Noong isang malamig na gabi ng tagsibol, isang simpleng camping trip ang naging simula ng isang misteryong gumulo sa isipan ng publiko sa loob ng mahigit isang dekada. Sina Daniel at Rebecca Morales—isang bagong kasal na mag-asawa, at si Rebecca ay limang buwang buntis noon—ay nagpunta sa Joshua Tree National Park upang magpahinga at ipagdiwang ang bagong yugto ng kanilang buhay. Ngunit hindi na sila kailanman nakabalik.

Ayon sa mga kaibigan at pamilya, masaya at puno ng pag-asa ang mag-asawa bago ang biyahe. May dalang tent, sapat na pagkain, at malinaw ang plano: dalawang gabi lang sa disyerto, walang signal, walang istorbo. Isang huling text lang ang natanggap ng ina ni Rebecca: “Okay kami. Mahangin pero maganda ang bituin.”

Iyon na ang huli.

Nang hindi na sila makontak kinabukasan, agad na inalerto ang mga awtoridad. Natagpuan ang kanilang sasakyan sa isang parking area malapit sa isang kilalang trail. Nandoon pa ang ilang gamit—cooler, extra tubig, at backpack—ngunit wala ang mag-asawa. Walang bakas ng struggle, walang senyales ng aksidente.

Sinuyod ng mga rescuer ang malawak na disyerto sa loob ng ilang linggo. Gumamit ng helicopter, search dogs, at volunteers. Ngunit ang Joshua Tree ay kilala sa mapanlinlang na katahimikan—malawak, mabato, at puno ng mga lugar na madaling pagtaguan ng lihim. Unti-unting humupa ang paghahanap hanggang tuluyang itinigil. Ang kaso ay minarkahang “unsolved.”

Lumipas ang mga taon. Ang mga magulang ni Rebecca ay patuloy na naghintay, umaasang may milagro. Ang kapatid ni Daniel ay hindi kailanman tumigil sa paniniwalang buhay pa ang mag-asawa. Ngunit para sa karamihan, naging isa na lamang itong kwento ng mga nawawala sa disyerto—isang babala sa panganib ng kalikasan.

Hanggang sa isang umaga, labing-isang taon matapos ang pagkawala, isang hiker na nagngangalang Evan Cole ang nagpasiyang dumaan sa isang hindi gaanong dinaraanan na bahagi ng parke. Mahilig si Evan sa mga liblib na trail, yaong malayo sa turista. Habang bumababa ang araw at humahaba ang anino ng mga bato, may napansin siyang kakaiba sa pagitan ng dalawang malalaking rock formation.

Isang kupas na tela.

Sa una, inakala niyang lumang tent lang iyon na iniwan ng mga camper. Ngunit nang lumapit siya, tumambad ang isang halos gumuho nang tolda, natabunan ng buhangin at damo. Sa loob, may mga gamit na tila matagal nang hindi ginagalaw—isang sirang flashlight, mga lata ng pagkain na kinakalawang, at isang maliit na backpack.

Ngunit ang pinakanakapangilabot ay ang nakita niya sa likod ng tent.

Dalawang kalansay, magkatabi.

Agad na tumawag si Evan sa mga awtoridad. Mabilis na isinara ang lugar at sinimulan ang imbestigasyon. Ayon sa mga forensic expert, ang mga labi ay tumutugma sa tinatayang edad at tangkad nina Daniel at Rebecca. Natagpuan din ang singsing ng mag-asawa at isang kuwintas na kinilala ng pamilya ni Rebecca.

Ngunit ang mas lalong nagpabigat sa lahat ay ang isang bagay na natagpuan malapit sa mga labi ni Rebecca: maliliit na buto na tila sa isang sanggol.

Kinumpirma ng pagsusuri—si Rebecca ay pumanaw habang buntis.

Habang lumalalim ang imbestigasyon, unti-unting nabuo ang posibleng nangyari. Ayon sa lokasyon ng tent, malamang na naligaw ang mag-asawa matapos sundan ang isang shortcut na hindi markado. Posibleng naubusan sila ng tubig, at sa tindi ng init sa araw at lamig sa gabi, unti-unting humina ang kanilang katawan.

Ngunit may isang detalye na hindi inaasahan ng mga imbestigador.

Sa loob ng backpack, natagpuan ang isang maliit na notebook—bahagyang buo pa rin. Sa mga pahina nito, may mga sulat-kamay na tila diary. Huling entry ni Daniel ang pinakanakakasakit basahin.

“Hindi ko alam kung may makakakita nito. Mahina na si Rebecca. Ginagawa ko ang lahat para manatili siyang gising. Humihingi ako ng tawad kung hindi ko siya nailigtas. Mahal na mahal kita, kayong dalawa.”

Walang senyales ng foul play. Walang ebidensya ng karahasan. Ang konklusyon: isang trahedyang dulot ng kalikasan, maling desisyon, at kakulangan ng kaalaman sa lupain.

Matapos ilabas ang resulta, muling bumalik sa balita ang pangalan ng mag-asawa. Ang mga tanong na matagal nang bumabagabag sa kanilang pamilya ay sa wakas nasagot—kahit masakit ang katotohanan. May lungkot, oo, ngunit may kaunting kapanatagan: natagpuan na sila. Hindi na sila nawawala.

Isang memorial ang itinayo malapit sa trail, simple lamang—isang maliit na plake na may nakaukit na mga pangalan nina Daniel, Rebecca, at ng batang hindi naipanganak. Madalas may mga bulaklak at sulat mula sa mga dumadaan, mga taong hindi man sila kilala, ngunit tinamaan ng kanilang kwento.

Ang Joshua Tree ay nananatiling maganda at mapanganib—isang paalala na ang kalikasan ay hindi kailanman dapat maliitin. At ang kwento nina Daniel at Rebecca ay nananatiling babala at panalangin: na sa bawat paglalakbay, dalhin hindi lang ang pag-ibig at pangarap, kundi ang paghahanda at pag-iingat.

Minsan, ang disyerto ay hindi agad nagbibigay ng sagot. Ngunit kapag ibinigay nito ang katotohanan, ito’y dumarating nang buong bigat—kahit gaano pa katagal ang lumipas.