Isang Gabi ng Trahedya
Hulyo 2017, isang madilim na gabi sa kahabaan ng National Highway sa Pampanga. Isang L300 ang bumabagtas kasama sina Ernesto at Mayra Santos, mag-asawang abala sa kanilang delivery. Sa isang iglap, dumating ang trahedya: isang ten-wheeler truck ang sumalpok sa kanila. Sa bahay sa Tarlac, natanggap ng 19-anyos nilang anak na si Adrian Santos ang masakit na balita. Pangarap niyang maging engineer at kasalukuyang nasa pangalawang taon ng kolehiyo, ngunit bigla itong naglaho sa isang trahedya.

Sa gitna ng kalungkutan at kawalan ng malalapit na kamag-anak, ang tanging opsyon niya ay ang tiuhin ng kanyang ina, si Rohelio de la Peña, 42 anyos na nakatira sa Quezon City. Kilala sa pamilya bilang mainitin ang ulo at lasenggo, ngunit ito lamang ang tahanang maaari niyang sandalan. Bitbit ang ilang damit, lumang larawan, at gamit pang-eskwela, nagsimula ang kanyang biyahe patungong lungsod.

Pagdating sa Lungsod at Unang Linggo ng Paghahanap ng Proteksyon
Sa unang linggo, maayos ang pakikitungo ni Rohelio. Pinakilala si Adrian sa mga kapitbahay bilang pamangkin mula probinsya, pinakain, at binigyan ng pansamantalang higaan. Ngunit hindi nagtagal, lumitaw ang tunay na ugali ng tiuhin. Ang maliit na bahay ay siksikan, mainit, at mabaho. Walang bentilador, at ang bintanang nakaharap sa estero ay nagpapalabas ng mabahong amoy.

Hindi pinapakain si Adrian kapag walang ambag at madalas pinapagalitan. Unti-unti, nadiskubre niya ang madilim na lihim ni Rohelio: sangkot ito sa iligal na droga bilang middleman ng lokal na sindikato. Sa simula, hindi ito naintindihan ni Adrian, ngunit unti-unting nahila siya sa kalakaran.

Pagpasok sa Mundo ng Takot at Pamimilit
Mula sa simpleng pag-abot ng supot, unti-unti siyang ipinapadala sa malalayong lugar bitbit ang kontrabando. Pinapagalitan at binabantaan kung mag-aalinlangan. Kapag tumanggi, pinapalayas o binubugbog. Ang pangarap niyang makabalik sa kolehiyo ay unti-unting nawawala, at ang mga libro at notebooks ay naiwan lamang sa kahon. Araw-araw ay naririnig ang galit at sigaw ni Rohelio.

Sa bawat gabi, nakahiga si Adrian sa banig na pawis at gutom, iniisip kung paano makakawala. Ang tanging sandalan ay alaala ng mga magulang—payo ng ama na huwag magpapadala sa maling impluwensya at ng ina na palaging nag-aalaga. Ngunit sa kabila ng takot, may maliit na apoy ng pag-asa na hindi namamatay sa kanyang puso.

Paghahanap ng Kalayaan
Dumating ang araw na napagtanto ni Adrian na hindi sapat ang pagtakas. Kailangan niyang magsalita at humingi ng tulong sa tamang paraan. Pagkatapos ng ilang gabi ng pag-iisip at pagbabalik sa alaala ng mga magulang, nagpasya siyang humingi ng tulong sa isang kakilalang kaeskwela. Sa tulong ng pulis, nairefer siya sa NBI. Sa unang pagkakataon, natagpuan niya ang lakas na humarap sa tamang ahensya at isiwalat ang lahat ng pang-aabuso at pamimilit ng tiuhin.

Pagsulong ng Hustisya
Sa tulong ng mga awtoridad, minanmanan ang bahay ni Rohelio. Nakuhanan ng video ang aktwal na bentahan ng droga at ang tiuhin kasama ang kanyang mga kasabwat. Sa Setyembre 2018, sinalakay ng mga operatiba ang bahay at nahuli si Rohelio at ang kanyang dalawang kasamahan. Ang tiuhaing dating nanakot at nag-utos sa kanya ay napasailalim sa batas.

Sa mga sumunod na araw, nagsimula ang mga kaso laban kay Rohelio. Pinatunayan ang lahat sa pamamagitan ng video, testimonya ng mga operatiba, at salaysay ni Adrian. Hindi naging madali ang humarap sa korte at detalyado niyang inilahad ang lahat ng karanasan sa loob ng witness stand, ngunit sa bawat oras, hinugot niya ang lakas mula sa alaala ng kanyang mga magulang.

Bagong Simula
Noong 2022, nahatulan si Rohelio ng hindi bababa sa 30 taong pagkakakulong. Kasabay nito, tumulong ang lokal na pamahalaan at social services kay Adrian. Nakabalik siya sa kolehiyo sa pamamagitan ng scholarship at sabay na nagtrabaho bilang construction staff. Sa tuwing nakikita niya ang ibang estudyante na may pangarap tulad niya dati, ginamit niya ito bilang inspirasyon upang magsikap.

Sa katahimikan ng maliit na inuupahang kwarto, madalas niyang titigan ang lumang litrato ng kanyang mga magulang. Sa bawat gabi, inuusal niya ang parehong pangako: itutuloy ang pangarap na maging engineer at mamuhay ng marangal, katulad ng ipinangaral ng kanyang mga magulang. Sa kabila ng lahat ng trahedya, natagpuan niya ang tapang at lakas na muling magsimula.