“Akala ko ang distansya lang ang kalaban ko, hindi ang katotohanang unti-unti palang binubura ang mundong pinanghahawakan ko.”

Ako si Solven. At sa araw na unang nasilayan ko si May sa labas ng airport, naniwala akong sapat ang pag-ibig para punuin ang lahat ng kakulangan. Ngumiti ako habang lumilinga sa paligid, bitbit ang pagod ng biyahe at pananabik na ilang buwan kong kinimkim. Nang makita ko siyang nakatayo sa may labas, hawak ang cellphone at halatang naghihintay, may kung anong kumabog sa dibdib ko. Hindi siya perpekto sa paningin ng iba. Hindi siya mistisa, hindi makinis ang balat. Pero sa ngiting iyon, alam kong siya ang tahanan na matagal kong hinanap.

Tumawa ako nang mahina habang paulit-ulit siyang kumakaway. Nang magtagpo ang mga mata namin, ngumiti siya nang mas malawak, parang walang distansyang namagitan sa amin. Parang hindi kami ilang taon na nagtiis sa screen lang nagkikita.

Ang tagal mo, sabi niya, bahagyang nakasimangot pero may lambing sa tinig.

Pasensya na, nadelay ang flight, sagot ko. At doon ko unang naramdaman ang kakaibang katahimikan sa pagitan namin. Hindi iyon awkward, pero puno ng inaayos na damdamin. Parang dalawang taong muling nag-aaral huminga sa iisang espasyo.

Sa biyahe pauwi, halos walang imikan. Long distance ang pundasyon namin. Online lang kami nagkakilala. Pero sa maliit na inuupahan niyang bahay na tinutuluyan ko buong bakasyon, unti-unting bumalik ang ginhawa. Isang kwarto, isang sala, at kusinang halos dikit sa pintuan. Maliit pero malinis, mabango, at may init na hindi kayang ibigay ng kahit anong hotel.

Gutom ka ba? tanong niya habang inilalapag ko ang bag.

Medyo, sagot ko.

Nag-adobo ako bago umalis. Iinitin ko lang.

Habang kumakain kami, tahimik akong nakangiti. Na-miss ko ang lasa. Na-miss ko ang pakiramdam na may naghihintay. Pinagmasdan ko ang bawat galaw niya, bawat ngiti, bawat paghigop ng sabaw. Sa isip ko, susulitin ko ang bawat detalye dahil alam kong may hangganan ang oras.

Ilang gabi ang lumipas na puro kwento at tahimik na pagtawa ang pagitan namin. Hanggang sa isang gabing naupo kami sa sala, nanood ng pelikula, at nang patayin niya ang TV, naramdaman ko ang kamay niya sa braso ko…. Ang buong kwento!⬇️ Pagod ka na? Magpahinga na tayo, malambing niyang sabi.

Hindi namin iyon pinag-usapan. Hindi na kinailangan. Sa gabing iyon, naramdaman ko ulit ang pakiramdam na may inuuwian. Hindi lang katawan ang napagod kundi kaluluwang matagal na nag-iisa.

Ngunit mabilis lumipas ang bakasyon. Dumating ang araw ng pag-alis. Tahimik si May habang tinutulungan akong mag-impake. Babalik ka, sabi niya, bakas ang tampo.

Babalik ako, pangako ko. Hindi ako habang buhay sa abroad.

Sa airport, niyakap ko siya nang mahigpit. Hindi ko na siya nilingon habang papalayo. Ayokong makita kung umiiyak siya. Mas pinili kong dalhin ang alaala ng huling gabi namin.

Pagbalik ko sa banyagang bansa, sinuot ko ulit ang uniporme. Bumalik sa trabaho na parang walang nangyari. Pero sa bawat pahinga, sa bawat patak ng pawis, si May ang laman ng isip ko. Hanggang isang gabi, tumawag siya.

Solven, buntis ako.

Parang huminto ang mundo. Hindi ako agad nakapagsalita. May halo itong tuwa, takot, at pananabik. Handa kitang panagutan, sabi ko. Handa akong maging ama.

Mula noon, nagbago ang lahat. Mas dumalas ang padala. Mas naging seryoso ang mga plano. Ultrasound, litrato ng tiyan, updates araw-araw. Hanggang sa napansin ko ang unti-unting pagbabago. Ayaw na niyang mag-video call. Laging pagod. Laging minamadali ang usapan.

Pinili kong umintindi. Pinili kong magtiwala.

Hanggang dumating ang araw ng panganganak. Walang balita. Isang araw, dalawang araw. Hanggang sa halos mabaliw ako sa pag-aalala. Gusto kong umuwi. Iwan ang trabaho. Lahat.

At saka dumating ang mga larawan. Ang sanggol. Baby Mochi.

Umiyak ako sa ginhawa. Sa tuwa. Ngunit sa gitna ng saya, may munting tinig sa loob ko na hindi matahimik. Bakit parang may kulang? Bakit parang may anino sa likod ng bawat mensahe?

Hindi ko iyon pinansin. Pinili kong maniwala. Dahil minsan, mas madali ang maniwala kaysa harapin ang posibilidad na ang pagmamahal ay hindi sapat na sandata laban sa katotohanang ayaw mong makita.

At doon nagsimula ang tunay kong paghihintay. Hindi na lang sa pag-uwi, kundi sa sagot sa mga tanong na pilit kong tinatakasan.