Ang Pasko ay panahon sana ng pagmamahalan, pagpapatawad, at masayang pagsasama-sama ng pamilya at mga kaibigan. Ngunit para sa isang ginang, ang dapat sana ay masayang pagdiriwang ay nauwi sa isang malagim na bangungot na hinding-hindi malilimutan ng kanyang mga mahal sa buhay. Sa gitna ng ingay ng mga paputok at kanta ng Pasko, isang krimen ang naganap na yumanig sa katahimikan ng kanilang komunidad—isang pagtataksil na nagmula sa isang taong itinuturing na pamilya: ang kanyang sariling kumare.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng ugnayan. Sa mga Pilipino, ang pagiging mag-kumare ay hindi lang basta titulong nakuha sa binyag. Ito ay isang banal na pangako ng pagtutulungan at pagtitiwala. Ang biktima, na kilala bilang isang mapagmahal na asawa at masipag na ina, ay walang kamalay-malay na ang taong madalas niyang kakuwentuhan at hinihingan ng payo ay may dala palang panganib. Ang tiwalang binuo ng maraming taon ay gumuho sa loob lamang ng ilang sandali dahil sa inggit, galit, o marahil ay isang hidwaan na hindi agad naayos.

Ayon sa mga detalye ng kuwento, naging mitsa ng gulo ang mga maliliit na bagay na naipon sa paglipas ng panahon. Minsan, ang sobrang pagiging malapit ay nagiging daan para malaman natin ang mga kahinaan ng bawat isa, at sa kasamaang palad, ito ang ginamit na armas laban sa biktima. Habang ang lahat ay abala sa paghahanda para sa Noche Buena, isang matinding komprontasyon ang naganap sa pagitan ng dalawang magkumare. Ang mga salitang binitawan ay tila mga patalim na sumugat sa kanilang damdamin hanggang sa hindi na makontrol ang emosyon.

Hindi inakala ng mga kapitbahay na aabot sa karahasan ang kanilang pagtatalo. Maraming saksi ang nagsabi na tila normal na araw lang ito hanggang sa makarinig sila ng mga sigaw na humihingi ng saklolo. Ang masaklap, ang mismong kumare na inaasahang magtatanggol sa kanya ang siyang naging dahilan ng kanyang pagdurusa. Ang krimeng ito ay nag-iwan ng malalim na sugat hindi lamang sa katawan ng biktima kundi pati na rin sa puso ng mga nakasaksi sa pangyayari.

Bakit nga ba humantong sa ganito ang lahat? Maraming haka-haka ang lumalabas. May mga nagsasabing utang ang dahilan, habang ang iba naman ay naniniwala na selos at inggit sa buhay ang tunay na motibo. Sa ating lipunan, madalas nating makita na ang mga taong pinakamalapit sa atin ang siya ring may kakayahang saktan tayo ng pinakamatindi. Ang kwentong ito ay nagsisilbing babala sa lahat na kahit gaano natin kakilala ang isang tao, may mga bahagi pa rin ng kanilang pagkatao na nananatiling lihim hanggang sa sumabog ang galit.

Sa kasalukuyan, patuloy ang paghahanap ng katarungan para sa biktimang misis. Ang kanyang pamilya ay hindi tumitigil hanggang sa mapanagot ang may sala. Ang Paskong ito ay naging simbolo ng pighati para sa kanila, isang paalala na ang panganib ay hindi lamang nagmumula sa mga estranghero, kundi maging sa mga taong pinatutuloy natin sa ating mga tahanan at pinapakain sa ating mga hapag.

Habang binabalikan natin ang malagim na sinapit ng misis na ito, mahalagang pagnilayan ang ating mga relasyon sa kapwa. Ang pagtitiwala ay isang regalong dapat ingatan, ngunit dapat din nating matutunan kung saan maglalagay ng hangganan. Ang trahedyang ito sa kamay ng isang kumare ay isang masakit na aral tungkol sa pagtataksil at ang madilim na bahagi ng ating pakikipagkapwa-tao na kadalasang nakatago sa likod ng mga ngiti at pagbati ng “Maligayang Pasko.”