Ang Pasko ay panahon sana ng pagpapatawad, pagbibigayan, at pagmamahalan. Para sa karamihan ng mga pamilyang Pilipino, ito ang pinakahihintay na pagkakataon para magtipon-tipon, magsalu-salo sa Noche Buena, at magpalitan ng mga regalo. Ngunit sa gitna ng makukulay na ilaw at masasayang kanta, isang madilim at karumal-dumal na kaganapan ang yumanig sa isang tahimik na komunidad. Isang misis na naghahanda lamang para sa kapaskuhan ang hinding-hindi na aabot sa Bagong Taon dahil sa isang malagim na insidenteng kinasangkutan ng taong itinuturing pa naman niyang malapit sa buhay—ang kanyang sariling kumare. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa krimen; ito ay isang masakit na paalala na kung minsan, ang panganib ay hindi nanggagaling sa mga estranghero, kundi sa mga taong pinagkakatiwalaan natin at pinatutuloy sa ating sariling tahanan.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng pagkakaibigan. Sa ating kultura, ang pagiging mag-kumare ay may dalang malalim na obligasyon at respeto. Sila ang mga taong katuwang natin sa pagpapalaki ng anak at madalas nating kasama sa mga mahahalagang okasyon. Ganito ang tingin ng ating biktima sa kanyang kumare. Walang anumang bahid ng pagdududa, walang anumang kaba. Ngunit sa likod ng mga ngiti at pagbating “Merry Christmas,” mayroon palang namumuong inggit, galit, at masamang balak na unti-unting lumalago sa puso ng suspek. Ang trahedyang ito ay nag-ugat sa mga isyung personal na matagal nang itinago, hanggang sa sumabog ito sa gitna ng selebrasyon na dapat sana ay puno ng kapayapaan.

Ayon sa mga detalye ng imbestigasyon at sa mga salaysay ng mga saksi, ang insidente ay naganap sa mismong loob ng tahanan kung saan ang tiwala ay naroon. Hindi akalain ng biktima na ang pag-imbita niya sa kanyang kumare para sa isang simpleng salu-salo ay magiging huling sandali na pala niya. Ang tensyon ay nagsimula sa isang maliit na pagtatalo na kalaunan ay nauwi sa pisikal na karahasan. Sa loob ng ilang sandali, ang masayang tugtugan ng Pasko ay napalitan ng mga sigaw ng paghingi ng saklolo. Ang malagim na sinapit ng misis ay nag-iwan ng malaking sugat hindi lamang sa kanyang pamilya kundi sa buong barangay na hindi makapaniwala sa bilis at tindi ng pangyayari.

Bakit nga ba nagagawa ng isang tao na saktan ang kanyang kaibigan o kumare? Sa pagsusuri ng mga eksperto sa ganitong uri ng krimen, madalas na ang matinding emosyon gaya ng selos o kaya naman ay usaping pera ang nagiging mitsa. Sa kasong ito, tila nagpatong-patong ang mga problema hanggang sa hindi na ito nakayanan ng suspek. Ang masakit sa kwentong ito, habang ang ibang mga pamilya ay nagbubukas ng mga regalo, ang pamilya ng biktima ay naghahanda ng isang lamay. Ang mga batang umaasang makakasama ang kanilang ina sa Pasko ay naiwang ulila at puno ng katanungan na mahirap sagutin. Walang salita ang makakapag-alis ng pait na iniwan ng trahedyang ito, lalo na’t ang taong responsable ay isa sa mga inaasahan nilang magbibigay ng kalinga.

Ang reaksyon ng publiko sa kwentong ibinahagi ni DJ Zsan ay punong-puno ng galit at habag. Maraming netizens ang hindi makapaniwala na may mga taong kayang gumawa ng ganitong karahasan sa gitna ng banal na panahon. Marami rin ang nagpaalala na dapat tayong maging mapanuri sa mga taong pinapapasok natin sa ating buhay. Ang aral ng kwentong ito ay masakit at direkta: ang tiwala ay isang regalo, ngunit dapat din itong ingatan at ibigay lamang sa mga taong karapat-dapat. Ang pagiging “kumare” ay hindi garantiya na ang isang tao ay laging nasa iyong panig. Minsan, ang pinakamatalik nating kaibigan ang may hawak ng kutsilyong itatarak sa ating likuran.

Habang nagpapatuloy ang hustisya para sa biktima, nananatiling bukas ang sugat sa puso ng mga nakasaksi sa pangyayari. Ang bawat dekorasyon ng Pasko sa kanilang lugar ay tila nagpapaalala sa malagim na sinapit ng misis. Ang hustisya ay maaaring makamit sa loob ng korte, ngunit ang kapayapaan ng isip para sa pamilyang naiwan ay mahabang proseso. Ang krimeng ito ay nagsisilbing babala sa atin na ang kasamaan ay walang pinipiling panahon—Pasko man o ordinaryong araw, ang bugso ng damdamin at kawalan ng takot sa Diyos ay maaaring humantong sa isang hindi maibabalik na trahedya.

Sa huli, ang kwento ng misis at ng kanyang kumare ay isang paalala na pahalagahan ang bawat sandali kasama ang ating mga mahal sa buhay. Hindi natin alam kung kailan ang huling pagkakataon na makakausap natin sila. Sa kabila ng dilim na dala ng kwentong ito, nawa ay magsilbi itong inspirasyon para sa atin na maging mas mabuting tao, mas mapagmatyag, at higit sa lahat, mas mapagmahal sa ating kapwa. Ang Pasko ay dapat manatiling panahon ng liwanag, ngunit huwag nating kalilimutan na may mga aninong nagtatago sa dilim na kailangan nating iwasan para sa ating seguridad at kaligtasan.