“May mga taong handang iwan ang ginto para lang malaman kung may taong kayang magmahal kahit wala ang pangalan mo.”

Ako si Celestine Valesteros.

Lumaki ako sa loob ng isang mundong punong-puno ng liwanag ngunit salat sa init. Sa bawat sulok ng aming mansyon, may kristal na chandelier na kumikislap, may mga obrang hindi ko alam ang halaga kundi sa presyo lang nasusukat. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, madalas akong nakaupo mag-isa, nakatanaw sa kawalan, pakiramdam ko’y nalulunod ako sa katahimikan.

Nag-iisang anak ako ng CEO ng Valesteros Group. Sa papel, isa akong prinsesa ng negosyo. Sa totoong buhay, isa akong babaeng uhaw na uhaw sa pagmamahal na hindi sinusukat sa apelyido.

Marami ang lumapit sa akin. Mga pulitiko, negosyante, artista. Marunong silang mambola, magbigay ng bulaklak, magpakita ng mundo. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, ramdam ko na hindi ako ang tinitingnan nila kundi ang apelyidong dala ko. Hindi si Celestine ang minamahal nila. Valesteros ang hinahabol nila.

Isang gabi, habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw ng lungsod mula sa bintana ng aking kwarto, may isang tanong na hindi na umalis sa isip ko. Mayroon pa bang taong kayang mahalin ako kahit wala akong kahit ano.

At doon ko ginawa ang desisyong magbabago ng buhay ko.

Kinabukasan, isinantabi ko ang mga mamahaling damit. Isinuot ko ang lumang blouse at paldang hindi kailanman babagay sa isang Valesteros. Tinanggal ko ang mga alahas. Tinakpan ko ang buhok ko. Sa unang pagkakataon, wala akong bodyguard. Wala akong driver. Bitbit ko lang ang ilang tali ng sariwang sampagita.

Naglakad ako papuntang Quiapo.

Sa bawat hakbang, parang unti-unting nalalaglag ang bigat ng mundo ko. Ang ingay ng kalsada, ang usok ng sasakyan, ang sigawan ng mga tao. Iba ito sa katahimikan ng mansyon. Dito, buhay ang paligid.

Sa labas ng simbahan, pinunasan ko ang pawis sa noo. Nanginginig ang kamay ko hindi dahil sa init kundi dahil sa kaba. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari, ngunit alam kong ito ang unang pagkakataong magiging totoo ako kahit nakatago.

At doon ko siya nakita.

Isang binatang may dalang tray ng sigarilyo at kendi. Maalikabok ang damit, kupas ang sapatos, ngunit may kakaibang liwanag sa kanyang mga mata. Lumapit siya sa akin na parang matagal na niyang kilala ang mundo.

“Ate, bili ka na,” sabi niya sabay ngiti.

Ngumiti ako pabalik. “Ikaw muna. Bili ka ng sampagita.”

Doon nagsimula ang lahat.

Sa gitna ng ingay ng Quiapo, tila kami lang ang magkausap. Siya si Jomar. Simpleng lalaki na may simpleng pangarap. Walang paligoy-ligoy. Walang pagpapanggap. Sa loob ng tatlumpung minuto, mas marami akong nalaman tungkol sa kanya kaysa sa mga lalaking ilang taon akong niligawan.

Ikinwento niya ang lola niyang may sakit. Kung paano siya huminto sa pag-aaral para may pambili ng gamot. Walang reklamo. Puro ngiti. At sa bawat salitang binibitawan niya, parang unti-unting nabubuo ang isang bagay sa loob ko na matagal nang nawawala.

Hindi niya alam kung sino ako. At doon ako unang nakaramdam ng gaan.

Lumipas ang mga araw. Bumalik ako sa Quiapo. Araw-araw. Bitbit ang sampagita. Umaasang makikita siya. At sa bawat pagkikita, mas lalo akong nahuhulog. Hindi dahil sa itsura niya kundi dahil sa kabutihan niyang walang hinihinging kapalit.

Ngunit habang lumalalim ang samahan namin, mas tumitindi ang takot ko. May mga sandaling muntik nang mahulog ang lihim ko. Isang mamahaling cellphone. Isang wallet na may initials. Isang amoy ng pabango na hindi nabibili sa bangketa.

Napapansin niya. Nagtatanong siya sa biro. Ngumiti lang ako. Nagsisinungaling. At sa bawat kasinungalingan, parang may bahaging nadudurog sa dibdib ko.

Isang gabi, nakahiga ako sa malambot kong kama, suot ang silk na pantulog, ngunit hindi ako makatulog. Iniisip ko siya. Iniisip ko kung hanggang kailan ako magpapanggap. Paano kung mawala siya kapag nalaman niya ang totoo.

Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong totoo ang bawat ngiting ibinibigay ko sa kanya.

Isang hapon, bumuhos ang ulan. Malakas. Biglaan. Hinila niya ako palayo sa kalsada, tinakpan ng panyo ang ulo ko. Sa ilalim ng isang lumang kubol sa likod ng simbahan, doon kami nagtagpo ng mga mata na parang walang itinatago.

“Tila iba ka talaga,” sabi niya.

Gusto kong umamin. Ngunit natakot ako.

Sa ilalim ng ulan, ibinahagi niya ang pangarap niyang magtayo ng maliit na tindahan. Hindi para yumaman. Para mapahinga ang lola niya. At doon ko naintindihan kung bakit siya ang pinili ng puso ko.

Ngunit walang lihim ang hindi nabubunyag.

Isang araw, nakita ako ng kasambahay naming pauwi galing Quiapo. Hindi nagtagal, hinarap ako ng ama ko. Galit. Disappointed. Hindi niya maintindihan kung bakit ko ginawa ang lahat ng iyon.

“Hinahanap ko lang ang mundong totoo,” sabi ko sa kanya habang umiiyak.

Pinagbawalan niya akong lumabas. Kinulong sa mansyon. Ilang araw akong hindi bumalik sa Quiapo. At sa bawat araw, pakiramdam ko’y unti-unting nawawala ang hininga ko.

Nang makalaya ako, bumalik ako. Humarap ako kay Jomar. Umamin ako. Humingi ng tawad. Inilahad ko ang buong katotohanan.

Tahimik siya. Mas masakit kaysa sa galit.

Hindi niya ako iniwan agad. Ngunit hindi rin niya ako niyakap. Naghiwalay kami na parehong may sugat.

Lumipas ang mga araw na puno ng katahimikan. Hanggang sa naisip kong ang pag-ibig ay hindi lang paghingi ng tawad. Kailangan itong ipaglaban.

Humarap ako sa ama ko. Ipinaglaban ko si Jomar. Hindi bilang mahirap. Kundi bilang isang taong may prinsipyo.

Sa kabilang dako, kinausap siya ng lola niya. At sa mga salitang iyon, unti-unting lumambot ang puso niyang sugatan.

Isang hapon, bumalik ako sa Quiapo. Wala nang sampagita. Wala nang tray. Ako lang.

At doon ko siya muling nakita.

Hindi na kami nagkunwari. Hindi na kami nagtago. Dalawang pusong muling nagtagpo sa gitna ng katotohanan.

Hindi naging madali ang sumunod na mga araw. Maraming tanong. Maraming mata. Ngunit pinili naming manatili.

Hanggang sa isang gabing nakaupo kami sa hapag ng aming bahay. Hawak niya ang kamay ko. Kabado. Totoo. Ngunit buo ang loob.

At doon ko napagtanto ang isang bagay.

Minsan, kailangan mong iwan ang lahat para malaman kung sino ang handang manatili kahit wala ka nang dala kundi ang puso mo.

Ako si Celestine.

At sa Quiapo ko natutunan na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa estado kundi sa katapatan.