Sa mundo ng social media, isang sandali lang ay maaari nang maging usap-usapan, maging mitsa ng matinding debate, at mag-iwan ng malalim na bakas sa ating kolektibong kamalayan. Ang pinakabagong sentro ng atensyon ay walang iba kundi ang kontrobersiyang kinasasangkutan ni dating Commission on Elections (COMELEC) Commissioner Rowena Guanzon. Isang video ang kumalat, nagpapakita sa kanya na tila may sinisigawan. Ang insidenteng ito, na mabilis na naging viral, ay nag-udyok ng magkakaibang reaksyon at naging dahilan upang magsalita ang mga taong direktang kasangkot, magbigay-linaw, at maghain ng kanilang bersyon ng kuwento.

Para sa mga hindi pamilyar sa konteksto, mabilis na kumalat ang isang video na nagpakita kay Guanzon na may mataas na boses na nakikipag-ugnayan sa isang indibidwal. Ang eksena, na tila kinuha sa isang pampublikong lugar, ay agad na nagdulot ng haka-haka. Ang mabilis na pagkalat ng naturang footage ay nagpalabas ng maraming tanong: Ano ang pinagmulan ng sigaw? Sino ang sinisigawan? At, higit sa lahat, ano ang buong kuwento sa likod ng nakaka-alarma na pag-uugali?

Sa paglipas ng ilang oras, ang mga komento at pagbabahagi sa social media ay umabot sa sukdulan. Ang mga tao ay mabilis na nag-interpret, nagbigay ng hatol, at naghinuha batay lamang sa maikling clip na kanilang napanood. Mayroong mga nagtanggol kay Guanzon, na nagsasabing marahil ay may matinding dahilan siya upang maging emosyonal, lalo na’t kilala siya bilang isang tao na may malakas na paninindigan at hindi takot magsalita. Sa kabilang banda, marami rin ang nagpahayag ng pagkadismaya, na nagsasabing ang ganoong asal ay hindi nararapat, lalo na para sa isang tao na may mataas na posisyon sa lipunan, dating opisyal man o hindi.

Hindi nagtagal, naramdaman ni Guanzon ang pangangailangan na magbigay-linaw sa sitwasyon. Sa isang serye ng mga pahayag, inihayag niya ang kanyang panig, nagbigay ng detalye kung bakit siya nagtaas ng boses. Ayon sa kanyang paliwanag, mayroong isang bagay na nangyari na nag-udyok sa kanyang reaksyon. Ibinahagi niya ang mga pangyayari na humantong sa nasabing insidente, na nagpapahiwatig na may nauna nang hindi pagkakaunawaan o pagkakamali na nagtulak sa kanya upang ipahayag ang kanyang damdamin sa ganoong paraan. Mahalaga sa kanyang paglalahad ang punto na ang kanyang aksyon ay hindi basta-basta, kundi bunga ng isang sitwasyon na, sa kanyang pananaw, ay nangangailangan ng agarang at matinding reaksyon.

Ang kanyang paliwanag ay nagbigay ng bagong anggulo sa usapin. Sa halip na isang simpleng pagpapakita ng galit, ipinahiwatig ni Guanzon na ang kanyang reaksyon ay maaaring bahagi ng pagtatanggol sa kanyang sarili, o marahil ay pagtutuwid sa isang maling sitwasyon. Ang kanyang mga tagasuporta ay lalo pang tumibay ang pananaw na siya ay may sapat na batayan para sa kanyang pag-uugali, na nagmumungkahi na ang video ay nagpakita lamang ng isang bahagi, at hindi ang kabuuan, ng nangyari.

Ngunit hindi nagtapos doon ang kuwento. Dahil sa tindi ng usapin, isang tao na malapit sa indibidwal na sinigawan ni Guanzon ang nagbigay din ng kanyang sariling pahayag. Ang taong ito, na nagpakilalang kakilala o kaanak ng sinasabing biktima ng pagsigaw, ay nagbigay ng ibang bersyon ng mga pangyayari. Ayon sa kanilang paglalahad, ang sitwasyon ay hindi kasing-simple ng ipinahiwatig ni Guanzon. Nagbigay sila ng mga detalye na tila nagpapabigat sa panig ni Guanzon, na nagmumungkahi na ang kanyang reaksyon ay maaaring labis at hindi katimbang sa aktuwal na sitwasyon.

Ang pahayag na ito ay nagbigay ng sapat na materyal para sa isang mas malawak na diskusyon. Sa isang banda, mayroong paliwanag ng dating komisyuner, na naglalayong bigyang-katwiran ang kanyang mga aksyon batay sa konteksto. Sa kabilang banda, mayroong testimonya ng isang taong malapit sa kabilang panig, na nagpapahiwatig ng posibleng pag-abuso sa kapangyarihan o simpleng kakulangan sa pagpipigil sa sarili. Ang paglitaw ng ikalawang panig ng kuwento ay nagpalaki sa kontradiksyon, na nagbigay ng hamon sa publiko na suriin ang bawat pahayag at magpasya kung sino ang mas kapani-paniwala.

Sa puntong ito, ang sentro ng usapan ay hindi na lamang ang insidente ng pagsigaw, kundi ang kalidad ng katotohanan na inihahain ng bawat panig. Ang mga tao sa social media ay hinati. Mayroong mga nagtatanong kung bakit kinailangan ni Guanzon na magbigay ng ganoong klaseng reaksyon, anuman ang pinagmulan nito. Mayroon din namang nagtatanong kung ang pahayag ng kakilala ay walang kinikilingan o kung ito ay bahagi lamang ng pagtatanggol sa isang kaibigan o kaanak. Ang kawalan ng isang malinaw at buong video ng buong pangyayari ay lalong nagpalala sa kalituhan, na nag-iiwan sa publiko na umasa lamang sa mga salaysay.

Ang insidenteng ito ay nagpapakita ng kapangyarihan at peligro ng social media. Sa isang iglap, ang isang pribadong sandali ay maaaring maging pampubliko, at ang bawat aksyon, gaano man ito kaliit o kalaki, ay maaaring suriin at husgahan ng libu-libong tao. Ang mabilis na pagkalat ng impormasyon, kasama na ang mga bahagi lamang ng kuwento, ay nagdudulot ng isang kultura kung saan ang opinyon ay madalas na mas mabilis kumalat kaysa sa katotohanan. Ang bawat tao na nagpahayag ng kanilang panig ay may kani-kanilang layunin: si Guanzon ay naglalayong protektahan ang kanyang reputasyon at bigyan ng katwiran ang kanyang aksyon, habang ang kakilala naman ay naglalayong bigyan ng katarungan ang indibidwal na sinigawan.

Ang tanong na “Kanino kayo mas naniniwala?” ay hindi lamang isang simpleng pagpili. Ito ay isang paanyaya na masusing suriin ang mga ebidensya, ang konteksto, at ang reputasyon ng mga taong kasangkot. Si Guanzon, bilang isang pampublikong pigura, ay kilala sa kanyang pagiging prangka. Ang kanyang kasaysayan ay nagpapakita ng isang babae na hindi natatakot makipagtalo o maglabas ng kanyang damdamin. Para sa ilan, ito ay nagpapatunay na ang kanyang reaksyon ay totoo at marahil ay nararapat. Para sa iba, ang kanyang dating katayuan ay nagpapataw sa kanya ng mas mataas na pamantayan ng pag-uugali, na nagpapahiwatig na ang kanyang pagkilos ay hindi katanggap-tanggap.

Sa huli, ang kuwentong ito ay isang microcosm ng mas malaking usapin sa lipunan: ang paghahanap ng katotohanan sa gitna ng ingay. Habang patuloy na nagbabangayan ang dalawang panig sa virtual na mundo, ang mga mambabasa at tagasunod ay naiwan sa pagitan ng dalawang salaysay. Ang viral na insidente ay hindi lamang tungkol sa sigaw ni Guanzon, kundi tungkol sa kung paano natin tinutukoy ang tama at mali, at kung paano natin hinuhusgahan ang mga pampublikong pigura batay sa ilang segundo lamang ng video. Ang hamon sa bawat isa ay alamin kung paano hiwalayan ang emosyon mula sa katotohanan, at makita ang buong larawan sa halip na ang isang maliit na bahagi lamang. Ang debate ay hindi pa tapos, at ang paghahanap sa totoong nangyari ay patuloy pa rin.