Sa mundo ng palakasan, hindi na bago ang tensyon at init ng ulo. Ngunit iba ang naging dating nang ang mismong idolo ng marami at mambabatas na si Richard Gomez ay masangkot sa isang hindi inaasahang gulo. Ang balita tungkol sa pananakit diumano ni Richard sa pangulo ng Philippine Fencing Association (PFA) na si Rene Gacuma ay mabilis na kumalat at naging sentro ng diskusyon sa buong bansa. Ayon sa mga nakasaksi at sa mga lumabas na ulat, nagsimula ang lahat sa isang simpleng laro na nauwi sa hindi pagkakaunawaan, hanggang sa mawala ang pasensya ng aktor at pulitiko. Ang insidenteng ito ay nagbukas ng maraming katanungan tungkol sa kung paano dapat umasta ang isang lider at pampublikong pigura sa gitna ng matinding emosyon.

Para sa mga hindi nakakaalam, si Richard Gomez ay hindi lamang isang sikat na artista at Mayor o Congressman; siya ay isa ring batikang atleta. Ang fencing ay isa sa mga sports na malapit sa kanyang puso, at siya ay nagsilbi ring opisyal sa nasabing asosasyon sa loob ng mahabang panahon. Sa kabilang banda, si Rene Gacuma, bilang pangulo ng PFA, ay may tungkuling panatilihin ang kaayusan sa loob ng organisasyon. Ang pagsasama ng dalawang maimpluwensyang tao sa isang sports environment ay dapat sana ay positibo, ngunit tila nagkaroon ng banggaan ng mga ego na humantong sa pisikal na komprontasyon.

Nagsimula ang tensyon sa isang okasyon kung saan nagkaroon ng diskusyon tungkol sa mga patakaran o desisyon sa loob ng asosasyon. Ayon sa ilang impormasyon, tila naging personal ang palitan ng salita. Ang pagkapikon ay isang emosyon na mahirap pigilan, lalo na kung pakiramdam mo ay nasasagasaan ang iyong prinsipyo o ang iyong kredibilidad bilang isang atleta. Ngunit ang malaking tanong ng publiko ay: Sapat ba ang pagkapikon upang humantong sa pananakit? Sa mga kumakalat na detalye, sinasabing nagkaroon ng pisikal na kontak na naging dahilan upang magulat ang mga taong nasa paligid.

Ang ganitong uri ng balita ay agad na humahati sa opinyon ng mga tao. May mga tagapagtanggol ni Richard na nagsasabing baka naman may matinding provocation o pangungutya na nangyari kaya siya nagdilim ang paningin. Para sa kanila, tao lamang ang mambabatas na napapagod at napupuno rin. Ngunit sa kabilang banda, mas marami ang bumatikos sa aksyong ito. Bilang isang pampublikong opisyal, inaasahan na si Richard ay may mas mataas na antas ng disiplina sa sarili o “self-control.” Ang paggamit ng dahas, sa kahit anong sitwasyon, ay hindi katanggap-tanggap sa mata ng marami, lalo na’t ito ay naganap sa harap ng mga kasamahan sa sports community.

Si Rene Gacuma naman, bilang biktima ng insidente, ay tumanggap ng maraming suporta mula sa mga miyembro ng PFA at iba pang sports officials. Ang pananakit sa isang opisyal habang ginagampanan ang kanyang tungkulin ay isang seryosong usapin na maaaring magkaroon ng legal na implikasyon. Sa mga ganitong pagkakataon, ang integridad ng asosasyon ang nakataya. Paano magkakaroon ng paggalang ang mga batang atleta sa kanilang mga lider kung ang mga nakatatanda mismo ay hindi kayang kontrolin ang kanilang galit?

Dahil sa insidenteng ito, lumabas ang mga isyu tungkol sa pamamalakad sa loob ng Philippine Fencing Association. Sinasabing may mga dati nang hidwaan o “factionalism” sa loob ng grupo na matagal nang nagpapakulo sa damdamin ng bawat panig. Ang nangyaring alitan nina Richard at Rene ay tila naging mitsa lamang upang sumabog ang lahat ng tinatagong sama ng loob. Ang sport na fencing, na kilala sa pagiging marangal at disiplinado, ay nabahiran ng kontrobersya dahil sa personal na away ng mga nasa itaas.

Maraming netizens ang nagpahayag ng pagkadismaya sa social media. Para sa kanila, ang isang “sportsman” ay dapat marunong tumanggap ng pagkatalo o pagkakamali nang may dignidad. Ang pagkapikon ay bahagi ng kompetisyon, ngunit ang paglampas sa linya at pananakit sa kapwa ay nagpapakita ng kawalan ng sportsmanship. May mga nananawagan pa nga na dapat magkaroon ng pormal na imbestigasyon ang Philippine Sports Commission (PSC) upang malaman ang buong katotohanan at mapatawan ng kaukulang parusa ang sinumang nagkasala.

Sa kabila ng ingay, nanatiling tahimik ang ilang kampo sa loob ng ilang araw bago naglabas ng mga pahayag. Ang paghingi ng paumanhin ay isang hakbang, ngunit para sa iba, ang pinsalang naidulot sa imahe ng fencing sa Pilipinas ay mahirap nang burahin. Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa ating lahat na ang posisyon at kasikatan ay hindi lisensya upang manakit ng kapwa. Sa bawat salita at galaw ng isang lider, may mga matang nakatingin at may mga batang nagnanais na tumulad sa kanila.

Habang lumalamig ang isyu, ang hamon ngayon para kina Richard Gomez at Rene Gacuma ay kung paano nila maibabalik ang pagkakaisa sa loob ng kanilang samahan. Ang fencing community sa Pilipinas ay maliit lamang, at ang ganitong pagkakahati-hati ay makakasama lamang sa pag-unlad ng mga atleta. Kailangan ng seryosong pag-uusap at pagpapakumbaba mula sa magkabilang panig upang malampasan ang kabanatang ito.

Sa huli, ang mahalaga ay ang aral na makukuha natin dito. Ang pagkapikon ay natural, ngunit ang karahasan ay isang desisyon. Sa gitna ng ating tagumpay o kapangyarihan, ang tunay na sukatan ng ating pagkatao ay kung paano tayo makitungo sa iba sa sandali ng ating kahinaan at galit. Ang insidenteng ito nina Richard Gomez at Rene Gacuma ay mananatiling isang mahalagang diskusyon sa mundo ng Philippine sports, na nagtuturo sa atin na sa likod ng bawat maskara ng fencing, dapat ay nananatili ang pusong marunong rumespeto at rumespeto sa kapwa.