“Iniwan nila ako sa airport na parang wala akong halaga, pero paggising ko kinabukasan, 100 tawag ang nagbunyag ng isang lihim na halos gumuho ang buong pamilya.”

Ako ang babaeng iniwan sa gate ng airport, hawak ang maleta at dignidad na unti-unting nadurog sa harap ng maraming tao. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala ko ang araw na iyon, ang araw na dapat ay sama-sama kaming lilipad papuntang Japan bilang isang masayang pamilya, ngunit nauwi sa isang bangungot na hindi ko kailanman inakala.

Ilang buwan bago ang biyahe, inihanda ko na ang lahat. Bilang manugang, palagi kong pinipilit maging perpekto. Ayokong masabihan na pabigat o walang silbi. Mula sa visa hanggang sa pag-aayos ng maleta, kinonsulta ko ang biyenan kong si Aling Martha. Sa isip ko, ang bakasyong ito ang magiging tulay para tuluyan akong tanggapin bilang tunay na bahagi ng kanilang pamilya.

Noong umagang iyon, puno ng saya ang lahat. Ang biyenan ko ay nakaayos na naka-bestida, masiglang nagkukuwento tungkol sa cherry blossoms. Si Grace, ang kapatid ng asawa ko, ay abala sa pagla-live stream. Si Mark, ang asawa ko, hawak ang mga passport at ticket. Ako naman, tahimik lang na nakangiti, nagpapasalamat na may pamilya akong makakasama sa biyahe.

Hanggang sa dumating kami sa airport.

Isa-isang inabot ang passport at ticket. Nang ako na ang turn, passport lang ang laman ng bag ko. Wala ang ticket. Doon nagsimulang bumigat ang dibdib ko. Tinanong ko si Mark, umaasang may paliwanag. Ngunit sa halip na ipagtanggol ako, bumaling siya sa kanyang ina. At sa loob ng ilang segundo, naramdaman kong may mali.

Sinabi ni Grace na siguro hindi talaga ako para sa Japan. Sinabi ni Mark na mas mabuting umuwi na lang ako. Walang pagtutol. Walang laban. Para akong iniwan sa gitna ng kawalan.

Tahimik akong umalis. Hindi ako umiyak doon. Sa taxi pauwi, saka ko naramdaman ang bigat. Ang pakiramdam na para akong tinanggal sa eksena ng buhay nila.

Kinabukasan, paggising ko, halos mahulog ang cellphone ko sa nakita ko. Isang daang missed calls mula sa biyenan ko. Sunod-sunod na mensahe. Emergency. Iligtas mo ako.

Doon ako kinabahan.

Tinawagan ko siya. Umiiyak siya. Sinabi niyang hindi sila natuloy sa Japan. May nangyari raw kay tatay, ang biyenan kong lalaki. Hinimatay sa sasakyan. Dinala sa ospital. Critical.

Agad akong nagpunta sa bahay nila. Pagdating ko, kumpulan ang mga kapitbahay. Si Aling Martha, magulo ang itsura, nanginginig, parang gumuho ang mundo niya. Sinabi niyang ako lang ang makakatulong.

Sa ospital ko nalaman ang totoo. Inatake sa puso si tatay. Kailangan ng agarang operasyon. Malaking halaga ang kailangan. Doon ko nakita sina Mark at Grace na wasak, walang magawa, walang direksyon.

Sa kabila ng lahat ng sakit at kahihiyan na naranasan ko kahapon, pinili kong manatili. Pinili kong tumulong. Sinabi kong ibebenta ko ang mga alahas ko kung kinakailangan.

Nagtagumpay ang operasyon. Buhay si tatay.

Habang nakaupo ako sa tabi ng kama niya, unti-unting nabuo ang katotohanan. Tinawag ako ni Aling Martha sa hallway at doon niya inamin ang lahat.

Ang biyahe sa Japan ay palabas lang. Para takpan ang utang, ang sakit ni tatay, at ang gulo sa pamilya. Sinadya niyang hindi ako bilhan ng ticket para hindi ako madamay. Akala niya pinoprotektahan niya ako.

At ang pinakamasakit na katotohanan, si tatay pala ang naglagay ng pangalan ko bilang co-owner ng ipon niya. Ako ang pinagkatiwalaan. Hindi ang sariling mga anak.

Nang marinig iyon, hindi ko alam kung iiyak ako sa sakit o sa bigat ng responsibilidad. Sa kabila ng lahat ng ginawa nila sa akin, ako pala ang sandalan nila.

Pinili kong patawarin. Hindi dahil madali, kundi dahil kailangan. Pinili kong tumayo hindi bilang biktima, kundi bilang haligi.

Sa araw na iyon, hindi kami lumipad papuntang Japan. Pero doon nagsimula ang isang mas mahaba at mas mabigat na paglalakbay. Isang paglalakbay ng katotohanan, pananagutan, at unti-unting pagbubuo ng pamilyang halos tuluyang nagkawatak-watak.

At ako, ang babaeng iniwan sa airport, ay nanatili. Hindi bilang manugang na walang halaga, kundi bilang taong piniling magmahal kahit masakit.