“Isang babaeng naglakad sa apoy ng disyerto bilang isang hamak na kasambahay, hindi niya alam na bawat hakbang niya ay papalapit pala sa isang katotohanang kayang wasakin o buuin ang buong pagkatao niya.”

Ako si Amara. Iyan ang pangalan na dala ko nang tumapak ako sa nagbabagang buhangin ng Riyadh. Isang pangalang simple, tulad ng buhay na iniwan ko sa Pilipinas. Mainit ang araw, walang awa, parang sinusubok kung hanggang saan ang kaya kong tiisin. Sa bawat hakbang ko patungo sa palasyong pagmamay-ari ng pamilyang Almutairie, ramdam ko ang bigat ng aking kapalaran.

Bago ako umalis ng Pilipinas, isang bag lang ang dala ko. Kaunting damit, kaunting pera, at ang dasal ng aking ina na sana raw ay gumaan ang buhay naming naiwan. Ako ang panganay. Matagal nang wala ang aming ama. Bata pa lang ako, alam ko nang wala akong karapatang mangarap para sa sarili ko lang. Kailangan kong maging matatag, kahit ang kapalit ay paglayo sa lahat ng pamilyar.

Paglapag ko pa lang sa paliparan ng Riyadh, dama ko na agad na hindi ako kabilang. Iba ang tingin ng mga tao. Iba ang kilos nila. Ang kulay ng balat ko, ang suot ko, ang paraan ng paglalakad ko, lahat ay nagsasabing ako ay isang dayuhan. Isang babaeng darating lang para maglingkod, hindi para pahalagahan.

Pagdating ko sa tarangkahan ng palasyo, sinalubong ako ng isang matandang bantay. Tahimik ang kanyang mga mata, parang sanay na sa mga tulad kong dumaraan. Tinanong niya kung Pilipina ba ako. Tumango ako, mahina, halos walang lakas. Doon niya ako pinapasok, at sa unang pagkakataon, nabulag ako sa karangyaan.

Marmol ang sahig, kumikislap ang mga ilaw, at ang hangin ay may halimuyak ng kayamanan. Pakiramdam ko’y pumasok ako sa isang mundong hindi kailanman para sa akin. Doon ko siya unang nakita. Si Khalid bin Rashid. Matikas, malamig ang tingin, at bawat galaw niya ay may kasamang kapangyarihan.

Sinabi niyang mula ngayon, nasa ilalim ako ng kanyang pamamahay. Wala raw akong karapatan kundi sumunod. Sa isang iglap, ramdam kong lumiit ako. Doon nagsimula ang araw-araw kong takot.

Sa mga sumunod na araw, unti-unting naging bangungot ang bawat oras. Isang maling tasa lang ng tsaa, isang segundo ng pagkabalam, sapat na para sigawan at ipahiya ako. May mga gabing pinapagawa niya ako ng walang saysay, may mga umagang halos hindi ko na maramdaman ang aking katawan sa pagod. Ang bawat tawa niya sa tuwing ako’y nadadapa ay parang kutsilyong dahan-dahang sumusugat sa aking pagkatao.

Isang gabi, pinahiya niya ako sa harap ng iba. Binasag niya ang tasa at inutusan akong pulutin ang bubog. Nanginginig ang kamay ko, hindi lang sa takot kundi sa hiya. Sa mga sandaling iyon, tanging dasal ang sandigan ko. Sa bawat gabi, nakatingin ako sa buwan, hinihiling na sana’y makita ako ng Diyos.

Maraming beses niyang sinubok ang hangganan ko. Pinutol ang buhok ko, itinulak ako sa tubig, tinawanan ako habang nanginginig sa lamig. Ngunit sa kabila ng lahat, may isang bagay na hindi niya nakuha sa akin. Ang loob ko. Ang paniniwalang may dahilan kung bakit ako narito.

May mga sandaling nahuhuli ko ang sarili niyang tingin na nag-iiba. Parang may hinahanap siya sa mukha ko. Isang bagay na pamilyar ngunit tinatanggihan ng kanyang isipan. Hindi ko iyon pinansin noon. Akala ko’y isa lang iyong ilusyon ng pagod.

Hanggang sa isang gabi, nakilala ko si Sheikh Abdullah. Isang matandang tagapayo ng hari. Tinitigan niya ako nang matagal, parang binabalikan ang isang alaala. Sinabi niyang kamukha ko raw ang yumaong reyna. Parang tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Tinawanan ko lang, pilit tinatanggihan ang sinabi niya, pero may kung anong gumalaw sa dibdib ko.

Hindi nagtagal, may natagpuan akong lumang kahon sa silid-aklatan. Mga larawan ng reyna at isang sanggol. Sa pulseras ng sanggol, may pangalang nakaukit. Amira. Nanginginig ang kamay ko nang hawakan ko ang sarili kong pulseras. Pareho ang disenyo. Pareho ang pakiramdam.

Ang lahat ng duda ay naging bangungot nang magsalita ang isang matandang yaya. Isinalaysay niya ang pagkawala ng prinsesang sanggol noong gabi ng kaguluhan. Unti-unting nagdugtong ang mga piraso. Ang pangalan ko. Ang mukha ko. Ang pulseras.

Nang malaman ito ng hari, ipinatawag kaming lahat. Sa gitna ng bulwagan, doon nabunyag ang katotohanan. Ako pala si Amira. Ang nawawalang prinsesa. Anak ng hari. Kapatid ni Khalid.

Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang lahat. Ang lalaking umapi sa akin, ang dahilan ng aking mga luha, siya pala ang dugong dapat sana’y nagprotekta sa akin. Nakita ko ang kanyang mukha na gumuho. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang walang kapangyarihan.

Tinanggalan siya ng karapatan bilang tagapagmana. Hindi dahil sa galit ng hari, kundi dahil sa hustisya. At sa gitna ng lahat, ako ang piniling bumangon, kahit wasak ang puso ko.

Lumuhod siya sa harap ko, humihingi ng tawad. Hindi ko siya agad pinatawad. Hindi dahil gusto kong maghiganti, kundi dahil kailangan ko munang paghilumin ang sarili ko. Sinabi ko sa kanya na kailangan ko ng panahon. Tumango siya, luhaan, handang maghintay.

Ipinadala siya sa malalayong nayon upang maglingkod. Nakita ko kung paano siya nagbago. Kung paano niya binuhat ang tubig, tinulungan ang mahihirap, at unti-unting hinubad ang kayabangan. Doon ko nakita ang kapatid na hindi ko nakilala noon.

Sa huli, kinilala ako ng buong kaharian bilang prinsesa. Ngunit hindi ko kinalimutan kung sino ako noon. Isang babaeng dumating na walang-wala. Isang pusong sugatan ngunit hindi sumuko.

Ngayon, kapag tumitingin ako sa buwan, hindi na ako nag-iisa. Kasama ko ang isang pamilyang minsang nawasak ngunit muling binuo. At sa bawat paghinga ko, alam kong ang tunay na lakas ay hindi sa trono, kundi sa kakayahang magmahal at magpatawad, kahit kailan pa man ito magsimula.