“May mga alaala na hindi kailanman nananahimik, kahit pilitin mong ibaon, babalik at babalik ang mga ito para singilin ka ng katotohanan.”

Ako si Alonsina. O iyon ang pangalang ibinigay sa akin ng lalaking nagligtas sa aking buhay, ang lalaking tinawag kong ama sa loob ng maraming taon. Ngunit sa gabing iyon sa ospital, habang nakatitig ako sa kisame na puti at malamig, unti-unting gumuho ang mundong pinaniwalaan kong akin.

Hindi ko makalimutan ang sinabi ng doktora. Hindi raw panaginip ang mga iyon. Hindi raw kathang-isip ng isang isip na nilalagnat. Mga alaala raw iyon. Tunay. Naputol. Pilit na binubuo ng utak ko, pira-piraso, parang salamin na matagal nang nabasag.

Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa lamig ng alaala. Natakot ako sa posibilidad na may isang taong sadyang pumili na kalimutan ako.

Pagkatapos ng konsultasyon, mag-isa akong bumalik sa maliit kong apartment. Hindi ako umuwi sa probinsya. Hindi ko kayang harapin si Itay Dumakulim. Hindi pa. Ang kanyang takot sa telepono, ang boses niyang nanginginig, sapat na iyon para maintindihan kong may alam siya. At matagal niya itong itinago.

Sa katahimikan ng gabi, hinubad ko ang lumang pulseras na suot ko simula pagkabata. Ang tanso nitong may kalawang, ang mga kuliling na hindi na tumutunog. Noon, simbolo iyon ng pamilya. Ngayon, isa na itong tanong.

Bakit ako iniwan sa bundok.
Bakit ako natagpuan na halos patay.
At bakit ang babaeng nasa litrato ay may mga matang katulad ng sa akin….Ang buong kwento!⬇️

Kinabukasan, bumalik ako sa Montalban Holdings na may bagong layunin. Hindi na ako basta assistant. Isa na akong testigo na unti-unting ginising ng sarili niyang alaala. Ramdam ko ang tingin ni Bakunawa sa bawat hakbang ko. Hindi na ito basta inggit. Takot iyon. Takot na parang may nabubunyag.

Sinadya kong maging tahimik. Nagtrabaho ako nang perpekto. Hinayaan kong isipin nilang wala akong alam. Ngunit gabi-gabi, binubuksan ko ang mga archive. Hindi lang financial records. Mga personal file. Mga lumang email. Mga draft na hindi naipadala.

At doon ko nakita ang katotohanang matagal nang tinabunan ng yaman at kapangyarihan.

Si Alta Gracia del Mundo Montalban ay hindi namatay sa aksidente. May mga ulat na binura. May medical report na binago. May rescue request na huli nang ipinadala. At sa huling email niya, ilang oras bago ang insidente, may isang pangungusap na paulit-ulit kong binasa.

“Kung may mangyari sa akin, hanapin mo si Dumakulim. Siya lang ang mapagkakatiwalaan ko para kay Alonsina.”

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa screen. Ako ang tinutukoy niya. Ako ang batang iniwan sa bundok. Hindi para mamatay, kundi para mabuhay. Itinago. Iniligtas.

At ang lalaking may malamig na mata, ang lalaking CEO na kinatatakutan ng lahat, siya ang pumili na talikuran ako para iligtas ang kanyang pangalan.

Hindi ko siya hinarap agad. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak sa harap niya. Ang mga taong tulad ni Raja Montalban ay hindi tinatamaan ng emosyon. Tinatalo sila ng katotohanan.

Sa susunod na board meeting, ipinresenta ko ang isang ulat na hindi niya inaasahan. Hindi financial. Isang timeline. Mga petsa. Mga dokumento. Mga koneksyon. Tahimik ang buong silid habang nagsasalita ako. Hindi ko siya tiningnan. Alam kong ramdam niya ang bawat salita.

Nang matapos ako, walang palakpakan. Walang sigawan. Tumayo lang si Raja. Sa unang pagkakataon, nakita kong nanginginig ang kanyang kamay.

Tinanggal niya ang singsing sa daliri. At sa mababang tinig na halos hindi marinig, sinabi niya ang salitang matagal kong hinihintay.

“Anak.”

Hindi ko siya niyakap. Hindi ko siya tinanggap. Hindi rin ako tumalikod. Tiningnan ko siya bilang isang babaeng buo na ang pagkatao, hindi na batang iniwan sa hamog.

Umalis ako sa kumpanyang iyon makalipas ang isang linggo. Hindi dahil natalo ako, kundi dahil tapos na ang laban. Bumalik ako sa probinsya. Sa maliit na bahay. Sa lalaking hindi ako iniluwal ngunit pinili akong mahalin.

Niyakap ko si Itay Dumakulim nang mahigpit. Sa pagkakataong iyon, pareho kaming umiyak. Hindi na para sa mga lihim, kundi para sa mga taong piniling magmahal kahit walang dugo.

Ngayon, suot ko pa rin ang pulseras. Hindi na bilang tanong, kundi sagot. Ang pamilya ay hindi nasusukat sa apelyido, kundi sa mga kamay na hindi bumibitaw kahit malamig, kahit madilim, kahit mahirap.

At ako si Alonsina. Anak ng isang babaeng nagmahal. Anak ng isang lalaking nagligtas. At higit sa lahat, isang babaeng piniling alalahanin ang katotohanan, kahit masakit, kahit huli na.