Hindi napigilan ng marami ang mapaluha nang masaksihan ang isa sa pinakaemosyonal na sandali sa kasaysayan ng telebisyon ng Pilipinas—ang huling pamamaalam ng Eat Bulaga matapos ang mahigit apat na dekadang pagsasama. Isang programang naging bahagi ng araw-araw na buhay ng milyon-milyong Pilipino, ngayon ay nagpaalam na may bigat sa puso, luha sa mata, at alaala sa bawat salitang binitiwan.

Mula nang unang umere, ang Eat Bulaga ay hindi lamang naging palabas sa tanghali. Ito ay naging tahanan ng tawanan, luha, aral, at pag-asa. Sa loob ng apat na dekada, nasaksihan ng mga manonood ang pag-usbong ng mga host, ang pagdaan ng iba’t ibang henerasyon, at ang pagbabagong hinubog ng panahon. Para sa marami, ang Eat Bulaga ay kasabay ng tanghalian, pahinga sa gitna ng hirap ng araw, at sandaling pahapyaw ng saya sa gitna ng problema.

Sa kanilang huling pamamaalam, ramdam ang bigat ng emosyon sa bawat host. Ang mga ngiting matagal nang kinagisnan ng publiko ay may kasamang lungkot. Ang mga birong dati’y nagpapatawa ay napalitan ng tahimik na paghinga at pinipigilang luha. Hindi ito isang simpleng pagtatapos ng programa—ito ay pagtatapos ng isang yugto ng buhay para sa mga taong naglaan ng malaking bahagi ng kanilang sarili para sa palabas.

Isa-isa nilang binalikan ang mga alaala: ang mga unang araw ng hirap, ang mga panahong halos wala pang nanonood, at ang mga sandaling hindi nila inakalang aabot sila sa ganitong katagal. Para sa mga host, ang Eat Bulaga ay hindi lamang trabaho. Ito ay pamilya. Dito sila tumanda, dito sila natuto, at dito rin sila sabay-sabay humarap sa mga pagsubok—sa harap man o likod ng kamera.

Hindi rin nakalimutang pasalamatan ang mga manonood. Paulit-ulit na binigyang-diin na kung hindi dahil sa suporta ng masa, hindi aabot sa apat na dekada ang palabas. Ang bawat palakpak, sulat, kwento, at pagtangkilik ay naging pundasyon ng tagumpay ng Eat Bulaga. Sa huling araw, malinaw ang mensahe: ang programa ay nabuhay dahil sa mga Pilipinong araw-araw na piniling tumawa, makinig, at makisama.

Sa social media, bumuhos ang emosyonal na reaksyon. Marami ang nagbahagi ng personal na alaala—kung paano sila lumaking may Eat Bulaga sa bahay, kung paano ito naging takbuhan sa oras ng lungkot, at kung paano ito nagsilbing liwanag sa gitna ng kahirapan. May mga netizen na nagsabing para silang nagpaalam sa isang kaibigan o kapamilya, hindi lamang sa isang palabas sa telebisyon.

Ang huling pamamaalam ay hindi puno ng engrandeng pasabog, kundi ng katahimikan at pasasalamat. Isang simpleng paalala na minsan, ang tunay na halaga ng isang programa ay hindi nasusukat sa ratings o tagal ng ere, kundi sa lalim ng koneksyong nabuo sa pagitan nito at ng mga manonood.

Habang bumababa ang kurtina, iniwan ng Eat Bulaga ang isang pamana na hindi madaling palitan. Isang pamana ng saya, malasakit, at pagkakaisa. Sa loob ng mahigit apatnapung taon, naging saksi ito sa pagbabago ng panahon, ng lipunan, at ng buhay ng mga Pilipino. At sa kanilang pamamaalam, malinaw na ang alaala ng Eat Bulaga ay mananatili—hindi lamang sa telebisyon, kundi sa puso ng bawat Pilipinong minsan nang tumawa at umiyak kasama nito.