Isang malamig na umaga sa pantalan ng San Fernando, La Union ang nagsilbing tahimik na saksi sa simula ng isang misteryong yumanig sa maraming Pilipino. Sa panlabas, isa lamang itong karaniwang araw para sa mga mangingisda at trabahador sa pier. Ngunit sa loob ng isang banyagang barko na nakadaong hindi kalayuan sa baybayin, nagsimula ang kwento ng isang dalagang Pinay na hindi na muling nakauwi—at ng isang kasong magbubukas ng masalimuot na katotohanan tungkol sa kahirapan, maling desisyon, at karahasang itinago sa gitna ng karagatan.

Si Nerisa Ancheta ay 23 taong gulang noon. Panganay sa tatlong magkakapatid, lumaki siya sa Bauang, La Union, sa isang pamilyang sanay sa hirap. Ang ama niyang si Roberto ay mangingisda, habang ang inang si Roda ay nagtitinda ng daing sa gilid ng kalsada. Bata pa lamang si Nerisa ay alam na niya ang bigat ng responsibilidad. Hindi man marangya ang buhay, punong-puno ito ng pangarap—pangarap na unti-unting kinain ng realidad.

Dahil sa kakulangan sa kita, napilitan si Nerisa na huminto sa pag-aaral at maghanap ng trabaho sa San Fernando. Una siyang namasukan bilang kasambahay sa isang kamag-anak, ngunit hindi rin nagtagal dahil sa maliit na sahod at hindi pagkakaunawaan. Doon niya nakilala si Roselyn Ordono, 48 taong gulang, isang babaeng kilala sa pantalan bilang “ate” ng mga dalagang umaakyat sa barko upang magbigay ng panandaliang aliw sa mga tripulante kapalit ng pera.

Hindi ito agad tinanggap ni Nerisa. Ngunit sa harap ng gutom at obligasyon sa pamilya, unti-unti siyang napasok sa mundong hindi niya kailanman inakalang tatahakin. Sa una, taga-alok lamang siya ng sigarilyo at inumin. Hanggang sa dumating ang puntong kinailangan niyang isakripisyo ang sariling dignidad para lamang mabuhay. Sa bawat pag-akyat sa barko, iisa ang nasa isip niya: kumita at magpadala sa pamilya. Hindi alam ng kanyang mga magulang ang tunay niyang trabaho. Ang alam nila, nagtitinda lamang siya.

Sa paglipas ng panahon, naging pamilyar na kay Nerisa ang mundo ng mga dayuhang tripulante—iba’t ibang lahi, iba’t ibang kwento, pare-parehong dumarating at umaalis. Hanggang sa makilala niya si Serj Volkov, 45 taong gulang, isang Ukrainian at first officer ng isang Panamanian-flag bulk carrier. Iba si Serj sa mga nauna. Mabait, mahinahon, at tila may malasakit. Hindi lang pera ang usapan. Nagkaroon ng mga pangako, mga kwento ng pagod at pangarap, at mga planong tila may patutunguhan.

Minsan, binanggit ni Serj ang posibilidad na dalhin si Nerisa sa Ukraine. Isang pangakong nagbigay ng pag-asa sa dalaga. Ngunit sa kabila ng ugnayan nila, hindi tumigil si Nerisa sa kanyang trabaho. Alam niyang ang buhay ay hindi nabubuhay sa salita lamang. Kailangan ng pera, araw-araw.

Hindi alam ni Nerisa na sa likod ng mga pangakong iyon, may binubuong galit si Serj. Sa isang medical examination na requirement ng kumpanya, nalaman ng lalaki na siya ay HIV positive. Sa kanyang isip, iisa lamang ang maaaring pinanggalingan nito—si Nerisa. Mula roon, nagbago ang lahat. Ang dating pagtingin ay napalitan ng poot. Ang pangarap ay naging paghihiganti.

Pebrero 2018 nang muling bumalik ang barko ni Serj sa karagatang sakop ng La Union. Sa pamamagitan ng mensahe, ipinaabot niya kay Roselyn na nais niyang makipagkita kay Nerisa. Para sa dalaga, isa lamang itong karaniwang transaksyon. Itinakda ang pagkikita ng madaling araw ng February 12. Sakay ng maliit na bangka, inihatid nina Roselyn at ng bangkero si Nerisa sa barko.

Sa pag-akyat sa bakal na hagdan, walang ideya si Nerisa na iyon na ang huli niyang hakbang pabalik sa lupa. Iniwan siya ni Roselyn sa isang bahagi ng barko habang tinungo niya ang cabin ni Serj. Sa loob, ramdam agad ng dalaga ang pagbabago. Wala na ang dating lambing. May lamig sa mga mata ng lalaking kaharap niya.

Hindi nagtagal ang usapan. Sa isang iglap, nauwi ang tensyon sa karahasan. Sa kabila ng kanyang kahinaan, sinubukan ni Nerisa na lumaban, ngunit nanaig ang galit at lakas ng lalaki. Sa gabing iyon, tuluyang kinitil ang buhay ng dalagang may pangarap.

Habang nasa kantina ng barko, narinig ni Roselyn ang mga tunog na hindi niya inaasahan. Sinundan niya ito at doon niya nasaksihan ang eksenang hindi na niya kailanman makakalimutan. Sa takot, tumakbo siya pababa ng barko at nakiusap sa bangkero na umalis agad. Hindi niya nagawang ipaliwanag ang nangyari. Ang mahalaga, makalayo.

Ilang araw na nagtago si Roselyn, dala ang bigat ng konsensya. Nang puntahan siya ng pamilya ni Nerisa upang magtanong, doon na siya tuluyang bumigay at isiniwalat ang lahat. Agad na ini-report ang kaso sa pulisya noong February 18, 2018.

Sa isinagawang imbestigasyon, umakyat ang mga awtoridad sa barko. Sa una, tinutulan ng ilang tripulante ang paghahalughog, ngunit napilitan silang sumunod. Hindi man natagpuan ang katawan ni Nerisa, may mga ebidensyang iniwan ang krimen—isang hikaw na kinilala ng pamilya, mga bakas na sinubukang linisin, at DNA traces sa loob ng cabin at drainage system.

May lumabas ding impormasyon mula sa isang Filipino crew na may itinapong mabigat na bagay sa dagat noong madaling araw—hindi bahagi ng iskedyul ng operasyon. Lalong tumibay ang hinala. Sa kabila ng pagtanggi ni Serj, sapat ang ebidensya upang idiin siya sa kaso.

Setyembre 2019, mahigit isang taon matapos mawala si Nerisa, ibinaba ng korte ang hatol. Guilty. Reclusion perpetua ang sentensya kay Serj Volkov. Mananatili siya sa piitan sa Pilipinas. Hindi na natagpuan pa ang katawan ni Nerisa. Ang dagat ang naging huling himlayan niya.

Para sa pamilya Ancheta, hindi man maibabalik ang kanilang anak, ang hatol ay nagsilbing kaunting ginhawa. Isang paalala ang kwento ni Nerisa—na ang bawat desisyon ay may kaakibat na kapalit, at hindi lahat ng pintong nagbubukas ay nagdadala ng magandang kapalaran. Minsan, ang kapalit ay buhay.