Ang langit ay karaniwang lugar para sa mga eksperto, piloto, at mga taong dumaan sa matinding pagsasanay sa teknolohiya. Ngunit paano kung sa isang iglap, ang buhay ng mga nasa himpapawid ay mapunta sa kamay ng isang taong ang tanging hawak araw-araw ay araro at lupa? Sa isang hindi kapani-paniwalang pangyayari, isang trahedya sa himpapawid ang naiwasan hindi dahil sa mga high-tech na kagamitan ng isang airport tower, kundi dahil sa likas na talino at determinasyon ng isang simpleng magsasaka na nasa gitna ng kanyang bukirin.

Nagsimula ang lahat sa isang tahimik na hapon sa isang malawak na probinsya. Si Mang Jose ay abala sa pag-aayos ng kanyang mga pananim nang makarinig siya ng kakaibang ingay mula sa itaas. Hindi ito ang karaniwang ugong ng eroplano na madalas niyang nakikita. Ito ay tunog ng isang makinang pilit na humihinga, umuubo, at kalaunan ay tuluyang tumigil. Sa pagtingin niya sa langit, nakita niya ang isang maliit na eroplano na tila nawawalan ng kontrol at unt-unting bumababa patungo sa kanyang direksyon.

Sa loob ng eroplano, ang piloto ay balisa. Nawalan ng kuryente ang kanyang mga instrumento at ang makina ay tuluyang namatay. Sinubukan niyang humingi ng tulong sa pamamagitan ng kanyang backup na radyo, ngunit dahil sa layo niya sa pinakamalapit na airport at sa kapal ng mga bundok sa paligid, walang sumasagot sa kanyang panawagan. Ang tanging nakikita niya sa ibaba ay malawak na kakahuyan at ilang bahagi ng bukirin na hindi niya alam kung sapat ba para sa isang emergency landing.

Dito pumasok ang hindi inaasahang bayani. Si Mang Jose, na dating nagtrabaho bilang mekaniko sa lungsod bago nagpasyang bumalik sa pagsasaka, ay may nakatabing lumang radio equipment na ginagamit niya para makibalita sa panahon. Nang marinig niya ang distress signal sa frequency na malapit sa kanya, hindi siya nag-atubiling sumagot. Alam ni Mang Jose ang bawat sulok ng lupain na iyon. Alam niya kung aling bahagi ang malambot, kung saan ang may malalaking bato, at kung saan ang pinakaligtas na daanan para sa isang sasakyang walang preno at makina.

Sa pamamagitan ng radyo, nagsimulang magbigay ng mga utos si Mang Jose. Sa simula, naguluhan ang piloto. Sino ang taong ito na hindi gumagamit ng mga teknikal na termino ng aviation? Ngunit sa bawat direksyon na ibinibigay ni Mang Jose, nararamdaman ng piloto ang katiyakan. “Ilihis mo sa kaliwa, may malaking puno diyan,” “Huwag kang bababa sa putikan, sadsad ka diyan,” “Doon ka sa bandang tuyo, malapit sa kalsada.” Ang magsasaka ang nagsilbing mga mata ng piloto sa panahong ang kanyang mga mamahaling gadget ay nabigo.

Habang bumababa ang eroplano, ang mga tao sa paligid ay nagtakbuhan. Akala nila ay katapusan na ng lahat. Pero si Mang Jose ay nanatiling kalmado sa kanyang radyo. Ipinakita niya na ang karanasan sa lupa ay kasing halaga ng kaalaman sa langit. Alam niya ang takbo ng hangin sa lugar na iyon at kung paano ito makakatulong para mapabagal ang pagbagsak ng eroplano. Sa huling sandali, matagumpay na naibaba ng piloto ang sasakyang panghimpapawid sa isang patag na bahagi ng bukirin, ilang metro lang ang layo mula sa bahay ni Mang Jose.

Nang bumukas ang pinto ng eroplano, ang piloto ay nanginginig sa takot ngunit ligtas. Hindi siya makapaniwala na ang boses na nagligtas sa kanya ay nagmula sa isang taong nakasuot ng kupas na kamiseta at nakayapak. Ang mga utos na narinig niya sa radyo ang nagdugtong sa kanyang buhay. Ang buong komunidad ay nagtipon-tipon, hindi para manood ng aksidente, kundi para saksihan ang isang milagro na gawa ng pagkakaisa at malasakit.

Ang kwentong ito ay nagbukas ng isipan ng marami. Madalas nating minaliit ang mga taong nasa probinsya o ang mga taong ang trabaho ay manual labor. Iniisip natin na dahil wala silang diploma sa mga sikat na unibersidad, wala na silang alam sa mga komplikadong bagay. Pero ang nangyari sa bukid na iyon ay nagpatunay na ang talino ay hindi lang nakukuha sa loob ng silid-aralan. Ang tunay na karunungan ay nasa pagmamasid sa kapaligiran, sa pag-unawa sa kalikasan, at sa pagkakaroon ng presensya ng isip sa oras ng krisis.

Ang piloto, bilang pasasalamat, ay naging malapit na kaibigan ni Mang Jose. Hindi niya kailanman nakalimutan ang boses na nagmula sa radyo sa gitna ng katahimikan ng langit. Ang pangyayaring ito ay naging balita sa buong bansa, hindi dahil sa pagbagsak ng eroplano, kundi dahil sa kabayanihan ng isang tao na hindi inakalang magiging tagapagligtas. Ipinakita nito na kahit gaano tayo kabilis umunlad sa teknolohiya, hindi pa rin matatapatan ang halaga ng instinct at karanasan ng tao.

Sa huli, ang bukid ni Mang Jose ay nanatiling tahimik at payapa, ngunit ang bawat pananim doon ay tila saksi sa isang gabi kung kailan ang lupa at langit ay nagtagpo. Isang paalala ito sa ating lahat: huwag nating liliitin ang sinuman. Ang taong inaakala mong walang alam ay maaaring siya palang magbibigay ng mga utos na magliligtas sa iyong buhay kapag ang lahat ng iyong alam ay biglang nawala. Ang kabayanihan ay walang pinipiling suot na uniporme, at ang kaligtasan ay minsan ay matatagpuan sa mga kamay na sanay sa putik at pagod.