“May mga liham na hindi lang papel ang binubuo—kundi mga kapalarang magtatagpo, kahit hindi nila hiniling na magkakrus ang kanilang mga mundo.”

Sa puntong ito nagsisimula ang kwento ko—isang kasunduang hindi ko hiningi, isang alok na hindi ko malaman kung biyaya o sumpa, at isang paglalakbay na unti-unting gumising sa lahat ng bahagi ng aking pagkataong halos nakalimutan ko nang maramdaman.

Ako si Anna, isang simpleng mananahi mula sa liblib na lambak ng Alintos—isang lugar na tinatakpan ng hamog tuwing umaga at binabalot ng katahimikan tuwing gabi. Hindi ko inakalang ang buhay na payak, paulit-ulit, at halos mekanikal ay biglang guguhitan ng isang liham na may pulang selyo—at isang tanong na magpapayanig sa aking buong pagkatao.

Sa sandaling iyon, wala akong kaalam-alam na ang paghawak ko sa sobre ay unang hakbang na patungo sa isang kwentong magtatali sa akin at sa lalaking matagal nang nilalamon ng kalungkutan—si Dom Adriano Castillo, ang pinakamayamang panginoon ng lupain, at ang lalaking hindi ko kailanman inakalang magiging bahagi ng buhay ko.

Ang madaling araw sa nayon ng Alintos ay laging dumarating na may mahimig na ambon at samyo ng basang lupa. Ganito nagsisimula ang bawat araw ko. Gumigising ako bago pa sumayad ang unang sinag ng araw sa bubong naming adobe, habang ang mga kawayang dingding ay humuhuni sa pag-ihip ng hangin.

Sa edad na dalawampu, sanay na ako sa tahimik na pagtitiis. Ang aking mga daliri ay mabilis—tila may sariling isip—habang dumudulas sa bawat tela. Bawat tahi ay panalangin. Bawat sinulid ay sandata. Sa mundong laging nanlalamig, ang pagpanahi ang tanging nagbibigay sa akin ng init.

At sa tabi ng aking munting higaan, nakahimlay si Tiya Gloria, ang tanging taong natira sa akin matapos lamunin ng cholera ang aking pamilya. Maputla, marupok, at unti-unting tinatangay ng sakit na kahit pangalan ay walang nakakaalam. Sa bawat pag-ubo niya, parang hinahati ng takot ang dibdib ko.

Kaya’t kahit gaano ko kagaling tusukin ang tela, hindi ko maitatangging tumitipis ang gamot. Tumitipis ang pag-asa. At tumitindi ang bigat ng aking pangamba.

Hanggang sa dumating ang umagang iyon.

Narinig ko ang yabag ng kabayo bago pa man lumitaw ang anyo ng mensahero. Suot niya ang marangal na uniporme ng Castillo Estate. At sa kanyang kamay—ang sobre.

Makapal.

Mabigat.

May pulang wax na selyong may ukit na Castillo.

Pag-alis niya, para akong naupo sa harap ng isang lihim na hindi ko alam kung dapat bang buksan. Ngunit binuksan ko rin.

Sa loob—isang maikling sulat. Walang paligoy-ligoy. Walang damdamin. Ngunit may bigat na higit pa sa mga salita.

Inaanyayahan ako ni Dom Adriano na pumunta sa kanyang estate para sa isang agarang usapan.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam kung paano.

At higit sa lahat… hindi ko alam kung dapat ba.

Ngunit nang magsalubong ang mga mata namin ni Tiya Gloria mula sa duyan, alam kong wala akong karapatang tumanggi. Hindi kung ang buhay niya ang nakataya.

“Alamin mo, iha,” mahina niyang sabi. “May dahilan kung bakit dumarating ang mga bagay na hindi natin hinihingi.”

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Para akong tinahi ng kaba—mahigpit, mapigat, walang lusot. Paulit-ulit kong iniisip ang maaaring kailangan ng Panginoon ng Castillo Estate sa tulad kong isang simpleng mananahi.

At sa pagdating ng umaga, nagbihis ako. Isinuot ko ang tanging disenteng damit ko—ang navy blue na tinahi ni Tiya dalawang taon na ang nakalipas. Maingat kong inayos ang buhok ko. May takot sa dibdib—pero may kakaibang lakas din.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin. Ngunit alam kong iyon na ang simula.

Habang papalapit ako sa Castillo Estate, dahan-dahang lumilitaw sa kalayuan ang malaking bahay—matayog, malawak, tila makamandag sa katahimikan. Ang mga bintana ay mataas at madilim. Ang malalaking haligi ay parang bantay na nagbabantay sa mga lihim na ayaw hayaang mabunyag.

At sa mismong pintuan, tumayo si Dom Adriano.

Mas matangkad siya kaysa sa naalala ko. Ang maitim niyang buhok ay tinadtad ng abo. Ang mukha niya ay parang graniteng inukit ng panahon—malalim ang mata, matigas ang panga, at may aura ng pagod na hindi basta-basta guguho.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin ako.

“Salamat sa pagpunta, Binibining Anna,” aniya, mababa at malamig ang tinig. “Kailangan natin ng pag-uusap na hindi ko maipagpapaliban.”

Pinapasok niya ako sa loob. Tahimik ang bawat hakbang namin sa malapad na sahig. Wala ni isang larawan ng pamilya. Wala ni isang palamuti. Para akong naglalakad sa isang tahanang matagal nang iniwan ng buhay.

Pagdating namin sa kanyang tanggapan, doon niya ibinunyag ang dahilan.

At ang alok.

Isang kasunduan.

Isang kasal.

Isang anak na kailangan niyang may mag-aaruga at magtataguyod ng kanyang pangalan—sapagkat may sakit siya. Malubha. At may ilang buwan na lamang.

Walang pagmamahalan.

Walang pangako ng kaligayahan.

Malinaw. Praktikal. Malamig na katotohanan.

At kapalit?

Kayang-kaya niyang pagalingin si Tiya Gloria. Kayang-kaya niyang baguhin ang buhay ko.

Kasabay ng panginginig ng kamay ko ang bigat ng tanong:

Hanggang saan ang kaya kong gawin para sa taong mahal ko?

Humigop siya ng hangin bago muling nagsalita.

“Hindi kita pipilitin, Anna. Ngunit ang oras ay hindi pumapanig sa atin.”

Hindi ko alam kung ilang sandali kaming nanahimik. Pero narinig ko ang pintig ng puso ko—malakas, tuliro, halos masakit.

Hanggang sa isang tanong ang sumagi sa isip ko:

Kung ang isang kasunduang isinilang sa pangangailangan… maaari kaya itong mamulaklak bilang tunay na pagmamahal?

Pagbalik ko sa bahay, naghihintay si Tiya Gloria—hinang-hina, ngunit nagliliyab ang mga mata sa pag-aalala.

At doon ako bumagsak.

Lahat ng takot, pagod, at pagkalito ay bumulwak. Pero sa dulo ng pag-iyak kong iyon, hinawakan niya ang kamay ko.

“Iha, hindi lahat ng pag-ibig ay nagsisimula sa init,” aniya. “May mga pag-ibig na tumutubo mula sa kadiliman… at lumalaking mas matatag.”

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ang takot ba o ang pag-asa ang mas matindi sa dibdib ko.

Ngunit alam kong kailangan kong pumili.

At ang pagpiling iyon… ay hindi lang para sa akin.

Kinabukasan, sa ilalim ng gintong araw ng hapon, bumalik ako sa Castillo Estate. At doon, sa gitna ng katahimikan, sinabi ko ang salitang magbabaligtad sa buhay ko.

“Opo, Dom Adriano. Tatanggapin ko.”

Hindi ko alam kung saan hahantong ang kasunduang ito.

Hindi ko alam kung paano kami magtatagpo sa pagitan ng kanyang yelo at ng init ng pangarap kong maging malaya.

Pero ngayon… ito ang simula ng kwento.

Isang kwentong puno ng anino at liwanag.

Isang paglalakbay na hahamon sa puso ko.

At isang kasunduang hindi ko hiniling—pero baka maging daan upang matuklasan ko kung sino ba talaga ako… at kung ano ang tunay na halaga ng pagmamahal na tumitibok kahit sa pinakahuling bahagi ng isang lumalamlam na buhay.