“Akala ko noon, ang kapangyarihan ay kayang magbigay ng seguridad. Hindi ko alam na minsan, ito rin ang pinakamapanganib na kulungan na maaaring ikandado ka kasama ng sarili mong anak.”

Ako si Maricel Kayanan, at hindi nagsimula ang bangungot ko sa sigawan, suntukan, o lantad na karahasan. Nagsimula ito sa mga bagay na halos hindi napapansin ng sinuman maliban sa akin. Isang basong hindi na muling pinuno ng tubig. Isang pintong sinarhan nang mas mahigpit kaysa dati. Isang tingin na parang may gustong sabihin pero piniling lunukin ang mga salita. Doon ko unang naramdaman na may mali, kahit wala pa akong ebidensya, kahit wala pa akong lakas ng loob na aminin sa sarili ko.

Dating simple lang ang buhay ko sa San Isidro. Kilala ako bilang babaeng maaasahan sa proyekto, laging may baong tinapay, at palaging nakangiti kahit kulang sa tulog. Nang matapos ko ang kolehiyo, nagpunta ako sa Maynila hindi dahil pangarap ko ang lungsod kundi dahil kailangan. Kung gusto mong umasenso, doon ka pupunta. Iyon ang sabi ni Tiya Reya habang tinutulungan akong itulak palabas ng bahay ang maliit kong maleta.

Bago ako umalis, binitawan niya ang kamay ko at tiningnan ako nang diretso. Paalala niya, huwag mong ibibigay ang buong sarili mo sa taong hindi marunong mag-ingat. Napangiti lang ako noon. Akala ko, trabaho lang ang haharapin ko. Hindi ko alam na ilang taon lang ang lilipas, may tatawag sa pangalan ko sa paraang parang pagmamay-ari at iisipin kong iyon ang pagmamahal.

Sa Makati ako nagtrabaho bilang assistant sa isang maliit na events team. Masipag ako, mabilis matuto, at marunong makisama. Kahit anong aberya, kaya kong solusyonan. Isang gabi sa isang corporate launch, halos gumuho ang programa dahil hindi dumating ang LED wall supplier. Ako ang tumawag, naghanap, nakipag-ayos, at sa huli, natuloy ang event. Doon ko siya unang nakita.

Si Severo Alcantara. Tahimik. Malinis manamit. Mata na parang sinusukat ang buong kwarto. Hindi siya yung tipong CEO na palangiti at palabiro. Siya yung pagpasok pa lang, tumatahimik ang paligid. Lumapit siya sa akin pagkatapos ng programa at tinawag ako sa apelyido ko. Sinabi niyang hindi siya mahilig sa kapalpakan pero maayos ang pagkakasalba ko sa aberya. Simple lang ang usapan, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya.

Mula roon, nagsimula ang mga simpleng text, biglang yaya ng kape, at mga tanong na tila pag-aalala. Hindi ka pa kumakain. Huwag mo akong tawaging sir. Hanggang sa naging mga hapunan sa tahimik na restaurant kung saan ako ang lagi niyang kausap. Hindi niya ako minamadali, hindi rin niya ako binabastos. Pero may kakaibang higpit sa bawat pangungusap niya na hindi ko agad napansin.

Nang mabuntis ako, halo ang takot at saya. Pinangarap ko ang pamilyang buo na hindi ko naranasan. Nang sabihin ko sa kanya, hindi siya nagulat. Parang inaasahan niya. Sinabi niyang gagawin namin ito nang maayos. Na aalagaan niya ako. Na hindi ko na kailangang magtrabaho. Doon unang bumigat ang dibdib ko, pero pinili kong maniwala.

Kinasal kami sa isang eleganteng simbahan na puno ng mga taong hindi ko halos kilala. May mga camera, may mga ngiting parang nakaprograma. Sa reception, bumulong si Aling Marita sa akin. Mag-ingat ka raw. Hindi laging ligtas ang yaman. Ngumiti ako pero may kirot sa dibdib na hindi ko maipaliwanag.

Nang ipanganak si Inigo, naging mundo ko ang amoy ng gatas at iyak sa madaling araw. Sa tuwing tatawa siya, parang nawawala ang bigat. Pero sa loob ng bahay, unti-unting lumamig ang hangin. May mga alituntunin. Bawal lumabas nang walang paalam. Bawal mag-post. Bawal ang biglaan.

Isang hapon, dumating si Tiya Reya. Hawak ko si Inigo, masaya sana akong bababa, pero hinarang ako ni Severo. Tanong niya kung saan ako pupunta. Sinabi kong bibisita lang ang tiyahin ko. Tumawa siya nang malamig at sinabing walang biglaan sa bahay niya. Nakita ko sa bintana si Tiya Reya na pinapaalis, hawak ang supot ng prutas, nagtataka. Pinilit kong huwag umiyak dahil nasa likod ko siya.

Mas lumala ang kontrol. Nawalan ako ng access sa sarili kong account. Pinalitan ang mga password ko. Isang umaga, habang nagliligpit ako sa study room niya, may nakita akong folder na may mga permit at salitang Wildlife Park. Narinig kong bumukas ang pinto at mabilis kong itinulak pabalik ang folder. Narinig ko ang usapan niya tungkol sa paraan sa park. Doon ko unang naramdaman ang tunay na takot.

Kinabukasan, mas maraming security sa bahay. Sinabi nilang may family day sa wildlife park. Biglaan. Gusto kong tumanggi pero banayad ang boses ni Severo na mas nakakatakot kaysa sigaw. Sumama kami.

Sa biyahe, may nagsalita tungkol sa branding, sa image ni Severo bilang mabuting tao. Smile lang daw. Narrative. Samantalang ang buhay ko, pakiramdam ko, unti-unting pinipilas.

Pagdating sa park, napansin ko ang matataas na bakod, ang mga pinto na makapal ang bakal. May ritmo ang galaw namin na parang planado. Nang inalok ako ng tsaa, uminom ako ng kaunti. Ilang minuto lang, bumigat ang ulo ko, umiikot ang paningin. Doon sinabi ni Severo na gusto niya ng private tour. Inutusan niya silang kunin ang anak ko.

Niyakap ko si Inigo at umatras. Sinabi niyang kung gagawa ako ng eksena, matatakot ang bata. Pinili kong manahimik para sa anak ko. Hanggang makarating kami sa isang malaking gate na may babala. Dangerous animal enclosure.

Nang bumukas ang gate at itinulak kami papasok, bumagsak ako sa lupa yakap ang anak ko. Sa loob, may aninong gumalaw. Isang leon. Malaki. Mabigat ang hininga. Dilaw ang mata. Narinig ko ang boses ni Severo sa labas. Tapos na raw ang problema niya.

Hindi umatake ang leon. Lumapit siya at tumigil. May sugat siya. Pagod ang tingin. Tumayo siya sa pagitan namin at ng gate na parang bantay. Doon ko naintindihan na hindi lahat ng halimaw ay may pangil.

Dumating ang doktor. May sigawan sa labas. Nang mailabas kami, bumagsak ang tuhod ko sa lupa. Sinabi ng doktor na hindi aksidente ang nangyari. May utak na gumawa niyon. At kailangan kong mabuhay nang mas maingat.

May nag-abot ng flash drive. May ebidensya. May boses. May utos. Doon ko naramdaman na may liwanag kahit kaunti. Pag-uwi namin, hindi na asawa ang trato niya sa akin. Para na akong bagay na kailangang ikulong.

Sa gabing iyon, habang mahimbing ang tulog ni Inigo, tumingin ako sa kisame at sa wakas, inamin ko sa sarili ko ang matagal ko nang tinatakasan. Ang pader na inakala kong sandalan ay kulungan pala.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot sa kulungan. Natakot ako sa pananatili. Kaya nagsimula akong magplano. Tahimik. Maingat. Dahil alam ko na ngayon, ang tunay na lakas ay hindi sa kapangyarihan, kundi sa tapang na umalis kahit hindi mo alam kung saan ka pupunta, basta alam mong ililigtas mo ang anak mo at ang sarili mo.