Mainit at matao ang istasyon ng bus nang araw na iyon. Ang mga tao nagmamadali, abala, walang pakialam sa isa’t isa. Pero sa gitna ng kaguluhan, may isang batang babae na mukhang mas lalong naliligaw kaysa sinuman. Maputla, payat, at may maliit na backpack na halatang maraming pinagdaanan bago pa man dumating doon.

Si Ella, anim na taong gulang, ay nakatayo sa tabi ng upuan kung saan nakaupo ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling coat—seryoso, tahimik, at halatang malayo ang iniisip. Wala itong kausap, nakayuko at nakatitig sa wedding ring na nakasabit pa rin sa daliri niya.

Siya si Lucas Grant—isang kilalang CEO at milyonaryong biyudo na hindi pa rin makabangon sa pagkawala ng asawa tatlong taon na ang nakalipas.

Lumapit si Ella, nanginginig, hawak ang dibdib na tila hirap huminga. “Sir… p-pwede po ba akong umupo dito?”

Nag-angat ng tingin si Lucas, handang tumanggi—hindi dahil sa bata, kundi dahil gusto niyang mapag-isa. Pero nang makita niya ang maputla nitong mukha at ang pagod na mata, natigilan siya.

“Sige,” mahinahong sagot niya. “Umupo ka.”

Ngumiti si Ella, pero agad ding napahawak sa tiyan sa sakit. Agad na tumingin si Lucas.

“Okay ka lang?”

Tumango si Ella, pero malinaw na hindi totoo. Ilang sandali pa, napansin niyang pinipigilan ng bata ang pag-ubo, at nang mahina itong sumandal sa balikat niya na para bang naghanap ng init, napagtanto niyang may mas malalim pa.

“Nasaan ang mama mo?” tanong niya.

Hindi sumagot si Ella. Sa halip, dahan-dahan nitong inilabas ang isang punit at gusot na papel—isang reseta mula sa ospital.

“Dapat po sana pupunta kami sa klinika ulit,” mahina nitong sagot. “Pero… wala po kaming pamasahe. At sabi ni Mama, aalis muna siya para humanap ng pera. Sabi niya babalik siya… pero ang tagal na po.”

Tumigil si Lucas. Parang binuksan ng bata ang sugat na matagal na niyang tinatakpan. Ang sakit ng pagkawala, ang takot na maiwan, ang pagiging helpless—lahat iyon nakita niya sa maliit na tinig ni Ella.

“Mahal ang gamot na ‘to,” bulong niya matapos tingnan ang reseta.

Tumango si Ella. “Pero sabi ni Mama gagaling daw ako. Hindi lang po namin alam paano.”

Habang nag-uusap sila, unti-unting lumalalim ang ubo ni Ella. Nang makita ni Lucas ang pagrerehistro ng lagnat sa mukha nito, tumayo siya agad.

“Tara. Dalhin kita sa ospital.”

Umiling si Ella, nag-aalangan. “Pero sir… wala po akong pambayad.”

“Hindi mo kailangang magbayad,” sagot niya, marahan ngunit matatag. “Ako ang bahala.”

Dinala niya si Ella sa pinakamalapit na ospital, hindi alam kung bakit sobrang bigat ng dibdib niya sa bawat hakbang. Habang ini-examine ng doktor ang bata, nag-iwan ito ng isang pahayag na lalo niyang ikinagulat.

“Kung hindi nai-dala agad, pwede itong lumala. May impeksiyon na sa baga.”

Parang nabingi si Lucas. Hindi niya maipaliwanag, pero bigla niyang naramdamang may responsibilidad siya sa batang halos hindi niya kilala.

Habang nagpapahinga si Ella, may kumatok sa pintuan.

Isang babaeng hingal, luhaan, at takot na takot.

“Ella! Anak! Diyos ko po, salamat!”

Napatayo si Lucas. “Kayo po ang nanay niya?”

Tumango ang babae, iyak nang iyak. “Pasensya na po. Naghanap lang ako ng pera. Hindi ko sinasadya. Hindi ko alam kung paano siya dinala dito…”

Tinuro ni Ella ang lalaki. “Mama… si Sir po ang tumulong sa akin.”

Lumapit ang ina kay Lucas, halos mapaluhod sa pasasalamat. “Wala po kaming maibabayad. Wala po kaming kaya. Pero hindi ko po makakalimutan ang ginawa ninyo.”

Hindi alam ni Lucas kung bakit napakabigat ng pakiramdam niya—hindi dahil sa kawalan nila, kundi dahil sa alaala na para siyang muling tumingin sa sarili niya noong nawala ang asawa niya: takot, wasak, at nag-iisa.

“Hindi ninyo kailangang magbayad,” sagot niya. “Pero… pwede ba akong bumalik para dalawin siya?”

Nagkatinginan ang mag-ina.

“Kung gusto ninyo po,” sagot ng ina, “malugod namin kayong tatanggapin.”

Simula noon, araw-araw na bumabalik si Lucas sa ospital. Bitbit ang pagkain, libro, at laruan—pero higit sa lahat, bitbit niya ang isang bagay na hindi niya inakalang muling mahahanap:

Kapayapaan.

Si Ella naman, unti-unting gumagaling, unti-unting lumalakas, at unti-unting napupuno ng saya ang bawat bisitang hatid ng estrangherong minsan lang niyang tinanong: “Pwede po ba akong umupo dito?”

At sa huling araw ng gamutan, sinabi ni Ella ang hindi niya inaasahan.

“Sir… kapag gumaling po ako, pwede po ba akong… maging anak ninyo sa puso? Yung parang… may tatay na ulit?”

Napatigil si Lucas. Tumulo ang luha na matagal na niyang pinipigilan.

Niyakap niya ang bata. “Ella… matagal na. Hindi mo lang alam.”

At doon, naunawaan niyang minsan, ang pinakamalalalim na koneksyon ay nagsisimula sa isang simpleng tanong—mula sa isang batang may sakit at isang pusong matagal nang naghihintay muling magmahal.