Minsan, ang paggawa ng tama ay may kaakibat na mabigat na sakripisyo. Sa mundong madalas ay nakapokus sa kita at bilis ng trabaho, ang pagpapakita ng malasakit ay nakikita minsan bilang isang pagkakamali o abala. Ito ang masakit na reyalidad na hinarap ni Ben, isang tapat na mekaniko na nawalan ng trabaho sa mismong araw na pinili niyang makinig sa dikta ng kanyang puso kaysa sa utos ng kanyang sakim na boss. Ngunit sa likod ng kanyang pagkawala ng hanapbuhay, may isang katotohanang naghihintay na magpapabago sa kanyang tadhana habambuhay.

Si Ben ay kilala sa kanilang talyer bilang pinakamahusay na trabahador. Hindi siya basta-basta mekaniko; may puso siya sa bawat makina na kanyang hinahawakan. Ngunit ang kanyang manager na si Mr. Santos ay kabaligtaran niya. Ang tanging mahalaga kay Mr. Santos ay ang quota at ang perang pumapasok sa shop. Para sa kanya, ang oras ay pera, at ang emosyon ay walang lugar sa loob ng talyer. Isang abalang hapon, habang punong-puno ng mga mamahaling sasakyan ang shop, isang lumang kotse ang tumigil sa tapat ng talyer.

Mula sa sasakyan ay bumaba ang isang matandang babae na tila litong-lito at pagod na pagod. Lumapit siya sa shop at humingi ng tulong dahil biglang tumirik ang kanyang kotse sa gitna ng init ng araw. Nakita ito ni Mr. Santos at agad na tinaboy ang matanda. “Wala kaming oras para sa ganyang bulok na sasakyan! Marami kaming priority na kustomer ngayon!” sigaw nito. Ngunit hindi matanggap ni Ben ang nasaksihan. Nakita niya ang panginginig ng mga kamay ng matanda at ang paghingi nito ng saklolo.

Kahit alam ni Ben na magagalit ang kanyang boss, binitawan niya ang kanyang ginagawa at nilapitan ang matanda. “Huwag po kayong mag-alala, titingnan ko po ang sasakyan niyo,” malumanay na sabi ni Ben. Sa loob ng halos isang oras, pinagtuunan niya ng pansin ang lumang kotse habang si Mr. Santos ay nagngangalit sa galit sa loob ng opisina. Nang maayos ni Ben ang problema, tumanggi siyang tumanggap ng bayad mula sa matanda dahil alam niyang wala itong sapat na pera.

Pagbalik ni Ben sa loob ng talyer, sinalubong siya ng isang sobre. “Sinisante ka na. Hindi namin kailangan ng taong mas inuuna ang kawanggawa kaysa sa negosyo,” sabi ni Mr. Santos. Malungkot na kinuha ni Ben ang kanyang mga kagamitan. Sa isang iglap, nawala ang tanging pinagkukunan niya ng ikabubuhay para sa kanyang pamilya. Umuwi siyang bagsak ang balikat, iniisip kung paano niya sasabihin sa kanyang asawa ang nangyari.

Ngunit ang hindi alam ni Ben, ang matandang babaeng kanyang tinulungan ay hindi basta-basta lola na naliligaw sa kalsada. Siya ay si Mrs. Victoria Aragon, ang may-ari ng isa sa pinakamalaking automotive corporation sa bansa. Sinasadya niyang gumamit ng lumang sasakyan at magmukhang payak para subukin ang serbisyo at puso ng mga taong nagtatrabaho sa ilalim ng kanyang mga sangay at kalabang kumpanya. Nasaksihan ni Mrs. Aragon ang lahat—ang kalupitan ni Mr. Santos at ang busilak na puso ni Ben.

Kinabukasan, habang nag-iisip si Ben kung saan mag-aaplay ng bagong trabaho, isang luxury sedan ang huminto sa harap ng kanilang maliit na bahay. Bumaba ang matanda, ngunit sa pagkakataong ito, maayos na ang kanyang pananamit at may kasama siyang mga bodyguard. Laking gulat ni Ben nang makilala siya. “Ben, ang pagtulong mo sa akin kahapon ay hindi lang basta pag-aayos ng kotse. Pinatunayan mo na may mga tao pa ring mas mahalaga ang integridad kaysa sa pera,” anang matanda.

Doon ibinunyag ni Mrs. Aragon ang kanyang tunay na pagkatao. Hindi lang niya binigyan si Ben ng bagong trabaho; binili niya ang mismong talyer kung saan sinisante si Ben at ginawa itong pag-aari ng mekaniko. Bilang unang utos ni Ben bilang bagong may-ari, pinapunta niya si Mr. Santos sa kanyang opisina para ibalik ang sobreng ibinigay sa kanya—ngunit sa pagkakataong ito, si Mr. Santos na ang kailangang umalis.

Ang kuwentong ito ay nagtuturo sa atin na ang kabutihan ay isang binhi na kapag itinanim mo sa tamang panahon, ay magbubunga ng higit pa sa iyong inaasahan. Ang pagkawala ng trabaho ni Ben ay naging daan lamang para sa isang mas malaking oportunidad. Minsan, kailangang isara ang isang pinto para magbukas ang isang mas malaking pintuan ng tagumpay. Sa huli, ang katapatan at malasakit sa kapwa ang tunay na puhunan na hindi kailanman malulugi.

Huwag matakot gumawa ng tama kahit pa ang kapalit nito ay pansamantalang paghihirap. Ang tadhana ay may paraan para gantimpalaan ang mga taong marunong tumingin sa pangangailangan ng iba nang walang hinihintay na kapalit. Si Ben, mula sa pagiging isang hamak na mekaniko, ay naging simbolo ng pag-asa at tagumpay sa kanilang bayan, lahat dahil sa isang oras na inilaan niya para sa isang matandang nangangailangan.