Sa mga nagdaang araw, muling umingay ang isang pangalan na matagal nang kilala sa larangan ng kapulisan at pagpapatupad ng batas—si dating PNP Chief Gen. Nicolas Torre. Sa gitna ng mga balitang may nagbabantang arrest warrants, imbestigasyon ng Ombudsman, at mga alegasyon laban sa ilang makapangyarihang personalidad, isang tanong ang paulit-ulit na ibinubulong at minsan ay halos isigaw na ng publiko: babalik ba si Gen. Torre sa mas mabigat na misyon?

Nagsimula ang lahat sa kumpirmasyon na itinalaga si Gen. Torre bilang bagong general manager ng MMDA. Para sa iba, isa lang itong karaniwang appointment. Ngunit para sa mga masusing nagmamasid sa galaw ng gobyerno, tila may mas malalim na kahulugan ang pagbabalik niya sa eksena. Hindi lang ito tungkol sa trapiko o pamamahala sa kalakhang Maynila—ito raw ay maaaring senyales ng mas malaking plano.

Mahalagang linawin: si Gen. Torre ay hindi tuluyang nawala sa serbisyo. Siya ay na-relieve sa puwesto, ngunit hindi nagbitiw at hindi rin nagretiro. Sa madaling salita, “floating” ang kanyang estado—naka-holding unit, may hawak pa ring four-star rank. Sa ilalim ng umiiral na mga patakaran, ang ganitong kalagayan ay nagbibigay-daan upang siya ay matawag muli anumang oras, lalo na kung ang usapin ay may kinalaman sa pambansang seguridad o high-value operations.

At dito nagsisimula ang kaba ng marami.

Sa mga ulat at pahayag na kumakalat, binabanggit ang posibilidad ng paglabas ng mga arrest warrant kaugnay ng malalaking kasong sinisiyasat ng Ombudsman. May mga pangalang inuugnay sa umano’y anomalya sa flood control projects, kabilang ang ilang indibidwal mula sa DPWH at pribadong sektor. Mayroon ding mga alegasyon na umabot na sa Sandiganbayan ang ilang reklamo, at ayon sa mga nagmamasid, araw na lamang ang binibilang bago umusad ang mga kaso.

Sa gitna ng lahat ng ito, bakit si Gen. Torre ang laging nababanggit?

Kung babalikan ang kanyang track record, hindi maikakaila na nakaukit na sa kamalayan ng publiko ang kanyang reputasyon bilang isang opisyal na humahawak ng mahihirap at sensitibong operasyon. Sa mga nakalipas na taon, nasangkot ang kanyang pangalan sa mga pag-aresto sa mga personalidad na matagal nang iniiwasan ang batas. Para sa kanyang mga tagasuporta, malinaw ang mensahe: kung may ayaw magpahuli, kailangan ng taong marunong humabol.

May ilan ding nagsasabing praktikal ang dahilan kung bakit siya ang naiisip ng marami. Sa panahon na may mga ulat ng pag-alis ng bansa ng ilang akusado, kailangan umano ng lider na may karanasan sa koordinasyon, intelligence work, at mabilisang operasyon. At sa ganitong konteksto, lumulutang muli ang tanong: ia-activate ba ng pangulo ang tinatawag ng ilan na kanyang “ace card”?

Sa mga panayam at diskusyong pampubliko, ilang opisyal ang nagpaliwanag sa teknikal na aspeto ng kalagayan ni Gen. Torre. Ang posisyon at ranggo, ayon sa kanila, ay magkaibang bagay. Maaaring bakante ang isang puwesto, ngunit ang ranggo ay nananatili hangga’t hindi tuluyang inaalis sa serbisyo ang opisyal. Ibig sabihin, legal at teknikal na posible ang kanyang pagbabalik kung nanaisin ng administrasyon.

Kasabay nito, lumalabas din ang mga pahayag mula sa Department of Justice tungkol sa paghahanda sa iba’t ibang senaryo, kabilang ang posibilidad ng international arrest warrants laban sa ilang personalidad. Bagama’t walang pinal na kumpirmasyon sa detalye, malinaw na may mga hakbang na pinag-aaralan ang gobyerno sakaling umabot sa ganitong antas ang mga kaso.

Hindi rin maiiwasan ang politika. May mga nagsasabing ang muling pag-usbong ng pangalan ni Gen. Torre ay ginagamit upang magpadala ng mensahe—isang babala sa mga makapangyarihang tao na ang batas ay maaari pa ring umabot sa kanila. Para naman sa iba, isa lamang itong haka-haka na pinalalaki ng social media at mga komentaryista.

Sa kabila ng magkakaibang pananaw, isang bagay ang malinaw: gutom ang publiko sa hustisya. Sa mga usaping may kinalaman sa bilyon-bilyong pondo, mga proyektong pang-imprastraktura, at umano’y pang-aabuso sa kapangyarihan, naghahanap ang taumbayan ng konkretong aksyon, hindi lamang pangako.

Dito pumapasok ang mas malalim na emosyon ng kwento. Hindi lang ito tungkol sa isang heneral o sa posibleng pagbabalik niya sa operasyon. Ito ay salamin ng mas malawak na tanong ng bansa: may mangyayari ba talaga? May mananagot ba, kahit pa sila ay makapangyarihan?

May mga naniniwalang ang kasalukuyang administrasyon ay nasa isang kritikal na yugto. Ang mga desisyong gagawin nito—kung tatawag ba ng beteranong opisyal, kung gaano kalayo ang hahabulin ang mga kaso—ay magtatakda ng direksyon ng tiwala ng publiko. Ang pagbabalik ni Gen. Torre, kung mangyayari man, ay maaaring ituring na simbolo ng paninindigan o, para sa iba, isang mapanganib na hakbang na magbubukas ng mas maraming kontrobersiya.

Sa huli, wala pang pormal na anunsyo kung may mas malaking papel pang nakaabang para kay Gen. Torre. Ang tiyak lamang ay patuloy na umiikot ang kanyang pangalan sa mga diskusyon tungkol sa nalalapit na pag-usad ng mga kaso at posibleng pag-aresto sa mga “bigatin.” Habang hinihintay ng lahat ang susunod na hakbang, nananatiling buhay ang tanong: handa na ba ang pamahalaan na itulak hanggang dulo ang laban para sa hustisya?

Sa isang bansang matagal nang naghihintay ng pananagutan, ang bawat bulong ay nagiging sigaw, at ang bawat pangalan ay nagiging simbolo ng pag-asa o pangamba. Kung si Gen. Nicolas Torre man ang tatawagin muli o hindi, malinaw na ang susunod na mga linggo ay magiging mahalaga—hindi lamang para sa mga sangkot, kundi para sa tiwala ng sambayanang Pilipino sa kanilang mga institusyon.