“Akala ko noon, ang pagmamahal ay tahimik lang, hanggang sa matutunan kong ang katahimikan pala ay puwedeng maging sugat.”

Ako ang magsasalaysay nito. Ako si Sera. At kung tatanungin mo ako noon kung naniniwala ba ako sa malalaking deklarasyon ng pag-ibig, sasabihin kong hindi. Hindi kailanman. Para sa akin, hindi kailangang isigaw ang pagmamahal, hindi kailangang ipangako sa harap ng maraming tao. Natutunan ko iyon sa mga relasyong nasaksihan ko, sa mga kabiguang nakita ko sa paligid ko. Natutunan ko na ang totoong pagmamahal, madalas, tahimik lang. Nasa maliliit na bagay. Sa presensya. Sa pananatili.

Kaya nang una kong makilala si Leonardo, hindi ko siya agad itinuring na espesyal. Wala ring dahilan para gawin iyon. Nagkakilala kami sa isang lugar na walang kahit anong romansa. Isang simpleng pagtitipon na dinaluhan ko lang dahil may kaibigan akong halos hilahin palabas ng bahay. Sandali lang naman daw. Kailangan ko raw makakita ng ibang tao. Palagi na lang daw akong nakakulong sa mundo ko.

Hindi na ako tumutol. Umupo ako sa gilid ng mesa, hawak ang baso ng juice, nakikinig sa ingay ng paligid na parang wala naman talaga akong pakialam. Doon siya umupo sa tabi ko. Isang lalaking mas matanda sa akin ng halos dalawang dekada. Tinanong niya kung okay lang ba ako. Sumagot ako ng oo at ngumiti nang bahagya.

Nagpakilala siya. Leonardo. Kaibigan lang daw ng mga magulang ng kaibigan ko. Wala rin daw talaga siyang kilala roon. Ako naman si Sera, sagot ko. Pareho pala kaming outsider sa isang lugar na puno ng magkakakilala. Doon nagsimula ang pag-uusap na walang spark, walang kilig, walang kakaibang pakiramdam. Isang normal na simula. At iyon ang nagustuhan ko.

Habang tumatagal ang gabi, napansin kong sa kanya na pala ako halos nakikipagkwentuhan. Hindi siya sumasabat kapag nagsasalita ako. Hindi rin siya nagkukwento agad tungkol sa sarili niya. Nakikinig lang. At kapag siya ang nagsasalita, diretso lang, walang paligoy-ligoy. Ramdam ko ang atensyon niya. Parang wala siyang ibang kailangang pakinggan kundi ako lang.

Gusto ko ang ganoong pakiramdam. Siguro dahil mas matanda siya. Mas kalmado. Mas hindi nagmamadali. Hindi niya ako tinrato na parang isang proyekto. Hindi rin niya ako tinanong ng mga tanong na parang checklist ng isang manliligaw.

Nagpalitan kami ng numero. Walang pangako. Walang plano. Pero nang umuwi ako noong gabing iyon, dala ko ang isang pakiramdam na bihira kong maramdaman….Ang buong kwento!⬇️  Tahimik pero magaan.

Hindi kami agad naging kami. Walang mabilis na pag-amin. Walang ligawan na puno ng bulaklak at sorpresa. Ang meron lang ay mga pag-uusap at mga pagkikitang hindi kailangang pilitin. Isang gabi, nagkape kami sa isang tahimik na lugar. Walang masyadong tao. Mas komportable ako roon. Alam kong may magtataas ng kilay kung makikita kaming magkasama, may edad na agwat, may mga tanong na hindi agad masasagot.

Pero sa kanya, pakiramdam ko ligtas ako.

Nagtanungan kami tungkol sa mga simpleng bagay. Ano ang ginagawa ko kapag mag-isa. Ano ang hilig ko. Sinabi kong nagbabasa at nagsusulat ako minsan. Ngumiti siya. Mahilig din daw siya sa libro. Tinanong niya kung hindi ba ako nalulungkot minsan. Tinanong ko rin siya pabalik. Tatlumpu’t pito na siya pero wala pa ring asawa.

Tumigil siya sandali bago sumagot. Sinabi niyang malungkot ang buhay niya, pero gusto rin daw niyang sumaya. Nginitian ko siya. Hindi ko alam noon kung bakit parang may kulang sa mga sagot niya, pero hindi ako nag-alala. Inisip ko na hindi lahat ng tao ay handang ilatag ang buong buhay nila agad. Hindi naman kailangang malaman ang lahat para magmahal.

Pagkalipas ng dalawang buwan, naging kami. Tahimik lang. Walang engrandeng simula. Masaya ako. Hindi na ako mag-isa sa mga lakad. May kausap ako. May kasama. Nang tanungin ko siya kung mahal niya ba ako, hinalikan niya ako at sinabing ako lang daw ang nagpasaya sa kanya ng ganito.

Naniniwala ako.

Pero unti-unti, may mga bagay akong napansin. Hindi niya ako kailanman inimbitahan sa mundo niya. Wala akong nakilalang kaibigan. Wala akong nakilalang pamilya. Wala akong napuntahang lugar na masasabi kong bahagi ng buhay niya. Kapag nagyayaya siya, palagi sa mga lugar na walang tao o malayo sa siyudad. Inisip ko na adventurous lang siya. Ayokong maghinala. Ayokong maging komplikasyon.

Natuto akong manahimik. Kapag hindi siya tumatawag, hindi ako nagrereklamo. Kapag hindi siya bumabati sa mahahalagang araw, iniisip kong busy lang siya. Kapag nawawala siya ng ilang araw, sinasabi ko sa sarili ko na may sarili rin siyang buhay.

Hanggang sa nagkasakit ako isang beses. Sinabi ko sa kanya. Sinabi niyang tatawag siya. Hindi siya tumawag. Kinabukasan, nagkita kami na parang walang nangyari. Sinabi kong okay lang ako kahit gusto kong sabihin na hinintay ko siya.

Doon ko unti-unting natutunan ang maghintay nang hindi nagtatanong. Ang umintindi nang walang paliwanag. Akala ko iyon ang kahulugan ng pagiging mature.

Isang gabi, umalis siya matapos naming magsama. Mabilis. Walang paliwanag na sapat. Naiwan akong yakap ang kumot, nakatingin sa pintuan. At doon, sa salamin, nakita ko ang sarili kong may bakas ng lambing sa mata at anino ng pagod sa puso.

Lumipas ang mga linggo at napansin ko ang pagbabago sa katawan ko. Nang makita ko ang dalawang guhit, natulala ako. Alam kong kailangan kong sabihin sa kanya. Sinabi ko. Tahimik siya. Sinabi niyang pananagutan niya. Sinabi niyang hindi niya ako iiwan.

Gusto kong maniwala.

Pero hindi niya tinupad ang mga pangako. Hindi biglaan ang pagkawala niya. Unti-unti lang. Hanggang sa wala na. Wala nang tawag. Wala nang tanong. Wala nang presensya.

Nang dumating ang araw ng panganganak ko, mag-isa akong humarap doon. Natatakot pero malinaw ang isip. Walang hinihintay. Walang umaasa sa pagdating ng iba. Isang iyak ang pumuno sa silid. Isang iyak na nagpabago sa mundo ko.

Inilapit sa akin ang anak ko. Isang batang babae. Mainit. Totoo. Buhay.

Hindi kita iiwan, bulong ko sa kanya.

Anim na taon ang lumipas. Gumigising ako araw-araw para sa kanya. Para kay Elara. Siya ang dahilan kung bakit ako bumabangon. Siya ang patunay na kahit iniwan ako, may nanatili.

Hindi na ako naghahanap ng pag-ibig. Hindi na ako naghihintay. Natutunan ko na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa pangako kundi sa pananatili. At sa katahimikan ng aming mag-ina, doon ko natagpuan ang buo kong sarili.