“Akala ko tapos na ang puso ko sa pag-ibig, hanggang sa isang babaeng muntik nang tumalon sa tulay ang naging simula ng katotohanang muntik ko nang ipagkatiwala sa maling tao.”

Ako si Wilmer.

Isang lalaking sanay magdesisyon para sa libo-libong empleyado, ngunit halos tatlong taon na ring walang kakayahang magdesisyon para sa sarili niyang puso.

Matapos pumanaw ang pinakamamahal kong asawa na si Ella, tila huminto ang mundo ko. Araw-araw akong bumabangon hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan. Para sa kumpanya. Para sa responsibilidad. At higit sa lahat, para sa nag-iisa kong anak na si Teo.

Anim na taong gulang pa lang siya noon.

Tuwing gabi, madalas akong kausapin ng nanay ko na si Anna. Mahinahon ang boses niya, parang ayaw akong saktan ngunit kailangang magsabi ng totoo.

Anak, kailangan ka pa ng apo ko. Kailangan niya ng isang ina. At ikaw, kailangan mo ring magpatuloy.

Hindi ako agad sumasagot, pero bawat salita niya ay parang binhing unti-unting tumutubo sa puso kong matagal nang tuyot.

Hanggang sa dumating si Ingrid.

Isang linggo pa lang kaming magkakilala noon, ngunit may kakaiba na agad akong naramdaman. May init. May lambing. At higit sa lahat, mabilis siyang napalapit kay Teo. Para bang matagal na silang mag-ina.

Iyon ang naging dahilan kung bakit naniwala akong tama ang desisyon ko.

Nag-propose ako. Nagpakasal kami. Isang payak ngunit masayang kasal. Ngumiti ang nanay ko at sinabi, ngayon hindi na ako natatakot mamatay.

Akala ko nagsisimula na ulit ang buhay ko.

Hanggang sa magsimulang magkasakit si Teo.

Sunod-sunod. Sipon. Ubo. Lagnat. Halos walang pahinga. Si Ingrid ay todo-alaga, todo-bantay. Ngunit tila walang epekto.

Iminungkahi niya ang health camp.

Nag-alinlangan ako, pero sa huli pumayag. Akala ko iyon ang makabubuti.

Isang linggo bago ang biyahe, biglang nilagnat si Teo. Halos apatnapung degree. Kinabahan ako. Dinala agad sa doktor.

Hindi na raw pwede ang biyahe. Kailangan ng nurse.

Doon nagsimula ang unang pagtatalo namin ni Ingrid.

Bakit kailangan pa ng nurse. Bakit kailangan ng estranghero sa bahay.

Napatingin ako sa kanya at tinanong ang tanong na matagal ko nang gustong itanong.

May alam ka ba sa medisina.

Tumahimik siya.

Kinausap ko ang isang ahensya. Ngunit pauwi ako galing opisina nang mangyari ang hindi ko inaasahan.

Isang babae sa tulay.

Payat. Gusot ang damit. Umaakyat sa railing.

Bigla akong huminto. Tumakbo ako. Hinila ko siya palayo.

Pagod na po akong mabuhay, hikbi niya.

Doon ko nakilala si Cory.

Buntis. Iniwan. Walang uuwian.

Habang nakikinig ako sa kwento niya, may kung anong gumalaw sa loob ko. Hindi awa lang. Kundi pakiramdam na parang inilagay siya ng tadhana sa harap ko.

Inalok ko siya ng trabaho.

Hindi bilang pulubi. Hindi bilang kawawa.

Kundi bilang kasambahay at pansamantalang nurse ng anak ko.

Tinanggap niya.

Hindi iyon ikinatuwa ni Ingrid.

Mula sa unang araw, ramdam ko na ang tensyon. Ngunit si Cory ay tahimik, maayos, at propesyonal. Napansin niya agad ang sanhi ng sakit ni Teo. Mamasa-masa ang kwarto. Inilipat namin ang silid.

Unti-unting gumaling ang anak ko.

At doon ko nakita ang totoo.

Hindi lahat ng mabait ay kailangang mag-ingay. Hindi lahat ng ina ay kailangang kadugo.

Ngunit habang lumalalim ang tiwala ko kay Cory, mas lumalalim din ang galit ni Ingrid.

Hanggang sa dumating ang araw na umalis ako para sa isang business trip.

Hindi ko alam na iyon din ang araw na sisirain ni Ingrid ang lahat.

Sa camera ko nakita ang pitaka.

Sa camera ko nakita si Cory na ibinabalik iyon.

Ngunit hindi ko nakita ang galit. Ang pananakot. Ang ultimatum.

Pagbalik ko, sinabi ni Ingrid na magnanakaw si Cory.

Gusto kong maniwala. Pinilit kong maniwala.

Ngunit may bumabagabag sa akin.

Pinanood ko ang footage.

Paulit-ulit.

Hanggang sa nakita ko ang hindi ko nakita noon.

Ang kamay ni Ingrid na sadyang inilapag ang pitaka sa eksaktong anggulo ng camera.

Ang oras.

Ang katahimikan.

At ang mukha ni Cory na walang bahid ng kasinungalingan.

Doon ko naramdaman ang galit na matagal kong kinimkim.

Hindi para kay Cory.

Kundi para sa sarili ko.

Hinayaan kong umalis ang babaeng nagligtas sa anak ko.

Hinayaan kong masaktan ang taong walang ibang ginawa kundi magmahal.

Agad akong naghanap.

Natagpuan ko siya sa isang maliit na hostel.

Umiiyak.

Pagod.

Ngunit matatag.

Humingi ako ng tawad.

Hindi bilang amo.

Kundi bilang taong nagkamali.

Umalis si Ingrid sa buhay ko.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa katotohanan.

Si Cory ay hindi naging kapalit ng asawa ko.

Hindi rin siya agad naging pag-ibig.

Ngunit naging simula siya ng paghilom.

Ngayon, si Teo ay malusog.

Si Cory ay bumalik sa pag-aaral.

At ako, natutong magtiwala muli.

Hindi sa perpektong tao.

Kundi sa katotohanan.

Dahil minsan, ang taong muntik nang tumalon sa tulay ang siyang magtuturo sa iyo kung paano muling tumayo.