Ilang araw bago sumapit ang Pasko ng 2025, isang balitang bumalot sa lalawigan ng Isabela ang yumanig sa damdamin ng marami. Isang babaeng apat na araw na nawawala ang natagpuang wala nang buhay sa gilid ng kalsada. Para sa pamilya ni Roxan Karabakan, ang inaasahang masayang paghahanda para sa kapaskuhan ay napalitan ng katahimikan, luha, at paghihintay ng hustisya.

Si Roxan Karabakan, 31 taong gulang, ay isang simpleng asawa at ina na kilala ng kanyang pamilya at mga kaibigan bilang masipag, palakaibigan, at mapagmahal. Lumaki siya sa isang pamilyang Ilocano sa Isabela, kung saan ang halaga ng pamilya at sipag sa trabaho ang pundasyon ng pang-araw-araw na pamumuhay. Wala ni isa sa kanyang mga mahal sa buhay ang makapagsasabing mayroon siyang kaaway o nakaalitan. Kaya naman ang sinapit niya ay lalong mahirap tanggapin.

Umaga ng Sabado, Disyembre 20, 2025, nang makatanggap ng tawag ang kapulisan ng Gamu, Isabela tungkol sa isang bangkay na natagpuan sa kahabaan ng Gamu Rojas Road sa Barangay Linglingay. Agad na rumesponde ang mga awtoridad kasama ang mga forensic personnel. Sa gilid ng kalsada, nakita nila ang isang katawan ng babae na binalot sa pulang plastik. May mga palatandaan na nagpapahiwatig na itinapon lamang ang katawan sa lugar.

Sa isinagawang paunang imbestigasyon, napag-alaman na ang biktima ay nakasuot ng karaniwang damit at may mga indikasyon ng matinding pinsala sa ulo. Dahil sa kalagayan ng katawan, hindi agad matukoy ang pagkakakilanlan nito. Wala ring mga dokumento o personal na gamit na natagpuan sa lugar na maaaring magsilbing agarang palatandaan kung sino ang biktima.

Habang nagaganap ang imbestigasyon, isang pamilya naman ang halos hindi na natutulog sa kakahanap sa kanilang nawawalang mahal sa buhay. Apat na araw nang nawawala si Roxan bago natagpuan ang bangkay. Huling nakita siya noong Disyembre 19, matapos magpaalam sa kanyang trabaho bilang messenger sa isang bangko sa Lungsod ng Cauayan. Sinabi niyang may aasikasuhin lamang siya sa Ilagan at babalik din agad.

Karaniwan, si Roxan ang nauunang umuwi sa kanilang bahay. Ngunit nang gabing iyon, dumating ang kanyang asawang si Jomel mula sa trabaho at nadatnan ang kanilang tahanan na madilim at tahimik. Wala roon si Roxan. Tinawagan niya ang cellphone ng asawa, nagpadala ng mensahe, at sinubukang kontakin ito sa social media, ngunit walang sagot. Dito na nagsimulang pumasok ang kaba.

Tinawagan ni Jomel ang biyenan niyang si Nanay Gina, umaasang naroon ang asawa. Ngunit wala rin doon si Roxan. Mula sa simpleng pag-aalala, mabilis itong nauwi sa matinding takot. Magdamag at maghapon nilang hinanap si Roxan—sa mga kaibigan, kamag-anak, at maging sa mga lugar na madalas nitong puntahan. Ngunit tila naglaho ito nang walang bakas.

Kinabukasan, kumalat sa social media ang balita tungkol sa natagpuang bangkay sa Gamu. Nang makita ito ng pamilya Karabakan, hindi nila maiwasang kabahan. May kung anong pakiramdam si Nanay Gina na nagsabing baka ang anak niya ang natagpuan. Agad silang nakipag-ugnayan sa mga pulis at nagtungo sa lugar.

Sa gitna ng pighati, kinailangan nilang harapin ang pinakamasakit na katotohanan. Kinilala ng ina ni Roxan ang katawan sa pamamagitan ng isang palatandaan sa kamay ng biktima. Dito tuluyang gumuho ang mundo ng pamilya. Ang paghahanap ay nauwi sa pagluluksa.

Hindi pa roon nagtapos ang mga tuklas ng mga awtoridad. Sa hiwalay na ulat, may natagpuang isang itim na bag sa bayan ng Naguilian. Sa loob nito ay mga punit-punit na damit, personal na gamit, at mga dokumento tulad ng passport at ID—lahat ay pag-aari ni Roxan Karabakan. Sa puntong ito, tuluyan nang kinumpirma ng pulisya ang pagkakakilanlan ng biktima.

Habang inihahanda ang burol ni Roxan sa kanilang bayan, ang halakhakan at awitan na karaniwang maririnig tuwing Pasko ay napalitan ng dasal at katahimikan. Sa halip na magsalo-salo para sa noche buena, binantayan ng pamilya ang labi ng isang inang maagang nawala.

Isang special investigation task force ang agad na binuo ng Isabela Police Provincial Office upang tutukan ang kaso. Kasama rito ang iba’t ibang yunit ng pulisya at forensic teams. Ayon sa mga awtoridad, may natukoy na silang mga posibleng testigo at isang person of interest, bagama’t hindi pa isinasapubliko ang detalye upang hindi maapektuhan ang imbestigasyon.

Para kay Jomel, ang asawa ni Roxan, pansamantala niyang isinantabi ang plano niyang magtrabaho sa ibang bansa. Ang pangarap sana nilang mag-asawa para sa mas maayos na kinabukasan ay naputol. Sa halip, ang kanyang buong lakas at oras ay inilaan niya sa paghahanap ng hustisya para sa asawa at sa kinabukasan ng kanilang walong taong gulang na anak.

Ang batang naiwan ni Roxan ang siyang pinakamasakit na paalala ng sinapit na trahedya. Isang batang dapat sana’y abala sa pagbibilang ng araw bago ang Pasko, ngayon ay tahimik na nagtatanong kung bakit hindi na babalik ang kanyang ina. Para sa pamilya, ito ang sugat na kailanman ay hindi tuluyang maghihilom.

Sa bawat panayam, iisa ang panawagan ng pamilya Karabakan: hustisya. Hindi nila hinihiling ang paghihiganti, kundi ang katotohanan at pananagutan ng may kagagawan. Umaasa sila na sa tulong ng mga awtoridad at ng mga taong may nalalaman, mabibigyang-linaw ang nangyari at mapapanagot ang responsable.

Ang kaso ni Roxan Karabakan ay isa na namang paalala ng kahinaan ng buhay at ng sakit na dulot ng karahasan. Sa isang iglap, nabura ang mga pangarap at iniwang wasak ang isang pamilya. Habang patuloy ang imbestigasyon, ang buong komunidad ay nakikiisa sa panawagan na huwag hayaang manatiling tahimik ang ganitong krimen.

Sa pagtatapos ng taong 2025, dala-dala ng pamilya ni Roxan ang bigat ng pagkawala, ngunit kasabay nito ang pag-asang balang araw ay mananaig ang katarungan. Sapagkat kahit gaano man katagal, ang katotohanan ay may paraan upang lumitaw, at ang hustisya ay patuloy na hahanapin ng mga naiwan.