapos makaranas ng higit kalahating pagbagsak sa benta. Ang Toshiba ay halos wala na ring brand presence, habang ang Panasonic at Sharp ay nagbabawas na rin ng mga operasyon at lumilipat sa mas specialized na kagamitan tulad ng medical technology sa ibang rehiyon.

Ang Agresibong Pag-alis ng Taiwan: Ang Kasong TSMC at Foxconn
Marahil ang pinakamabigat na sampal sa ekonomiya ng China ay ang desisyon ng mga kumpanyang Taiwanese. Ang Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC), ang pinakamalaking chipmaker sa mundo, ay mas piniling magtayo ng bagong dambuhalang planta sa Kumamoto, Japan, kaysa magpalawak sa mainland China. Ito ay isang estratehikong hakbang ng Japan at Taiwan upang bawasan ang kanilang pagdepende sa China pagdating sa semiconductors—ang teknolohiyang nagpapatakbo sa lahat ng bagay mula sa smartphone hanggang sa mga missile.

Samantala, ang Foxconn, na siyang pangunahing manufacturer ng Apple iPhone, ay nagsimula na ring ilipat ang malaking bahagi ng kanilang produksyon patungong India. Inaasahang pagsapit ng 2025, halos 4% na ng kabuuang iPhone production ang gagawin sa labas ng China. Ang epekto nito ay damang-dama na sa mga lungsod sa China na umaasa sa mga planta ng Foxconn. Ang dating masiglang komunidad ng mga manggagawa ay tahimik na ngayon; nabawasan ang overtime, lumiliit ang sahod, at marami ang tuluyan nang tinatanggal sa trabaho. Ang pag-alis na ito ng “capital at talento” ay parang isang domino effect na sumisira sa buong electronics manufacturing sector ng bansa.

Ang Social at Economic Cost sa Loob ng China
Ang malawakang pag-alis ng mga dayuhang kumpanya ay hindi lamang numero sa balita; ito ay may mukha ng pagdurusa. Libo-libong pamilya ang nawawalan ng mapagkakakitaan, at ang kawalan ng trabaho ay tumama rin sa mga bagong graduates na wala nang makitang oportunidad. Ang krisis sa real estate at ang pagbagsak ng kumpyansa ng mga mamimili ay lalo pang nagpapalubog sa sitwasyon. Kapag ang mga kumpanya tulad ng Jingpa Electronics ay nagsara matapos ang tatlong dekada at lumipat sa Thailand, hindi lamang makinarya ang dala nila kundi pati na rin ang pag-asa ng mga lokal na komunidad.

Ang geopolitical tension sa pagitan ng United States at China ay isa ring malaking salik. Maraming kumpanya ang ayaw maipit sa gitna ng trade war at mga sanctions, kaya’t mas pinipili nilang humanap ng “mas ligtas na daungan.” Ang mga bansang tulad ng India, Vietnam, at Thailand ang nagiging bagong paborito ng mga investors dahil sa mas stable na political climate at friendly business policies.

Paghubog ng Bagong Balanse ng Kapangyarihan
Ang ating nasasaksihan ngayon ay ang pagguhit ng isang lumang sistema at ang pagsilang ng isang bagong balanse ng kapangyarihan sa pandaigdigang ekonomiya. Ang ideya na ang mundo ay dapat umasa sa iisang bansa para sa lahat ng produkto ay napatunayang mapanganib. Ang mga bansa at kumpanya ay natututo na ngayon na i-diversify ang kanilang supply chain.

Habang humihina ang dating sentro, ang inobasyon at kapital ay dumadaloy na sa iba’t ibang panig ng mundo. Para sa China, ito ay isang malaking hamon na maaaring tumagal ng ilang dekada bago maresolba. Kapag ang tiwala ng mga dayuhang investor ay naglaho, napakahirap itong ibalik. Sa huli, ang kuwentong ito ng pag-alis ng mga higanteng kumpanya ay isang paalala na sa mundo ng ekonomiya at politika, walang permanenteng sentro—tanging ang mga marunong makibagay ang mananatiling matatag.