“May mga taong nawawala sa atin hindi dahil ayaw nilang manatili, kundi dahil may mga kamay na pilit silang hinihila palayo.”

Ako si Derek.

At sa sandaling iyon, habang nakatayo ako sa loob ng malamig na silid ng ospital, ramdam kong bumabalik sa akin ang lahat ng piraso ng buhay na pitong taon kong hinahanap—kasabay ng bigat ng kasalanang hindi ko alam na pasan ko pala.

Tahimik akong nakinig habang ikinukuwento ni Mika ang bawat detalyeng pilit kong inilibing ng tadhana. Ang bawat salita niya ay parang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa dibdib ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Tanging ang paghinga ko ang patunay na buhay pa ako sa gitna ng katotohanang unti-unting gumuguho sa mundong akala ko’y buo.

Tumingin ako kay Carson.

Ang anak kong halos mamatay sa gutom sa kalsada.

Ang anak kong tinawag akong “tatay” bago ko pa man siya makilala.

Bigla kong naunawaan kung bakit may kulang sa akin kahit nasa akin na ang lahat. Bakit kahit bilyonaryo na ako, may puwang pa ring hindi mapuno ng pera, titulo, o kapangyarihan. Dahil ang nawawalang piraso ng buhay ko ay natutulog noon sa bangketa, nakikipaglaban sa init at gutom—habang ako’y nakaupo sa malamig na opisina na punô ng salamin at kasinungalingan.

“Mika…” basag ang boses ko. “Patawad. Hindi ko alam. Kung alam ko lang—”

“Kung alam mo lang?” putol niya, walang sigaw, pero mas masakit kaysa anumang mura. “Pitong taon, Derek. Pitong taon kaming nabuhay na parang walang karapatang umasa. Pitong taon na tinuruan kong huwag kang sisihin, kahit sa loob-loob ko, gabi-gabi akong tinatanong kung paano mo kami natiis.”

Wala akong depensa.

Dahil tama siya.

Lumapit ako nang dahan-dahan. Hindi ko siya hinawakan. Hindi ko rin nilapitan si Carson. Hindi ako karapat-dapat agad. Kaya tumayo lang ako roon, hubad ang dangal, tinanggalan ng titulo, ng yaman, ng lahat ng ipinagmamalaki ko.

“Hindi ko hinihingi ang kapatawaran mo ngayon,” sabi ko. “Hindi ko rin hinihingi ang karapatan kong maging ama agad. Pero pakiusap… hayaan mo akong bumawi. Hindi sa salita. Hindi sa pera lang. Sa buong buhay ko.”

Tahimik si Mika. Naririnig ko ang mahinang beep ng monitor sa tabi ni Carson. Ang bawat tunog ay parang nagpapaalala sa akin kung gaano ako kalapit mawalan ng pagkakataon.

“Tatay?” mahinang tawag ni Carson.

Lumapit ako agad. Hindi ko napigilan. Lumuhod ako sa tabi ng kama niya, sa antas kung saan magkapantay ang aming mga mata.

“Nandito lang ako,” sabi ko, pilit pinatatag ang boses. “Hindi na ako aalis.”

Ngumiti siya. Isang ngiting walang bahid ng galit, walang tanong, walang sumbat. Ngiting tapat. Ngiting hindi ko karapat-dapat pero kusang ibinigay.

Doon ako tuluyang bumigay.

Umiyak ako—hindi bilang bilyonaryo, hindi bilang CEO, kundi bilang isang amang huli nang dumating.

Sa mga sumunod na araw, nanatili kami sa ospital. Ako ang nagbayad ng lahat, pero higit pa roon, ako ang nagbantay. Ako ang nagpakain. Ako ang nagpunas ng pawis ni Carson kapag binabangungot siya sa gabi. Sa bawat haplos ko sa kanyang buhok, parang binubura ng tadhana ang pitong taon ng kawalan—kahit alam kong hindi iyon ganoon kadali.

Hindi agad nagtiwala si Mika.

At naiintindihan ko iyon.

Hindi ko siya minadali. Hindi ko siya binombahan ng pangako. Hinayaan kong makita niya ang konsistensya—na araw-araw, naroon ako. Hindi nawawala. Hindi umaalis. Hindi bumabalik sa lumang buhay na parang walang nagbago.

Isang gabi, habang natutulog si Carson, nag-usap kami ni Mika sa maliit na cafeteria ng ospital.

“Hindi kita hinihingan ng kasal,” diretso niyang sabi. “Hindi rin kita hinihingan ng pangakong magiging buo ulit tayo. Ang hinihingi ko lang… huwag mo nang sasaktan ang anak ko.”

“Hindi ko siya sasaktan,” sagot ko. “Kahit kapalit pa noon ang lahat ng mayroon ako.”

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pagbitaw ng bigat sa kanyang mga mata.

Lumipas ang mga linggo.

Nakalabas na si Carson sa ospital. Dinala ko sila sa isang bahay—hindi mansyon, hindi palasyo—isang tahimik na lugar na may liwanag, may hardin, at may katahimikang hindi nananakit. Doon, nagsimula kaming muli. Mabagal. Maingat. Totoo.

Ipinaglaban ko ang lahat—laban sa sarili kong pamilya, laban sa mga mata ng lipunan, laban sa nakaraan kong piniling kalimutan. Tinanggal ko ang mga taong sangkot sa pagtatakip ng katotohanan. Hinarap ko ang mga magulang ko, hindi bilang anak na sumusunod, kundi bilang ama na nagtatanggol.

May mga gabing tinatanong pa rin ako ni Carson, “Tatay, hindi ka na po ba mawawala ulit?”

At sa bawat tanong na iyon, sinasagot ko hindi lang ng salita, kundi ng presensya.

Hindi na ako bumalik sa board meeting na iyon.

Hindi na ako humabol sa merger.

Dahil natutunan ko na ang pinakamahalagang kontrata sa buhay ay hindi pinipirmahan sa papel—kundi sa pananatili, sa pananagutan, at sa pag-ibig na piniling bumalik kahit huli na.

Ako si Derek.

At minsan, kailangan mong mawala sa sarili mong mundo para matagpuan ang tunay mong tahanan—sa mga bisig ng isang batang minsang tinawag kang tatay, kahit wala kang karapatang tawagin iyon noon.