Minsan, ang pinakamasakit na sugat ay hindi nanggagaling sa ating mga kaaway, kundi sa mga taong pinag-alayan natin ng buong buhay at pagmamahal. Ito ang kuwento ng isang ina na dumaan sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang buhay—ang itulak sa bangin ng sariling anak dahil lamang sa itinuring siyang isang pasanin o pabigat. Ngunit sa likod ng trahedyang ito, may isang himalang naghihintay na magbabago sa kanyang tadhana at magtuturo ng isang mahalagang aral tungkol sa katarungan at pagpapatawad.

Sa ating lipunan, ang mga magulang ay madalas nating ituring na pundasyon ng tahanan. Sila ang nagtatrabaho, nagsasakripisyo, at nagtitiis ng gutom para lamang matiyak na may magandang kinabukasan ang kanilang mga anak. Pero paano kung ang anak na iyong inalagaan ay siya palang magiging mitsa ng iyong kapahamakan? Ang ating bida ay isang simpleng ina na sa kanyang pagtanda ay naging sakitin at mahina. Sa halip na kalinga, ang nakuha niya mula sa kanyang sariling dugo ay poot at pagkamuhi. Ang dahilan? Hindi na siya makapagtrabaho at tila ba kumakain na lang ng espasyo at resources sa loob ng bahay.

Dumating ang isang gabi na hindi malilimutan ng matanda. Sa ilalim ng pagkukunwari na sila ay magbabakasyon o mamamasyal, dinala siya ng kanyang anak sa isang liblib na lugar kung saan matatagpuan ang isang malalim na bangin. Walang babala, walang pag-aalinlangan, itinulak siya ng sariling anak. Habang nahuhulog siya sa kadiliman, hindi ang takot sa kamatayan ang naramdaman niya, kundi ang sobrang sakit ng pagtataksil. Ang huling nakita niya ay ang mukha ng kanyang anak na walang bakas ng pagsisisi habang tumatalikod at iniiwan siya sa bingit ng kamatayan.

Ngunit tila may ibang plano ang tadhana. Hindi namatay ang matanda. Siya ay sumabit sa makakapal na baging at halaman na nagligtas sa kanya mula sa tuluyang pagbulusok sa ilalim. Doon, sa gitna ng hirap at gutom, natagpuan siya ng isang mabuting tao—isang dayuhan na mayaman at naghahanap ng katahimikan sa bundok. Nakita ng taong ito ang busilak na puso ng matanda sa kabila ng sinapit niyang kalupitan. Dinala siya sa ibang bansa, ipinagamot, at itinuring na parang tunay na kapamilya. Sa loob ng ilang taon, hindi lang kalusugan ang naibalik sa kanya, kundi pati na rin ang pagkakataon na pamahalaan ang ilang negosyo na nagpalago sa kanyang kayamanan.

Habang lumilipas ang panahon, ang anak na nagtapon sa kanya ay lugmok na sa kahirapan. Ang perang inakala niyang matitipid niya sa pagkawala ng kanyang ina ay mabilis na naubos sa sugal at maling desisyon. Naging miserable ang kanyang buhay, at araw-araw siyang hinahabol ng konsensya, hindi dahil sa mahal niya ang ina, kundi dahil nararamdaman niyang sinusumpa siya ng langit.

Isang araw, isang mamahaling sasakyan ang huminto sa tapat ng kanilang sira-sirang barong-barong. Bumaba ang isang babaeng balot ng alahas, eleganteng manamit, at may awtoridad sa bawat galaw. Hindi makapaniwala ang anak. Ang inakalang bangkay na sa ilalim ng bangin ay nakatayo sa harap niya, mas malakas at mas mayaman kaysa sa kahit kanino sa kanilang bayan. Bumalik ang ina, hindi para pumatay o gumanti ng pisikal, kundi para ipakita kung ano ang nawala sa anak nang piliin nito ang kasamaan.

Sa harap ng maraming tao, ipinakita ng ina ang tunay na kahulugan ng ganti. Binili niya ang lupang tinitirikan ng anak at ipinagiba ang bahay nito, ngunit sa huli, nag-iwan siya ng isang pagkakataon. Ipinaranas niya sa anak ang pakiramdam ng walang matuluyan at walang makain, ang mismong takot na ipinaramdam nito sa kanya noon. Ang pagbabalik na ito ay nagsilbing sampal sa katotohanan na ang karma ay hindi natutulog. Ang bawat luhang pumatak mula sa mga mata ng ina habang siya ay nahuhulog sa bangin ay katumbas na ngayon ng bawat hirap na nararanasan ng anak.

Ang kuwentong ito ay isang paalala sa ating lahat. Ang ating mga magulang ay hindi kailanman magiging pabigat. Sila ang dahilan kung bakit tayo narito sa mundo. Ang anumang kasamaang itanim natin sa kanila ay aanihin natin ng siksik, liglig, at nag-uumapaw na kamalasan. Sa kabilang banda, ang kabutihan at pagtitiis ay laging may gantimpala, gaano man kalalim ang bangin na ating kinasadlakan. Ang pagyaman ng matanda ay simbolo ng pag-asa—na pagkatapos ng bawat pagbagsak, may pagbangon na mas maningning pa sa ginto.