Ang Manila Grand Hotel ay nagniningning sa liwanag ng libu-libong kristal mula sa mga dambuhalang chandelier. Ito ang gabi ng “Gala of the Century,” isang pagtitipon ng mga pinakamayayamang negosyante, politiko, at artista. Ang host ng gabing iyon ay walang iba kundi si Don Alfonso Villareal, ang 70-anyos na business tycoon na nagmamay-ari ng kalahati ng mga gusali sa siyudad. Sa kabila ng kanyang yaman, kilala si Don Alfonso bilang isang strikto at mailap na tao. Sa likod ng kinang at glamour ng ballroom, sa mainit at maingay na kusina ng hotel, abala ang lahat. Dito nagtatrabaho si Kiko, isang 21-anyos na working student. Siya ay nasa ikatlong taon na sa kursong Culinary Arts. Dahil galing sa hirap at ulila na sa ama, kinailangan niyang magtrabaho bilang on-call waiter at assistant sa kusina para matustusan ang gamot ng kanyang inang may sakit sa bato at ang kanyang tuition. Matalas ang pang-amoy ni Kiko at matalas din ang kanyang paningin—mga katangiang nakuha niya sa kanyang yumaong ama na isang albularyo sa probinsya.

Nang gabing iyon, habang nagbubuhat si Kiko ng mga tray ng baso, napansin niya ang isang kakaibang kilos sa “VIP Preparation Area.” Ito ang lugar kung saan niluluto ang pagkain na khusus para lamang kay Don Alfonso, at bawal ang ordinaryong staff doon. Ang tanging nandoon ay si Chef Gusto, ang sikat na French-trained Head Chef, at ang isang lalaking naka-suit na hindi pamilyar kay Kiko. Ang lalaki ay si Mr. Salazar, ang pamangkin ni Don Alfonso na kilala sa pagiging lulong sa sugal at baon sa utang. Sa siwang ng pinto, nakita ni Kiko na may iniabot si Salazar kay Chef Gusto—isang maliit na bote na may lamang likidong kulay lila. “Siguraduhin mong mauubos niya ‘to. Walang bakas, walang lasa, pero siguradong tepok agad,” bulong ni Salazar. Nanginginig na tinanggap ng Chef ang bote at ibinuhos ang laman nito sa espesyal na sauce ng Lobster Thermidor na ihahain sa Don. Kumabog ang dibdib ni Kiko. Hindi niya alam kung ano ang laman noon, pero nang buksan ang bote, isang amoy ang sumingaw na nagpatindig ng balahibo niya. Amoy almendras na matamis pero may halong pait—ang amoy ng “Kalabasa ng Diablo,” isang ligaw na halaman na nakamamatay kapag nahalo sa seafood. Alam niya ito dahil ito ang ikinamatay ng kanyang lolo noon. “Lason,” bulong ni Kiko, nanlamig ang buong katawan.

Nagsimula na ang main course. Ang mga waiter ay nagmartsa palabas ng kusina bitbit ang mga mababangong tray. Si Kiko ay naatasang mag-serve ng tubig, pero ang mata niya ay nakapako sa mesa ni Don Alfonso. Nakita niya ang Head Waiter na inilalapag ang Lobster Thermidor na may lason sa harap ng bilyonaryo. Si Salazar ay nakaupo sa kabilang mesa, nakangisi, tila naghihintay ng isang palabas. Nagtalo ang isip ni Kiko. “Diyos ko, anong gagawin ko? Kapag nagsalita ako, mawawalan ako ng trabaho, baka ako pa ang pagbintangan. Pero kapag nanahimik ako, mamamatay siya.” Naalala niya ang turo ng kanyang ina: “Anak, ang dangal at buhay ay hindi nabibili ng salapi. Gawin mo lagi ang tama, kahit nanginginig ang tuhod mo.” Nang hawakan ni Don Alfonso ang tinidor at kutsilyo, hiniwa ang lobster at isinawsaw sa sauce, parang bumagal ang ikot ng mundo para kay Kiko.

Hindi na nakapagpigil si Kiko, binitawan niya ang pitsel ng tubig na hawak niya. BLAG! Ang tunog ng nabasag na salamin ay umalingawngaw. Tumakbo siya nang mabilis papunta sa presidential table. “HUWAG! HUWAG NIYONG KAININ ‘YAN! MAY LASON!” sigaw ni Kiko. Natigilan si Don Alfonso, ang tinidor ay ilang pulgada na lang sa kanyang labi. Ang lahat ng bisita ay napalingon. Agad na rumesponde ang mga security guard, dinamba si Kiko at idiniin sa sahig bago pa man ito makalapit sa Don. “Bitawan niyo ako! May lason ‘yan! Gusto nila siyang patayin!” sigaw ni Kiko habang nakasubsob ang mukha sa makapal na carpet. Tumayo si Salazar, nagkukunwaring galit na galit: “Sino ang hampaslupang ‘to?! Sinisira niya ang gabi ng Tito ko! Ilabas niyo ‘yan!” Lumapit ang General Manager, namumutla sa hiya: “Sir Alfonso, pasensya na po! Isang working student lang po ito, baka nasisiraan ng bait. Tatanggalin ko na po siya ngayon din.”

Habang pilit na itinatayo ng mga guard si Kiko para kaladkarin palabas, nagpumiglas siya at tumingin nang diretso sa mata ni Don Alfonso. “Sir! Amuyin niyo ang sauce! Amoy almendras na mapait! Iyan ang amoy ng Devil’s Herb! Nakita ko silang naglagay ng lason sa kusina!” Sigaw ni Kiko habang tumutulo ang luha. “Wala akong pakialam kung tanggalin niyo ako, huwag niyo lang isubo ‘yan!” Ang determinasyon sa mata ng binata ay nagpatigil kay Don Alfonso. Ibinaba niya ang tinidor, tumingin sa pamangkin niyang si Salazar na pinagpapawisan na ng malapot, at kay Chef Gusto na kakalabas lang at nanginginig ang mga kamay. “Totoo ba ang sinasabi ng batang ito?” tanong ni Don Alfonso, ang boses ay mababa pero puno ng kapangyarihan. “Syempre hindi, Tito! Nag-iimbento lang ‘yan! Gusto lang niyan ng pera o atensyon!” tanggi ni Salazar.

Bumaling si Don Alfonso sa Chef: “Chef Gusto, magpaliwanag ka. Anong meron sa sauce na ito?” Utal-utal na sumagot ang Chef: “Sir… herbs and spices lang po… secret recipe…” Nanliit ang mga mata ng Don: “Kung ganoon, wala namang masama kung tikman mo ito, hindi ba? Bilang creator ng dish, tikman mo ang gawa mo sa harap ko.” Nanlaki ang mga mata ni Chef Gusto, umatras siya sa takot. “S-Sir… I… I am allergic to seafood.” Ngumiti nang mapakla si Don Alfonso: “Allergic? Noong nakaraang buwan, nakita kitang kumakain ng hipon sa staff party. Tikman mo. Ngayon na.” Ang Chef ay nanigas sa kinatatayuan, tumutulo ang pawis. Si Kiko, na hawak pa rin ng mga guard, ay nagsalita: “Kung ayaw niyang tikman, ipakain niyo sa pusang gala sa labas para malaman niyo.”

Dahil sa takot na mabuko, kumuha si Salazar ng kutsara, sumandok ng sauce, at akmang kakainin ito para patunayang walang lason. Pero ang kamay niya ay nanginginig nang sobra, hindi niya maipasok sa bibig. Sa sandaling iyon, isang pusang gala ang nakapuslit sa garden area (dahil garden setting ang venue) at lumapit sa paanan ng mesa. Kumuha si Don Alfonso ng maliit na piraso ng lobster na may sauce at inihulog sa sahig. Kinain ng pusa ang karne. Ilang segundo lang ang lumipas, biglang umungol ang pusa sa sakit, nangisay, bumula ang bibig, at nanigas ang katawan sa harap ng daan-daang bisita. Isang nakakagimbal na singhap ang narinig sa buong bulwagan. Ang katahimikan ay napalitan ng gulo. “LASON NGA!” sigaw ng isang bisita.

Napaupo si Chef Gusto sa sahig, umiiyak: “Sir, sorry po! Pinilit lang ako ni Salazar! May utang ako sa kanya! Tinakot niya ang pamilya ko!” Tumingin si Don Alfonso sa kanyang pamangkin, ang mga mata ay nag-aapoy sa galit. “Ikaw? Ang pamangkin na pinalaki ko, papatayin ako para sa mana?” Tumanggi pa rin si Salazar pero huli na ang lahat. Agad na inutusan ni Don Alfonso ang mga pulis na nagbabantay sa event na arestuhin sina Salazar at Chef Gusto sa kasong “Attempted Murder.” Nang mailabas na ang mga kriminal, binalingan ni Don Alfonso si Kiko. Ang binata ay nakatayo sa gilid, inaayos ang kanyang gusot na uniporme, hiyang-hiya.

Lumapit ang bilyonaryo kay Kiko. Ang lahat ay nakatingin. “Bata,” sabi ni Don Alfonso, “Anong pangalan mo?” “Francisco po… Kiko po ang tawag sa akin,” nanginginig na sagot ng binata. “Sorry po sa gulo. Aalis na po ako.” “Huwag kang umalis,” sabi ng Don. At ang sumunod na nangyari ay hindi inaasahan ng sinuman. Si Don Alfonso, ang pinakamakapangyarihang tao sa kwartong iyon, ay lumuhod sa harap ng mahirap na waiter. “Sir, tumayo po kayo!” gulat na sabi ni Kiko. “Iniligtas mo ang buhay ko,” sabi ni Don Alfonso na may luha sa mata. “Kung hindi dahil sa tapang mo, bangkay na ako ngayon. Tinaya mo ang trabaho mo, ang dangal mo, at ang kaligtasan mo para sa isang matandang hindi mo naman kaano-ano.”

Tumayo ang Don, inakbayan si Kiko at humarap sa mga bisita: “Ladies and Gentlemen, ang gabing ito ay hindi tungkol sa yaman ko. Ito ay tungkol sa batang ito. Ang nagpaalala sa atin na ang tunay na bayani ay hindi nakasuot ng kapa, kundi minsan ay naka-apron.” Matapos ang imbestigasyon, nalaman ni Don Alfonso ang kwento ng buhay ni Kiko, ang tungkol sa inang may sakit at ang pagsisikap nito sa pag-aaral. Bilang ganti, sinagot ni Don Alfonso ang lahat ng gastusin sa pagpapagamot ng nanay ni Kiko sa pinakamagandang ospital, at gumaling ito. Hindi lang iyon, binigyan niya si Kiko ng Full Scholarship sa pinakasikat na Culinary School sa Europe—ang pangarap ni Kiko. Binigyan din niya ito ng trust fund na sapat para hindi na sila maghirap ng kanyang ina. “Hindi ito bayad sa buhay ko,” sabi ni Don Alfonso bago umalis si Kiko papuntang Paris. “Ito ay puhunan sa kinabukasan ng isang taong may gintong puso. Balang araw, ikaw na ang magluluto para sa akin, hindi bilang waiter, kundi bilang Executive Chef.”

Makalipas ang limang taon, bumalik si Kiko sa Pilipinas. Isa na siyang tanyag na Chef. Binuksan niya ang kanyang sariling restaurant, ang “Kiko’s Feast.” Sa grand opening, ang panauhing pandangal na nag-cut ng ribbon ay si Don Alfonso. Habang kumakain sila, tinanong ni Don Alfonso: “Masaya ka ba, Kiko?” Ngumiti si Kiko, hawak ang kamay ng kanyang malakas na ina: “Sobra po, Sir. Dahil sa inyo, nabago ang buhay namin.” “Hindi, iho,” sagot ng Don. “Ikaw ang bumago sa buhay mo. Ang ginawa mo noong gabing iyon ay desisyon ng puso mo. Ako lang ang naging instrumento ng tadhana para gantimpalaan ka.”

Ang kwento ni Kiko ay patunay na ang paggawa ng mabuti, kahit gaano pa ito kadelikado o kahit gaano pa kaliit ang tingin sa’yo ng mundo, ay laging may karampatang gantimpala. Ang sigaw niyang “Huwag mong kainin ‘yan” ay hindi lang nagligtas ng isang buhay, kundi nagbukas din ng pinto para sa mga pangarap na akala niya ay hindi niya maaabot.