Sa pulitika ng Pilipinas, bihira ang mga sandaling biglang nag-iiba ang ihip ng hangin. Pero ngayong linggong ito—sa isang pagdinig na hindi man live sa karamihan ng telebisyon pero kumalat online bago pa mag-umaga—may nangyaring hindi inaasahan kahit ng mga beteranong staff sa Senado: ang biglaang pagbaligtad ng eksena sa pagitan nina Marcoleta at Remulla. Isang gabi lang ang pagitan mula sa tila “pagkakagisa” sa Senado hanggang sa tanong na “Pakita mo ngayon ang tapang mo sa Ombudsman.” At ayon sa mga nakasaksi, hindi ito simpleng tanong; may laman, may bigat, at may pilit na tinatagong tensiyon sa likod ng bawat salita.

Ayon sa isang fictional Senate insider, mainit na ang simula pa lang. Nakita raw nila si Marcoleta na tahimik pero halatang may hinahawakan. Hindi papeles, hindi folder—kundi kumpiyansa. Pero ang mas nakakalito, ayon sa isa pang staff, ay si Remulla na tila hindi inaasahan na magiging ganoon kabigat ang mga tanong. Marami sa publiko ang nakapanood ng exchanges nila—yung tipong ‘Senate grilling’ na sanay na tayong makita. Pero hindi nila alam na may nangyari pang mas malalim pagkatapos ng cameras at microphones.

Pagkatapos ng pagdinig, ayon sa insider, biglang nagtagal sa chamber si Marcoleta. Hindi daw umaalis, hindi rin nagkukulong sa opisina. Parang may hinihintay. At doon nagsimula ang bulung-bulungan: bakit parang may hindi pa tapos? Bakit parang may susunod pang round? At bakit biglang may mga staff na nagmamadaling tumawag sa kung sino-sino? May isa pang senatorial aide ang nagsabing may narinig siyang linya mula kay Marcoleta habang nag-uusap sila sa hallway: “Hindi pa d’yan natatapos. May isang lugar pang dapat siyang harapin.” Walang sinabi kung ano, pero sapat na iyon para magdulot ng kilabot sa staffer. Kasi iisang lugar lang ang alam nilang puwedeng tawagin na ganun: ang Ombudsman.

Kinabukasan, kumalat ang litrato na hawak ng isang staff: si Remulla naglalakad palabas ng Senado, halatang pagod. Pero ang hindi nakita ng publiko—at dito nagsimula ang fictional drama—ay ang insidente sa loob ng Executive Elevator. Ayon sa tsismis, may isang taong biglang pumasok bago sumara ang pinto, nagabot ng sobre, at nagsabing “Ito ang hindi dapat inabot sa Senado, pero ngayon hindi na puwedeng itago.” Walang nakakaalam kung anong laman, at wala ring nakasaksi ng mismong pagbubukas. Pero ayon sa source, “Malakas ang pagkakahawak niya sa sandaling makita niya ang unang linya.”

Samantala, sa kabilang panig, hindi rin matahimik si Marcoleta. Ayon sa kuwento, matapos ang pagdinig ay may isang tawag siyang tinanggap mula sa isang retiradong opisyal na matagal nang hindi nakikita sa mga public events. Walang recorded details, walang transcript, pero may isang staff na nakarinig ng bahaging, “Sigurado ka ba? Dahil ‘pag lumabas ‘yan, hindi na puwedeng umatras.” Matapos ang tawag, nagbago raw ang aura ni Marcoleta—hindi galit, hindi rin masaya. Parang may bigat na hindi niya alam kung dapat bang bitbitin o ibagsak.

At dito nagsimula ang escalation ng fictional tension—may kumalat na balita na ang “issue” ay makarating sa Ombudsman. Walang makapagsabi kung sino ang unang nagdala ng pangalan ng Ombudsman sa usapan. Pero ang malakas na rumor: may isang dokumentong nagsisilbing “trigger.” Hindi umano ito ebidensya ng katiwalian, hindi rin daw complaint mismo, kundi isang draft ng isang affidavit na dati nang naisulat pero hindi napirmahan. Ayon sa insider, “Iyon daw ‘yung dokumentong pag na-expose, may isang pangalan ang tatamaan nang direkta. At ‘yung dalawang senador na nasa spotlight ngayon—isa raw sa kanila ang hindi inaasahang kasama sa narrative.”

Habang tahimik ang Senado, sumabog naman ang social media. Trending hashtags, meme wars, mga influencer na biglang naging “legal experts,” at mga vlog na lumabas kahit hindi pa natatapos ang magdamag. Ang pinaka-trending: “Pakita mo ngayon tapang sa Ombudsman”. At ang tanong ng lahat: sino ba talaga ang mas kinakabahan? Sino ang may mas maraming hindi pa nasasagot? At sino ang nagpupumilit na huwag lumabas ang isang pangalan na paulit-ulit nilang nilalampasan sa usapan?

Ayon sa isang fictional lawyer source, may dahilan kung bakit nagiging sentro ng intriga ang Ombudsman. Kasi raw, wala nang filter doon. Wala nang kamera, walang narrative na kayang kontrolin, at walang senador na puwedeng magpa-cute. Ang proseso, diretso. At kapag tinawag ang pangalan mo, kailangan mong sagutin. Walang middle ground. At iyon daw ang kinatatakutan ng lahat ng taong may kinalaman sa kahit anong sensitibong transaksiyon—kahit pa hindi naman sila nagkasala. Dahil minsan, sapat nang may nagtanong para masira ang pangalan, kahit walang mali.

Habang lumalalim ang gabing iyon, may isa pang tsismis ang kumalat: may taong nakita raw sa isang opisina ng Ombudsman—hindi para magsampa ng kaso, kundi para “magpa-reserve ng schedule.” Hindi malinaw kung sino, pero nagbigay ito ng panibagong apoy sa tsismis. Sino ba ang nagmamadali? Sino ba ang gustong mauna? Sino ba ang gustong maipakita na siya ang “may tapang” at hindi umaatras?

Sa fictional na bersyon ng pangyayaring ito, hindi tungkol sa kung sino ang tama o mali. Kundi kung sino ang mas handang tumayo sa harap ng isang institusyong walang kinatatakutan—kahit pa Senado o Cabinet position ang nakataya. Dahil sa bandang huli, may mga usaping kahit gaano kaganda ang sagot sa Senado, masusukat ka pa rin sa harap ng Ombudsman kung gaano katotoo ang isang salita mo.

At habang lumalabas ang mga balitang “baliktad na ang eksena,” marami ang nagtataka: bakit parang may biglang nag-shift? Bakit parang ‘yung dating nagtanong, ngayon parang siya ang tinatanong sa likod ng mga bulong? Meron bang sumabog na impormasyon sa labas ng hearing? May isang aide ng isang senador ang nagsabi: “May lumabas daw na pangalan na hindi dapat lumabas. At ‘yun ang nag-turn over sa buong kwento.” Walang nagkukumpirma kung totoo ito, pero sapat na ang bulong-bulong para hindi makatulog ang buong political bubble.

May isa pang tsismis na lumabas sa fictional narrative: isang CCTV capture raw ang nawala ilang oras pagkatapos ng hearing. Hindi malinaw kung anong camera, hindi malinaw kung anong bahagi ng Senado, pero ang bulong, may nakita raw doon na hindi dapat makita ng ibang tao. At dahil sa pagkawala nito, may biglang sumigaw daw sa isang hallway: “Ano ‘yan? Bakit ngayon pa?” At kung sino ang sumigaw, hindi na rin nakikita sa listahan ng mga staff na pumapasok kinabukasan.

Sa mga sumunod na araw, tahimik ang lahat. Walang press release, walang pasaring, walang interview. Pero ang pinaka-nakakakilabot—at pinaka-nakakapagparami ng tanong—ay ang unti-unting paglabas ng mga balitang “may naghahanda.” Hindi para sa Senate hearing, hindi sa committee, kundi sa mga lugar na hindi sinasapubliko. Ayon sa isang source, may limang kopya ng dokumentong pinag-uusapan—at apat na tao raw ang nagtatanong kung sino ang may hawak ng pang-lima. At sabi ng insider: “’Yung pang-limang kopya, ‘yun ang hindi nila makita. At doon nagsisimula ang totoong takot.”

Kaya ngayon, sa fictional na bersyon na ito, hindi na mahalaga kung sino ang “nag-gisa” at sino ang “na-gisa.” Hindi na ito simpleng Senate hearing. Isa na itong pattern ng mga tanong na hindi nasagot, mga papel na hindi mahanap, mga bulong na hindi alam kung nanggaling ba sa loob o labas. At ang pinaka–nangingibabaw na tanong: kung dumating ang araw na may tumawag mula sa Ombudsman—sino ang unang papasok? Sino ang unang hihinga nang malalim? At sino ang unang makikitang nagbago ang mukha—hindi dahil sa tanong, kundi dahil alam niyang matagal na niyang ayaw sagutin ito?

Sa bawat umaga na lumilipas, lumalakas ang usap-usapan na “baliktad na nga ang eksena.” Pero sa likod ng lahat, may isang tanong na paulit-ulit na binabanggit ng mga staff sa hallway, mga guards sa labas, at mga analyst online: “Kung may natagpuang hindi inaasahan sa likod ng hearing, sino ang nakakita? At bakit ‘yung nakakita, bigla raw nawala sa listahan ng schedule kinabukasan?”

Ngayon, habang naghihintay ang publiko, habang umiinit ang social media, at habang patuloy ang bulong-bulungan sa mga pasilyo, iisa ang linya na umiikot sa lahat: “Pakita mo ngayon tapang mo—hindi sa Senado. Sa Ombudsman.”

At sa fictional storyteller, doon pa lang nagsisimula ang tunay na kwento.