sa bisperas ng valentine’s day, isang tahimik na umaga ang napalitan ng pangungulila matapos matagpuan ang bangkay ng isang ina sa binangonan, rizal. sa likod ng larawan ng masayang pamilya, unti-unting nabunyag ang trahedyang isinilang mula sa selos at pananahimik.

Pasado alas-otso ng umaga noong Pebrero 13, 2024, isang araw bago ang Araw ng mga Puso, nang mapahinto ang mga dumaraang sasakyan sa isang liblib na bahagi ng kalsada malapit sa isang quarry site sa Binangonan, Rizal. Sa halip na mga bulaklak at tsokolate, isang bangkay ng babae ang nakahandusay sa malalim na bahagi ng tabing-daan, tila itinapon at iniwan sa katahimikan.

Agad na inireport ng isang residente ang insidente. Dumating ang mga pulis kasama ang SOCO team sa isang lugar na malayo sa kabahayan, halos walang ilaw sa gabi at walang cctv na maaaring magsilbing saksi. Mula pa lamang sa ayos ng katawan at lokasyon, malakas ang hinala ng mga imbestigador na hindi doon naganap ang krimen at itinapon lamang ang biktima matapos p.a.t.a.y.i.n sa ibang lugar.

Sa paunang pagsusuri, natuklasan ang malaking sugat sa kaliwang bahagi ng ulo ng babae—palatandaang maaaring p.i.n.a.l.o ng isang matigas at mabigat na bagay. Wala ring indikasyon ng pangg.a.g.a.h.a.s.a dahil suot pa niya ang kanyang mga damit. Subalit isang malaking hamon ang agad na humarap sa mga awtoridad: wala siyang pagkakakilanlan, walang id, at walang personal na gamit.

Matapos ang initial processing, dinala ang bangkay sa punerarya para sa mas masusing pagsusuri. Hindi nagtagal, kumalat ang balita sa social media. Kalaunan, umabot ito sa kaalaman ng mga kamag-anak. Sa isang mabigat na sandali, positibong kinilala ang biktima bilang si Janiclear “Jani” Kahilig, 31 anyos, tubong Murcia, Negros Occidental at residente ng Antipolo, Rizal.

Panganay si Jani sa magkakapatid. Naiwan sa probinsya ang kanilang mga magulang, simple ang pamumuhay, ngunit ayon sa mga kapatid, siya ang sandigan—mabuti, masayahin, at maaasahan. Bata pa lamang, umalis na siya upang mag-aral sa ICCT Antipolo Campus. Doon siya nagtapos, nanirahan, at tinulungan ang mga kapatid na sumunod, habang siya ang tumatayong breadwinner at gabay.

Sa murang edad na 17, nakilala ni Jani ang isang lalaking nagpakilalang Arjay Santos Lanon sa social media, na kalaunan ay nalamang Roceller Lanon ang tunay na pangalan. Tahimik at magalang sa simula, tinawag pa niyang “mister nobody.” Mula sa pagiging magkatextmate, naging magkaibigan hanggang sa pormal na relasyon noong 2011.

Gaya ng maraming kabataan, dumaan sila sa tampuhan at pitong buwang hiwalayan. Muli siyang niligawan ni Roceller at nagbalikan—mas matatag, mas mature. Noong Agosto 2013, isinilang ang kanilang panganay na lalaki; makalipas ang tatlong taon, sinundan ng isang babae. Bumuo sila ng pamilya sa isang simpleng tahanan.

Habang si Roceller ay naghahanapbuhay bilang mototaxi rider, si Jani ang nag-alaga sa mga bata. Nang lumaki ang mga anak, nagtrabaho si Jani—mula appliance centers hanggang sa maging marketing assistant sa isang motorcycle trading company sa Antipolo City. Doon sila tumira, unti-unting nakapagpundar, at nagbahagi ng masasayang sandali sa social media.

Labindalawang taon ang kanilang pinagsamahan. Noong huling Pasko ng 2023, magkakasama silang apat sa larawan—walang bakas ng lungkot. Ngunit lingid sa kaalaman ng marami, paparating na ang trahedya. Isang kaibigan ang nagbalik-tanaw sa isang Facebook Live ni Jani noong Enero, halos isang buwan bago ang krimen, kung saan binanggit niyang nakakatakot ang lugar na kalaunan ay pinagtapunan ng kanyang katawan—tila isang premonition.

Sa awtopsiya, lumabas na bukod sa sugat sa ulo, ang sanhi ng kamatayan ay a.s.p.h.y.x.i.a by s.t.r.a.n.g.u.l.a.t.i.o.n—pags.a.k.a.l gamit ang mga kamay. Nagsimula ang backtracking ng mga cctv upang matukoy ang galaw ng biktima at posibleng sasakyang ginamit.

Nagpahayag ng galit at pagluluksa si Roceller sa media. Ayon sa kanya, magkasama pa raw sila ni Jani noong gabing iyon. Nagluto pa umano ito, saka nagpaalam na maghahatid ng pagkain sa boarding house ng kapatid at may pupuntahang gathering. Iyon na raw ang huling beses na nakita niyang buhay ang kanyang kinakasama.

Habang umuusad ang imbestigasyon, lumakas ang mga tanong. Ayon sa kapatid ni Jani, naiwan ang wallet at cellphone—hindi tugma sa sinasabing pag-alis. Sa isang panayam, napansin ng cameraman ang tila tuyong dugo sa kamay ni Roceller, bagay na lalong nagpasiklab ng hinala.

Muling inimbitahan si Roceller sa presinto para sa mas seryosong interogasyon. Matapos ang ilang oras, humarap siya sa katotohanan. Inamin niyang nagkaroon sila ng matinding pagtatalo na nauwi sa pisikalan. Ayon sa salaysay, p.i.n.u.k.p.o.k niya si Jani sa ulo gamit ang bote ng softdrink at saka s.i.n.a.k.a.l hanggang mawalan ng buhay. Inilagay niya ang katawan sa kwarto, nilinis ang bakas, at sa pagitan ng alas-nuwebe at alas-onse ng gabi ay isinakay sa kotse at itinapon sa Binangonan.

Iginiit niyang selos ang nagtulak sa kanya—mga hinalang walang sapat na ebidensya, ayon mismo sa mga imbestigador. Para sa mga kapatid at kaibigan ni Jani, hindi katanggap-tanggap ang paliwanag. Anila, hindi siya ganoong babae; bahay at trabaho ang ikot ng kanyang buhay. Ang mga huling post niya, kabilang ang isang mensahe walong araw bago siya natagpuan, ay para sa marami’y pahiwatig ng mabigat na dinadala at posibleng pagnanais na makawala.

Kinasuhan si Roceller ng m.u.r.d.e.r. Ayon sa mga awtoridad, matibay ang ebidensya. Kung mapapatunayang guilty, sa kulungan niya bubunuin ang nalalabi niyang buhay. Naiwan ang dalawang bata—10 at 5 taong gulang—na kailangang lumaki nang wala ang kanilang mga magulang.

Sa huli, ang kwento ni Jani ay paalala ng panganib ng selos at ng emosyong hindi nakontrol. Isang pamilyang binuo sa loob ng higit isang dekada ang winasak sa isang gabi. Sa bisperas ng araw na dapat ay pag-ibig ang nangingibabaw, iniwan ng trahedya ang isang sugat na hindi madaling maghilom.