Sa bawat trahedyang gumugimbal sa bansa, hindi mawawala ang pag-asa ng publiko na makamit ang hustisya para sa biktima. Ang karumal-dumal na sinapit ni DPWH Undersecretary Catalina Cabral ay isa sa mga kasong yumanig sa tiwala ng mamamayan sa seguridad at kaayusan. Subalit, sa gitna ng pagdadalamhati at seryosong imbestigasyon, may mga pangalang lumulutang na tila sinasabayan ang agos ng balita hindi para tumulong, kundi para umano sa pansariling interes. Ang sentro ng kontrobersya ngayon: si Leandro Leviste at ang kanyang mga maingay na pahayag na nagdulot ng pagdududa at diskusyon sa social media. Marami ang nagtatanong—tulong nga ba ang kanyang inaalok, o isa na naman itong maagang pangangampanya gamit ang pangalan ng isang yumaong opisyal?

Kamakailan, naging laman ng mga balita si Leviste dahil sa kanyang mga pasabog na akusasyon at pag-angkin na hawak niya ang mga “sensitibong dokumento” na may kinalaman sa kaso ni Usec. Cabral. Ayon sa kanyang mga pahayag sa media, nakuha niya ang mga ebidensyang ito mismo sa opisina ng biktima bago pa man mangyari ang trahedya. Ipinagmalaki niya na ang mga dokumentong ito ang susi sa katotohanan. Ngunit nang hamunin siya ng publiko at ng ibang opisyal na ilabas ang mga ito para sa kapakanan ng imbestigasyon, biglang kambyo ang mambabatas. Ang kanyang palusot? Hihintayin daw muna niya ang go-signal ng isang kalihim, isang dahilan na para sa marami ay tila pag-iwas sa pananagutan. Ang tanong ng bayan: kung talagang may malasakit ka sa biktima at sa bayan, bakit kailangan pang magpatumpik-tumpik?

Ang mas nakakapanggalit sa mga netizen ay ang lumabas na security report mula sa DPWH. Sa detalyadong ulat ng mga gwardya, sinabing dumating si Leviste sa opisina ni Cabral na may kasamang mga bodyguard at… pizza. Oo, pizza ang dala, at ayon sa logbook, wala siyang bitbit na makapal na dokumento nang lumabas siya ng silid. Ang tanging napansin ng mga saksi ay ang pagmamadali nito at ang ilang piraso ng papel, na malayo sa kanyang ipinagmamalaking “smoking gun” na ebidensya. Ang ganitong discrepancies sa kanyang kwento at sa totoong nangyari ay nagbibigay-daan sa hinalang baka ang lahat ng ito ay palabas lamang—isang script na isinulat para magpapogi sa harap ng camera habang ang tunay na isyu ay natatabunan.

Hindi pa natatapos diyan ang gulo. Sa kanyang pagnanais na maging bida sa kwento, idinawit din ni Leviste si Terry Ridon, na inakusahan niyang may P150 million na insertion sa budget ng DPWH para sa mga proyekto sa Bicol. Agad itong pinalagan ni Ridon at tinawag na “super sinungaling” si Leviste. Ang matibay na depensa ni Ridon? Wala pa siya sa Kongreso noong binuo ang 2024 budget na tinutukoy ni Leviste. Ang simpleng fact-checking na ito ay naglantad sa kahinaan ng mga paratang ni Leviste at nagpatibay sa paniniwala ng marami na siya ay nanggugulo lamang. Tila naghahanap ng masisisi o maidadawit para lalong umingay ang kanyang pangalan, kahit na ang kapalit nito ay ang pagkalito ng publiko sa tunay na takbo ng imbestigasyon.

Ang ganitong istilo ng pamumulitika ay hindi na bago sa Pilipinas, ngunit hindi ibig sabihin ay dapat itong palampasin. Tinatawag itong “epal” culture ng marami—ang pagsawsaw sa mga isyu, lalo na sa mga trahedya, para magmukhang bayani. Si Leandro Leviste, na galing sa isang prominente at makapangyarihang pamilya, ay inaasahan sana na magdadala ng bagong uri ng serbisyo publiko. Ngunit ang kanyang mga aksyon sa kaso ni Usec. Cabral ay tila nagbabalik sa atin sa lumang klase ng pulitika: maingay, puro akusasyon, at kulang sa gawa. Ang paggamit sa alaala ng isang namayapang opisyal para sa media mileage ay hindi lang kawalan ng respeto sa pamilya ng biktima, kundi pati na rin sa katalinuhan ng mga Pilipino.

Sa huli, ang kailangan ng bayan ay katotohanan, hindi circus. Ang kaso ni Usec. Cabral ay nangangailangan ng seryosong imbestigasyon, forensic evidence, at tapat na testimonya—hindi ng mga pulitikong nagpiprisintang detective pero wala namang maipakitang pruweba. Ang utos ng Ombudsman na ipasa ang lahat ng electronic devices ni Cabral para sa tamang pagsusuri ay ang tamang hakbang. Ito ang prosesong dapat igalang at suportahan, hindi ang mga “bida-bida” moves na lalo lang nagpapalabo sa katotohanan. Para kay Leviste at sa iba pang pulitikong nagnanais sumakay sa isyu, ang mensahe ng taumbayan ay malinaw: Huwag niyong gamitin ang bangkay ng iba para sa inyong ambisyon. Ang hustisya ay para sa biktima, hindi para sa inyong kampanya.