“Isang sampal ang nagbukas ng pintuan ng bangungot ko, at sa gabing iyon, habang dala ko ang batang nasa sinapupunan ko, natutunan kong may mga ina na kayang itaboy ang sariling anak para lang makaligtas ang sarili nilang mundo.”

Ako si Lulu, at hindi ko kailanman inakalang ang unang dugo na mararamdaman ko sa pisngi ko ay magmumula sa kamay ng sarili kong ina.

Mabilis ang hampas. Walang babala. Isang tunog na parang basag na katahimikan. Napasinghap ako, hindi dahil mahina ako, kundi dahil hindi ko inasahan. Hindi ako madaling umiyak, pero sa sandaling iyon, tumulo ang luha ko nang kusa, parang may matagal nang sugat na sabay-sabay bumuka.

Mama, sorry po.

Halos pabulong ko na lang nasabi, umaasang may matitira pang kahit kaunting lambot sa mga mata niya. Pero wala. Parang matagal na niyang hinintay ang sandaling ito para tuluyan akong bitawan.

Buntis ka. Nagpabuntis ka.

Hindi iyon tanong. Hatol iyon.

Sinundan ng mga salitang mas masakit pa sa sampal. Tinawag niya akong walang hiya. Sinabing wala na raw patutunguhan ang buhay ko. Sinabi niyang iniwan lang naman ako ng lalaking bumuntis sa akin. Sa bawat salita, parang may isa pang kamay na humahampas sa loob ng dibdib ko.

Alam kong nagkamali ako. Alam kong nagpadaig ako sa pagmamahal. Pero kahit ganoon, umaasa pa rin ako. May nakita akong mga ina na tumatayo para sa anak kahit sa gitna ng kahihiyan. Umaasa akong baka ganoon din siya.

Mama, kahit isang chance lang po. Tulungan mo ako.

Umiiyak na ako noon. Hindi na ako nahihiya. Wala na akong ipagtatanggol pa.

Pero marahas siyang lumingon, parang galit na galit sa mismong presensya ko.

Hindi ka pwedeng manatili dito.

Parang may bumagsak sa dibdib ko. Bigla akong nahirapang huminga.

May mga kapatid ka. Hindi kita pinalaki para sa ganito. Sinayang mo lang ang pagpapaaral namin sa’yo. Mahirap ang buhay natin. Bata ka pa, nagpabuntis ka na. Akala ko pa naman matalino ka. May pag-asa ka sana.

Hindi ko na maalala kung ilang beses ko gustong sumagot. Kung ilang beses kong gustong ipagtanggol ang sarili ko. Pero bawat salitang gusto kong ilabas ay nalunod sa takot.

Nasaan ang nakabuntis sa’yo. Wala. Hindi kayo sinalo.

Gusto kong sabihin na hindi ko ginusto. Pero pinutol niya agad ang kahit anong paliwanag.

Hindi ginugusto pero ginagawa. Ganyan naman palagi. Sa huli ang pagsisisi.

Napayuko ako. Gusto kong yumakap. Gusto kong magmakaawa hanggang mapatawad niya ako. Pero wala na akong lakas. Pakiramdam ko napakaliit ko. Parang batang nahuli sa kasalanang hindi niya kayang ipaliwanag.

Ma. Saan po ako pupunta.

Tiningnan niya ako, malamig.

Hindi ko na problema iyon. May desisyon ka sa buhay mo, panindigan mo. Mas may kailangan sa akin ang mga kapatid mo.

Sa sandaling iyon, parang tinanggalan ako ng karapatan maging anak.

Ma, anak niyo po ako.

Anak kita. Pero hindi ko kayang dalhin ang pagkakamali mo. Lumayas ka na. Baka masabunutan pa kita.

Wala na akong nagawa. Binuksan niya ang pinto. Kinuha ko ang kaunting damit na kasya sa bag. Wala akong dinalang sobra, parang takot akong maging mas mabigat pa sa mundo.

Pagbalik ko sa sala, nandoon pa rin siya. Hindi man lang tumingin.

Hindi mo na ba talaga ako pababalikin.

Walang sagot.

Lumabas ako. Malakas ang pagsara ng pinto. Napapikit ako. Tumayo ako sandali, umaasang bubukas iyon muli. Hindi na.

Habang naglalakad ako palayo, pakiramdam ko hindi lang bahay ang iniwan ko. Iniwan ko ang pagkabata ko. Ang pakiramdam na may uuwian ako kahit magkamali.

Saan na ako pupunta.

Dumaan ang mga tao. Normal ang lahat. Walang nakapansin sa babaeng may dalang bag at lihim na buhay sa sinapupunan. Huminto ako sa gilid ng kalsada at hinawakan ang tiyan ko.

Pasensya na. Hindi ko alam kung saan tayo pupunta.

Una akong kumatok sa bahay ng tiyahin ko. Sampung minutong paghihintay bago may lumabas.

Lulu. Anong ginagawa mo dito.

Ngumiti ako kahit nanginginig.

Pwede po bang makitira. Pinalayas po kasi ako ni mama. Buntis po ako.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Bata ka pa. Buntis ka na. Alam mo naman ang sitwasyon namin. Hindi ka pwedeng magtagal.

Binigyan niya ako ng tinapay at kaunting pera. Salamat po.

Mas mabigat ang pakiramdam ko paglabas.

Sa ikalawang bahay, ganoon din. Sa ikatlo, hindi na ako pumasok. Umupo na lang ako sa bangketa. Kinain ko ang tinapay nang dahan-dahan. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil hindi ko alam kung kailan ako muling kakain.

Nang maghapon na, kumatok ako ulit sa ibang bahay. Isang gabi lang daw. Kinabukasan, umalis din ako nang hindi na pinapaalis.

Sa umagang iyon, sa ilalim ng araw, nagdesisyon ako.

Mabubuhay ako. Mabubuhay kami ng anak ko.

Hapon nang makarating ako sa bahay ni Rina. Best friend ko noon. Huling pag-asa.

Kumatok ako.

Lulu.

Hinila niya ako papasok at niyakap ng mahigpit. Doon lang ako tuluyang umiyak.

Simula noon, unti-unting bumalik ang pakiramdam na tao pa rin ako. Hindi problema. Hindi kahihiyan.

Tinulungan nila ako. Hindi madali. May hiya. May takot. Pero may init.

Hanggang dumating ang araw na nagsimula ang sakit. Takot na takot ako. Hindi ko alam kung kakayanin ko.

Sa ospital, sa bawat pag-ire, naalala ko ang lahat. Ang iniwan ako. Ang nagtulak sa akin palabas. Ang mga pintong hindi bumukas.

At nang marinig ko ang iyak ng anak ko, parang huminto ang mundo.

Hello. Nandito na ako. Ako ang mama mo.

Sa unang pagkakataon, kahit wala akong ina sa likod ko, alam kong hindi ko kailanman itataboy ang batang ito.

Hindi ko man alam kung paano maging perpekto, alam kong hindi ko siya iiwan.

At doon nagsimula ang tunay kong buhay.