“Akala ko kakain lang kami ng anak ko sa isang restaurant. Hindi ko inakalang doon magsisimula ang pinakamahirap kong desisyon bilang ama at bilang taong may pananagutan sa buhay ng iba.”

Tahimik ang umaga sa inuupahan naming apartment sa dulo ng Barangay San Isidro. Hindi ito yung klaseng bahay na ipinagmamalaki. Kupas ang pintura, may lumang electric fan na kumakalansing kapag binubuksan sa pinakamalakas, at isang mesa na may bakas ng paso ng mainit na plato. Pero malinis. Maingat. Parang sinasabi ng bawat ayos na kahit kapos, puwede pa ring maging marangal ang pamumuhay.

Sa gilid ng mesa, nakapila ang dalawang maliit na inhaler at isang kahong may nakasulat na Miko AMPM. Sa harap nito, nakaupo ako. Hawak ang baso ng tubig habang pinagmamasdan ang anak kong si Miko na nakasandal sa silya, nagkukuskos ng mata dahil sa antok.

“Anak,” mahinang tawag ko habang inaayos ang buhok niya. “Bago tayo umalis ha. Yung gamot.”

“Wala naman akong hingal pa,” reklamo niya, nakasimangot.

“Hinihintay natin yun,” sagot ko, kalmado pero may bigat. “Pinipigilan natin para hindi ka mahirapan mamaya.”

Napabuntong-hininga siya pero iniabot pa rin ang kamay. “Sige na nga.”

Ngumiti ako. Hindi yung malaki at masaya, kundi yung ngiting sanay magtago ng pagod. Sinilip ko ang oras, pinapadyak ang daliri sa mesa na parang metronom, saka kinuha ang maliit niyang bag na may patch ng cartoon astronaut.

“School today?” tanong ko.

“Day off ko ‘di ba? Sabi mo kakain tayo,” mabilis niyang sagot, biglang lumiwanag ang mata.

“Sa may brick brick sa logo,” dagdag niya.

“Basil and Brick,” kinorek ko, parang normal lang ang pagbanggit. “Oo kakain tayo, pero hindi ngayon. Mamaya, pagkatapos ng kailangan kong gawin.”

“Kailangan mo na namang magtrabaho,” bulong niya, bahagyang sumimangot.

“Hindi trabaho yun,” sabi ko ulit, pilit nakangiti. “Lakads lang. Titingin lang.”

Hindi na siya nagtanong. Sanay na siya sa mga bagay na hindi ko agad sinasabi. Sanay na rin siya na ang “titingin lang” ko ay kadalasang may dalang mabibigat na isip.

Paglabas namin ng apartment, sinalubong kami ng amoy ng pandesal at usok mula sa karinderyang almusalan ni Aling Inda. Nakapulupot ang apron niya sa baywang, hawak ang sandok.

“Oh Ando, aga niyo ngayon ah,” bati niya.

“Miko, pogi, kain muna kayong lugaw. May itlog pa ako.”

“Salamat po, Tita Inda,” sagot ko magalang. “Pero mamaya po. May lakad lang kami.”

Nakangisi siya. “Lakad sa Basil and Brick no? Sosyal talaga treat mo sa bata.”

Ngumiti lang ako at tinapik ang balikat ni Miko. Sa mata ng iba, isa lang akong simpleng ama. Ordinaryong lalaki na naka-grey na polo at maong, may sapatos na maayos pero hindi bago.

Ang hindi nila alam, matagal ko nang siniksik sa bulsa ng katahimikan ang katotohanan. Ako ang tahimik na may-ari ng Basil and Brick. Hindi yung CEO sa billboard. Hindi yung lalaking naka-suit na sinusundo ng driver. Ako yung pumapasok sa sarili kong negosyo na parang customer, para makita kung totoo pa bang tao ang lugar na itinayo ko.

Habang naglalakad kami papunta sa terminal, tinanong ko si Miko, “Kapag may crew kang nakita, anong sasabihin mo?”

“Thank you po,” sagot niya agad.

“At kapag may natapon?”

“Okay lang po. Ingat kayo.”

Tumango ako. “Tandaan mo yan. Hindi mo alam kung anong dala-dala nila sa loob.”

Sa jeep, dumaan sa bintana ang mga tindahan, mga taong nagmamadali, at mga plakard ng promos. Tahimik lang ako. Sa bulsa ko, may cellphone na may tatlong pangalan sa speed dial. Mga taong alam lang kung sino talaga ako.

Bago pumasok sa Basil and Brick, dumaan muna kami sa isang maliit na coffee shop. Sa sulok, may babaeng naka-blazer, maayos ang buhok, may bukas na laptop.

Si Siena Rivas.

Pagkakita niya sa akin, tumayo siya agad. “Sir—”

Umiling ako. Maliit na senyas. “Huwag dito.”

Napatingin siya kay Miko at ngumiti. “Hi Miko.”

“Hello po,” sagot ng anak ko, medyo nahihiya.

Umupo kami. Kunwari normal lang ang usapan pero seryoso ang mata niya.

“May mga message mula sa HR,” bulong niya. “May complaints sa Branch 7. Verbal abuse. Overtime na hindi bayad. May mga incident report na hindi umaabot sa head office.”

Tumahimik ako. Sa isip ko, bumalik ang boses ng nanay ko noon sa karinderya. Pagod pero pilit ngumingiti. “Hayaan mo na, anak.”

Pero hindi na ako bata.

“Sinong manager?” tanong ko.

“Vincent Calderon. Bagong lipat. Maganda ang resume pero may pattern.”

“Anong pattern?”

“Tumaas ang sales pero maraming umaalis. Tahimik yung naiiwan. May usap-usapan din sa supplier.”

Tumingin ako kay Miko na naglalaro ng straw. “Kaya tayo pupunta mamaya,” bulong ko. “Observe muna.”

Pagdating namin sa Basil and Brick, sa labas pa lang ramdam ko na ang kakaibang lamig sa hangin. Maganda ang lugar, maayos ang galaw ng staff, pero may something sa mga mata nila. Parang may pinipigilan.

Hinawakan ko ang kamay ni Miko. “Ready ka na?”

“Opo,” sagot niya, pero mahina.

Pagbukas ng pinto, sinalubong kami ng amoy ng tinapay at malamig na aircon. Tahimik ang jazz. Malinis ang mga mesa. Pero sa mukha ng mga tao, doon nagsasalita ang totoo.

“Good afternoon po,” bati ni Lara, ang head waitress. “Table for two po?”

“Two,” sagot ko.

Habang naglalakad kami, napansin ko ang kilos ng bawat isa. Mabilis pero maingat. Parang may alambre sa dibdib.

“Pa,” bulong ni Miko. “Ang daming tao pero parang walang masaya.”

Hindi ako agad sumagot. “Minsan,” sabi ko, “may dahilan ang katahimikan.”

Nang mag-order kami, biglang may sumigaw. “Lara! Ilang beses ko bang sinabi huwag kang nakikipagdaldalan sa customer?”

Lumingon ako. Doon ko unang nakita si Vince Calderon. Maayos tingnan. Malinis. Pero ang mata niya, matulis. Parang laging may hinahanap na mali.

Pag-alis ni Lara, bumigat ang paligid.

“Pa,” bulong ni Miko. “Siya ba yung nananakot?”

“Huwag mo muna intindihin,” sagot ko. “Kain tayo.”

Pero nakikinig ako.

Habang kumakain kami, narinig ko ang usapan sa kusina. Si Chef Roldan, pinipilit ipaglaban ang kalidad. Si Vince, tinatawanan ang prinsipyo.

“Standard ko profit,” sabi niya. “Kung di ka makasunod, maraming naghahanap ng trabaho.”

Nakita ko kung paano tumahimik ang kusina. Parang may natapakan na dangal.

“Pa,” tanong ni Miko, seryoso. “Bakit ganun siya?”

“May mga taong akala nila kapag mataas sila, pwede silang manakit,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin tama.”

“Pwede mo ba siyang pagsabihan?”

Napatingin ako sa anak ko. “Minsan, anak, hindi sapat ang salita. Kailangan mo ng ebidensya.”

Sa hallway, narinig ko si Tata Puring, umiiyak nang tahimik habang pinapagalitan ni Vince. Doon, may lumang sugat sa loob ko ang muling bumukas. Sugat ng panlalait sa nanay ko noon.

Tahimik akong nag-text. Walang drama. Walang eksena. Katotohanan lang.

Paglabas namin ng restaurant, mas mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Miko. Hindi dahil takot ako, kundi dahil ayokong matutunan niyang normal ang pang-aapi.

Sa mga sumunod na linggo, bumalik ako nang bumalik. Mag-isa. Paiba-iba ang oras. Pinagdugtong-dugtong ko ang pattern. Ang overtime. Ang supplier. Ang takot.

Hanggang sa dumating ang araw na handa na ang lahat.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nag-eskandalo. Sa araw na iyon, sa harap ng records, saksi, at malinaw na ebidensya, gumuho ang sistema ni Vince. Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa katotohanan.

Nang matapos ang lahat, bumalik kami ni Miko sa Basil and Brick. Tahimik pa rin ang lugar. Pero iba na ang hangin.

“Pa,” sabi niya habang kumakain ng soup. “Mas masaya na sila.”

Ngumiti ako. Totoo. Hindi malaki. Pero totoo.

Doon ko naintindihan na minsan, ang pinakamalakas na laban ay yung hindi maingay. Yung ginagawa mo hindi para ipakita kung sino ka, kundi para ipaalala sa iba na tao sila.