Mataas at nagniningning ang “Velasco Empire Tower” sa gitna ng Bonifacio Global City. Ito ang simbolo ng tagumpay ng pamilya Velasco, isa sa pinakamayamang angkan sa Pilipinas. Ngunit sa likod ng kintab ng salamin at lamig ng aircon sa loob ng gusaling ito, may isang bulok na sistema ang namumuo. Ang kumpanya ay kasalukuyang nasa ilalim ng pamamahala ng mga “OIC” o Officer-in-Charge habang hinihintay ang pagbabalik ng nag-iisang tagapagmana na si Sophia Velasco. Si Sophia ay lumaki sa Amerika, nagtapos sa Harvard, at kilala sa pagiging matalino ngunit misteryosa. Walang nakakakilala sa mukha niya sa mga empleyado dahil bata pa siya noong huli siyang tumapak sa Pilipinas.

Bago opisyal na umupo bilang CEO, nagdesisyon si Sophia na gawin ang isang “secret mission.” Nakarating sa kanya ang mga sumbong na ang HR Department, sa pamumuno ni Ms. Brenda, ay naging pugad ng palakasan, diskriminasyon, at pang-aapi. Gustong malaman ni Sophia ang totoo. Gusto niyang maramdaman kung paano tratuhin ang isang ordinaryong aplikante na walang “backer” at walang magarang suot. Kaya naman, nag-iba siya ng anyo.

Nagsuot si Sophia ng isang lumang bestida na binili niya sa ukay-ukay. Hindi siya nag-makeup. Tinali niya ang kanyang buhok nang pa-bun na medyo magulo, at nagsuot ng makapal na salamin. Ang pangalang ginamit niya sa kanyang resume ay “Maria Santos,” isang simpleng graduate mula sa probinsya. Ang pakay niya: mag-apply bilang Executive Assistant—ang posisyon na direktang magrereport sa CEO.

Maagang dumating si Sophia (bilang Maria) sa opisina. Mahaba ang pila ng mga aplikante. Karamihan ay naka-blazer, naka-heels, at amoy mamahaling pabango. Nang makita nila si Maria, nagbulungan sila. “Yaya yata ‘yan eh, naligaw,” rinig niyang sabi ng isang aplikante na puno ng kolorete ang mukha. Hindi kumibo si Sophia. Naupo siya sa isang sulok. Habang naghihintay, nakita niya kung paano tarayan ng receptionist ang mga aplikante. “Ang babaho niyo, mag-alcohol nga kayo bago pumasok!” sigaw ng receptionist sa isang lalaking aplikante na pawisan.

Ilang sandali pa, tinawag na ang pangalan ni Maria. Pumasok siya sa interview room. Doon, nakaupo si Ms. Brenda. Ang HR Manager na kilala sa tawag na “Dragon Lady.” Nakataas ang kilay nito, tinitingnan ang resume ni Maria na parang may dumi. “So, Maria Santos,” panimula ni Brenda nang hindi man lang tumitingin sa mata ni Maria. “Taga-probinsya ka. Walang experience sa multinational company. At…” Tiningnan niya si Maria mula ulo hanggang paa, “…ang cheap ng itsura mo.”

“Ma’am, masipag po ako at mabilis matuto. Cum Laude po ako sa university namin,” magalang na sagot ni Maria.

“Cum Laude sa probinsya?” Tumawa nang mapakla si Brenda. “Iha, iba ang standards dito sa Manila. Dito, kailangan presentable. Tignan mo nga ‘yang suot mo. Butas ba ‘yang sapatos mo? At ‘yang damit mo, parang kurtina ng lola ko. Paano kita ihaharap sa mga VIP clients kung mukha kang katulong?”

Nasaktan si Sophia sa narinig, pero pinigil niya ang sarili. “Ma’am, aanhin naman po ang ganda ng damit kung wala namang laman ang utak? Ang kailangan po ng kumpanya ay kompetensya, hindi fashion show.”

Nagpantig ang tenga ni Brenda. Hindi siya sanay na sinasagot ng aplikante. “Aba’t sumasagot ka pa! Ang lakas ng loob mo! Alam mo ba kung sino ako?! Ako ang nagpapasya kung sino ang papasok dito! At sinasabi ko sa’yo, hindi ka bagay dito! You are rejected!”

Kinuha ni Brenda ang resume ni Maria at pinunit ito sa harap ng mukha ng dalaga. “Basura ang papel mo, basura ang itsura mo. Lumayas ka na bago ko pa tawagin ang security para kaladkarin ka!”

“Ma’am, baka po magsisi kayo,” mahinahong banta ni Maria. “Ang pagtrato niyo sa tao ay hindi makatao.”

“Magsisi? Ako? Hahaha! Wala kang karapatang pangaralan ako! Guard! Guard! Ilabas ang babaeng ‘to! Nanggugulo!” sigaw ni Brenda.

Dumating ang guard at hinawakan sa braso si Maria. “Miss, labas na. Huwag nang matigas ang ulo.” Habang hila-hila si Maria palabas ng opisina, kitang-kita niya ang pangungutya sa mukha ni Brenda at ng iba pang staff. Pinagtawanan siya. Para siyang kriminal na pinalayas.

Sa labas ng building, inayos ni Sophia ang kanyang sarili. Huminga siya nang malalim. “Tama na ang palabas,” bulong niya sa sarili. Kinuha niya ang kanyang hidden phone at tinawagan ang kanyang private secretary. “Ihanda ang board room bukas. Ipatawag ang lahat ng department heads, lalo na ang HR. The CEO has arrived.”

Kinabukasan, isang malaking abiso ang natanggap ng lahat ng empleyado. “Emergency General Assembly. Attendance is Mandatory. Meet the new CEO.”

Nagkagulo sa HR Department. “Naku, darating na daw si Ma’am Sophia Velasco! Kailangan maganda tayo!” sabi ni Brenda sa mga staff niya. Nag-ayos siya nang husto. Nagsuot ng pinakamahal niyang blazer, nagpakulot ng buhok, at naglagay ng pulang lipstick. Excited siyang sumipsip sa bagong Boss. “Sigurado ako, mapopromote ako. Ang ganda ng performance ng department ko,” pagmamayabang ni Brenda.

Puno ang Grand Hall ng kumpanya. Libo-libong empleyado ang naghihintay. Nasa unahan nakaupo ang mga managers, kabilang si Brenda na prenteng-prente. Tumugtog ang malakas na musika.

“Ladies and Gentlemen, please welcome, the President and CEO of Velasco Empire, Ms. Sophia Velasco!”

Bumukas ang malaking pinto sa gitna ng stage. Pumasok ang mga bodyguard. At sa gitna nila, naglakad ang isang babaeng napakaganda. Naka-suot ng puting power suit, naka-stilettos, at may bitbit na awtoridad na nagpatigil sa paghinga ng lahat.

Nang tumayo si Sophia sa podium, tinanggal niya ang kanyang shades. Inilugay niya ang kanyang buhok.

Sa front row, nanlaki ang mga mata ni Brenda. Nalaglag ang kanyang panga. Ang kanyang mga kamay ay nagsimulang manginig.

Ang mukha ng CEO… ay kamukhang-kamukha ng aplikanteng si “Maria” na pinalayas niya kahapon! Ang pagkakaiba lang ay ang ayos at ang suot, pero ang mga mata—ang matatalim na matang tumitig sa kanya kahapon—ay iyon din ang mga matang nakatitig sa kanya ngayon.

“Good morning,” bati ni Sophia. Ang boses niya ay malamig. “Masaya akong makilala kayong lahat. Pero bago tayo magsimula sa business, may gusto akong ikwento.”

Tumingin si Sophia kay Brenda.

“Kahapon, may isang aplikante na pumunta dito. Simple lang siya. Hindi mayaman ang suot. Gusto niyang magtrabaho. Pero ano ang ginawa ng HR Manager sa kanya?”

Natahimik ang buong hall. Si Brenda ay pinagpapawisan na nang malapot. Gusto niyang tumakbo pero parang nakapako ang paa niya sa sahig.

“Pinunit ang resume niya. Tinawag siyang basura. At ipinaladkad sa guard,” patuloy ni Sophia. “Ms. Brenda, naalala mo ba ‘yun?”

Lahat ng mata ay lumingon kay Brenda.

“I… I…” hindi makapagsalita si Brenda.

“Ang aplikanteng iyon ay ako,” madiing sabi ni Sophia. “Nagpanggap ako para makita ko ang tunay na kultura ng kumpanyang ito. At nakakadismaya. Nakakahiya. Ang kumpanyang itinayo ng ama ko ay may pusong tumulong sa mga nangangailangan, hindi para mang-api ng mga nagsisimula pa lang.”

Bumaba si Sophia sa stage at lumapit kay Brenda.

“Sabi mo kahapon, magsisi ako? Ngayon, tinatanong kita, Ms. Brenda. Sino ang nagsisisi?”

Lumuhod si Brenda. Umiyak siya sa harap ng libo-libong empleyado. “Ma’am! Sorry po! Hindi ko po alam! Patawarin niyo po ako! May pamilya po ako! Huwag niyo po akong tanggalin!”

“Hindi mo inisip ang pamilya ng mga aplikanteng winalang-hiya mo,” sagot ni Sophia. “Ang posisyon ay hindi lisensya para manapak ng tao. Ang tunay na lider, marunong tumingin sa puso, hindi sa damit.”

Humarap si Sophia sa head ng security. “Escort Ms. Brenda out of the building. She is fired. Effective immediately. At i-audit ang lahat ng records ng HR. Gusto kong malaman kung sinu-sino pa ang mga biktimang hindi nabigyan ng pagkakataon dahil sa kanya.”

Kinaladkad ng mga guard si Brenda palabas, ang parehong mga guard na inutusan niya kahapon. Ang karma ay bumalik sa kanya nang mabilis at malupit. Hiyang-hiya siya habang dinadaanan ang mga empleyadong dati niyang sinusungitan.

Bumalik si Sophia sa stage. “Sa mga natitira dito, makinig kayo. Simula ngayon, magkakaroon tayo ng bagong patakaran. No discrimination. Ang bawat aplikante, mahirap man o mayaman, ay tatanggapin nang may respeto. Dahil ang kumpanyang ito ay para sa lahat.”

Nagpalakpakan ang mga empleyado. May mga naiyak sa tuwa. Naramdaman nila na sa wakas, may boses na sila.

Mula noon, naging maayos ang pamamalakad ng Velasco Empire. Si Sophia ay naging isang inspirasyon. At ang kwento ng “Undercover CEO” ay naging alamat sa kanilang opisina—isang paalala na huwag na huwag mangmamata ng kapwa, dahil hindi mo alam kung sino ang kaharap mo.

Napatunayan ni Sophia na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa titulo, kundi nasa pagpapakumbaba at integridad.

Kayo mga ka-Sawi, naranasan niyo na bang maliitin sa job interview o sa trabaho? Anong gagawin niyo kung kayo ang nasa posisyon ni Brenda? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa lahat ng mga boss na mapang-abuso! 👇👇👇