Sa mundo ng social media, kilala natin si Joel Mondina, o mas sikat sa tawag na Pambansang Kolokoy, bilang ang taong walang ginawa kundi magbigay ng saya, tawa, at positibong enerhiya sa ating mga screen. Ang bawat video niya ay tila gamot sa pagod ng mga Pilipino, lalo na ang mga OFW na naghahanap ng pampalipas-oras. Ngunit sa likod ng mga hagalpak at biruan, may isang madilim na katotohanang pilit niyang hinarap nang mag-isa. Sa isang emosyonal na rebelasyon, isiniwalat ni Joel ang kanyang pakikipaglaban sa sakit na cancer—isang balitang yumanig sa kanyang milyun-milyong followers at nagpatunay na kahit ang pinakamasayang tao ay may kani-kaniyang krus na pinapasan.

Nagsimula ang kwento ni Joel sa pananahimik. Sa loob ng ilang panahon, napansin ng kanyang mga masusugid na tagasubaybay ang tila pagbabago sa kanyang presensya. Bagama’t pilit niyang pinapanatili ang saya sa kanyang mga content, may mga pagkakataong hindi maikakaila ang pagod sa kanyang mga mata. Hindi nagtagal, lumabas ang katotohanan: si Joel ay na-diagnose na may cancer. Ang balitang ito ay tila isang malamig na tubig na ibinuhos sa lahat. Paano ang isang taong puno ng buhay at sigla ay haharap sa ganitong uri ng pagsubok?

Ang pakikipaglaban sa cancer ay hindi biro. Para kay Joel, ito ay hindi lamang pisikal na laban kundi higit sa lahat ay emosyonal at mental na digmaan. Sa kanyang pagbabahagi, naikuwento niya ang hirap ng mga gamutan, ang panghihina ng katawan, at ang takot na baka hindi na niya magawa ang mga bagay na nakasanayan niya—ang magpatawa. Ngunit sa gitna ng kadiliman, doon lumabas ang tunay na kulay ng kanyang karakter. Sa halip na sumuko o magmukmok, ginamit ni Joel ang kanyang nararanasan para maging inspirasyon sa iba. Pinatunayan niya na ang “Pambansang Kolokoy” ay hindi lang basta pangalan sa internet, kundi isang simbolo ng katatagan.

Sa bawat session ng chemotherapy at sa bawat araw na tila ayaw bumangon ng kanyang katawan, ang kanyang pamilya at ang pananampalataya ang naging sandigan niya. Madalas nating makita sa kanyang mga video ang kulit ng kanyang pamilya, pero sa likod ng camera, sila ang naging mga sundalong nagbabantay sa kanya. Ang suporta ng kanyang asawa at mga anak ang nagbigay sa kanya ng dahilan para lumaban. Ito ang mukha ng pag-ibig na madalas nating hindi nakikita sa mga viral videos—ang pag-ibig na nananatili kahit sa pinakamahirap na sandali ng buhay.

Ang desisyon ni Joel na isapubliko ang kanyang kondisyon ay hindi madali. Sa mundo ng showbiz at social media, madalas ay puro “perfect” na buhay lang ang ipinapakita natin. Takot ang marami na ipakita ang kanilang kahinaan dahil sa pangungutya ng iba. Pero pinili ni Joel na maging totoo. Nais niyang ipaalam sa kanyang mga followers na tao lang din siya—nasasaktan, natatakot, at nagkakasakit. Ang kanyang katapatan ay nagbukas ng pinto para sa isang mas malalim na diskusyon tungkol sa kalusugan at ang kahalagahan ng regular na check-up.

Marami ang nagtanong, “Bakit siya pa?” Sa paningin ng marami, hindi deserve ng isang taong nagbibigay ng saya ang dumanas ng ganitong kalupit na sakit. Pero sa pananaw ni Joel, baka ito ang paraan ng Panginoon para gamitin siya sa mas malaking layunin. Ang kanyang laban ay naging laban na rin ng kanyang mga fans. Bumuhos ang panalangin mula sa iba’t ibang panig ng mundo. Ang mga komentong puno ng pagmamahal at pag-asa ang naging “agimat” niya para ituloy ang laban.

Sa kasalukuyan, patuloy ang pagpapagaling ni Joel. Bagama’t hindi pa tapos ang laban, malaki na ang pinagbago ng kanyang pananaw sa buhay. Mas pinahahalagahan na niya ang bawat sandali kasama ang kanyang mga mahal sa buhay. Ang bawat tawa na kanyang pinapakawalan ay may mas malalim na kahulugan ngayon—ito ay tawa ng isang survivor, tawa ng isang taong alam ang halaga ng bawat hininga. Hindi na lang siya basta nagpapatawa para sa views; nagpapatawa siya para ipaalala sa lahat na ang buhay ay hiram lamang at dapat itong ipagdiwang sa kabila ng anumang unos.

Ang aral na mapupulot natin sa kwento ni Joel Mondina ay simple lang: huwag tayong magpaligoy-ligoy sa pagpapakita ng pagmamahal sa mga tao sa paligid natin. Hindi natin alam kung ano ang pinagdaraanan ng bawat isa sa likod ng kanilang mga ngiti. Ang Pambansang Kolokoy ay naging boses ng mga taong tahimik na nakikipaglaban sa kanilang sariling mga sakit. Ipinakita niya na hindi masamang umiyak, hindi masamang mapagod, basta’t huwag kang hihinto sa paglaban.

Sa huli, ang cancer ay maaaring nagpahina sa kanyang katawan, pero hinding-hindi nito kayang talunin ang kanyang espiritu. Ang tawanan na hatid ni Joel ay mananatili, at mas lalo itong magiging makabuluhan dahil alam nating ang bawat ngiting iyon ay galing sa isang pusong hindi sumusuko. Patuloy tayong manalangin at sumuporta sa ating Pambansang Kolokoy. Dahil sa dulo ng bawat video, sa dulo ng bawat biro, ang mahalaga ay ang aral na iniwan niya—na sa gitna ng pinakamabigat na problema, ang pag-asa at tawa ang pinakamabisang sandata.

Maraming salamat, Joel, sa pagiging totoo. Ang iyong laban ay aming laban din. Patuloy kang magsilbing liwanag sa aming lahat, at asahan mong ang iyong mga tagahanga ay hinding-hindi bibitaw hanggang sa tuluyan mong maipanalo ang labang ito. Dahil ang isang tunay na “Kolokoy,” marunong tumawa, pero mas marunong lumaban.