Sa isang tahimik na subdibisyon sa Las Piñas, isang malagim na balita ang naging sanhi ng takot at pangingilabot sa buong komunidad. Isang pamilya na dapat sana ay nagpapahinga nang mapayapa ang naging biktima ng isang karumaldumal na masaker na ginawa ng isang taong malapit sa kanila. Ang insidenteng ito ay mabilis na kumalat sa mga balita hindi lamang dahil sa tindi ng karahasan, kundi dahil sa kakaiba at tila hindi kapani-paniwalang dahilan na ibinigay ng suspek. Ayon sa mga unang ulat, ang galit ng suspek ay nagmula sa isang napakababaw na sitwasyon na humantong sa isang hindi maipaliwanag na pagsabog ng emosyon, na nagresulta sa pagkamatay ng ilang indibidwal sa loob mismo ng kanilang tahanan.

Ang buhay sa lungsod ay madalas na puno ng stress, ngunit walang sinuman ang nakahanda para sa antas ng karahasan na nasaksihan ng mga awtoridad sa loob ng bahay na iyon. Ang suspek, na kinilalang kinakasama ng isa sa mga biktima, ay sinasabing bigla na lamang nag-amok. Sa mga unang oras ng imbestigasyon, pilit na inuunawa ng mga pulis kung ano ang nagtulak sa isang lalaki na dati namang tahimik ayon sa mga kapitbahay, na gumawa ng ganoong klaseng krimen. Dito na lumabas ang kwento tungkol sa “pag-ipot sa ulo” na sinasabing ginawa ng kanyang kinakasama—isang metapora o literal na pangyayari na nagmitsa sa kanyang matinding pagkapoot.

Para sa maraming nakikinig sa balita, tila isang masamang biro ang marinig na ang dahilan ng pagpaslang ay ang pakiramdam na hiyang-hiya o “iniputan sa ulo.” Sa kultura ng mga Pilipino, ang terminong ito ay madalas gamitin kapag ang isang tao ay naramdamang niloloko, ginagawang tanga, o lantarang binabastos ang dignidad sa harap ng ibang tao. Ngunit gaano man kabigat ang pakiramdam na ito, hindi ito kailanman sapat na dahilan upang kumuha ng buhay, lalo na ang pumatay ng maraming tao sa isang iglap. Ang masaker sa Las Piñas ay nag-iwan ng mga biktimang walang kalaban-laban, kabilang ang mga inosenteng miyembro ng pamilya na nadamay lamang sa galit ng suspek sa kanyang kinakasama.

Habang binubuo ng mga imbestigador ang kronolohiya ng mga pangyayari, lumalabas na mayroon nang lamat ang relasyon ng dalawa bago pa mangyari ang trahedya. Sinasabing ang suspek ay matagal nang nagtatanim ng sama ng loob dahil sa hinala ng pagtataksil at kawalan ng respeto ng kanyang partner. Ang gabing iyon ang nagsilbing “breaking point” niya. Sa gitna ng kanilang pagtatalo, tila nawala sa katinuan ang lalaki at kinuha ang anumang matalas o mabigat na bagay na malapit sa kanya upang simulan ang pag-atake. Ang mga sigaw para sa saklolo ay binalewala, at ang galit ay nanatili hanggang sa wala nang gumagalaw sa loob ng bahay.

Ang reaksyon ng publiko ay halo-halong galit at pagtataka. Sa mga social media platforms, marami ang nagtatanong kung nasaan na ang takot sa Diyos at sa batas. Ang ganitong uri ng krimen ay nagpapakita ng isang malalim na problema sa mental health at ang kawalan ng kakayahan ng ilang indibidwal na i-proseso ang kanilang emosyon sa tamang paraan. Sa halip na humingi ng tulong o lumayo sa sitwasyon, pinili ng suspek ang landas ng pagkawasak na hindi na kailanman mababaligtad.

Nang dumating ang mga awtoridad sa crime scene, tumambad sa kanila ang isang sitwasyong hindi malilimutan kahit ng mga beteranong pulis. Ang dugo sa dingding at ang ayos ng mga katawan ay nagpapakita ng tindi ng puwersa na ginamit ng suspek. Ang pagsuko ng lalaki sa kalaunan ay hindi nagbigay ng kapanatagan sa mga naiwang kamag-anak ng mga biktima. Sa kanyang mga pahayag sa media, pilit niyang binibigyang-katwiran ang kanyang ginawa sa pamamagitan ng pagdiin sa sakit na naramdaman niya dahil sa pagtrato sa kanya ng kinakasama. Ngunit sa mata ng batas, siya ay isang kriminal na dapat pagbayaran ang bawat buhay na kinuha niya.

Ang trahedyang ito sa Las Piñas ay nagsisilbing aral sa atin tungkol sa panganib ng hindi maayos na komunikasyon at ang pagpapabaya sa mga senyales ng toxic na relasyon. Maraming pagkakataon na ang mga ganitong krimen ay mapipigilan sana kung may mga taong nakialam o kung ang mga biktima ay nagkaroon ng pagkakataong makalayo bago pa lumala ang sitwasyon. Ang kaligtasan sa loob ng sariling tahanan ay isang karapatan, ngunit sa kasong ito, ang tahanan na dapat ay kanlungan ay naging libingan.

Habang nagpapatuloy ang kaso sa korte, ang komunidad ay unti-unting sinusubukang bumangon mula sa takot. Ngunit ang bawat pagdaan sa harap ng bahay na iyon ay nagpapaalala sa gabing ang isang maliit na alitan ay naging mitsa ng isang malawakang masaker. Ang tanong na “bakit?” ay mananatiling nakabitin sa hangin, dahil walang anumang paliwanag ang makakapagbigay-katwiran sa pagpatay. Ang katarungan para sa mga biktima ang tanging hiling ng marami, habang ang suspek ay nahaharap ngayon sa habambuhay na pagkabilanggo—isang kapalit ng panandaliang galit na sumira sa napakaraming buhay.

Nawa’y maging babala ito sa lahat na ang galit ay dapat kontrolin at ang bawat problema ay may mas tamang solusyon kaysa sa dahas. Sa huli, ang pagkawala ng buhay ay isang permanenteng kawalan na hinding-hindi mapupunan ng anumang dahilan o katwiran, gaano man kabigat ang pakiramdam na “iniputan sa ulo.” Ang buhay ay sagrado, at ang pagkitil nito sa ilalim ng anumang sirkumstansya ay isang krimen laban sa sangkatauhan na hindi kailanman dapat kunsintihin.