Sa panahon ngayon kung saan ang bawat minuto ay katumbas ng oportunidad, mahirap pumili sa pagitan ng sariling pangarap at ang paggawa ng tama para sa kapwa. Madalas nating marinig na ang mundo ay malupit at ang mga taong mabubuti ang siyang laging nahuhuli. Ngunit paano kung ang isang desisyon na tila sumira sa iyong kinabukasan ay siya palang susi sa isang pintuan na hindi mo akalaing mabubuksan? Ito ang kwento ng isang binatang nagngangalang Ethan, na sa gitna ng pagmamadali para sa pinakaimportanteng interview ng kanyang buhay, ay mas piniling tumigil para sa isang taong nangangailangan. Ang hindi niya alam, ang simpleng pagpapakita ng malasakit ay magdadala sa kanya sa harap ng isang katotohanang magpapabago sa kanyang tadhana habambuhay.

Si Ethan ay isang fresh graduate na puno ng pag-asa. Tulad ng marami sa atin, galing siya sa isang pamilyang hindi naman karangyaan ang buhay, kaya naman bawat job interview ay itinuturing niyang laban para sa kanyang kinabukasan. Pagkatapos ng ilang buwang paghihintay, sa wakas ay nakakuha siya ng schedule para sa isang posisyon sa isang higanteng kumpanya sa lungsod. Ito na ang kanyang pagkakataon. Maaga siyang naghanda, isinuot ang kanyang tanging plantsadong polo, at lumabas ng bahay nang may kaba at panalangin sa puso.

Habang naglalakad siya patungo sa sakayan, napansin niya ang isang matandang lalaki sa gilid ng kalsada. Ang matanda ay tila nahihirapan, may dalang mabigat na bayong, at mukhang nawawala. Maraming tao ang dumadaan, ang iba ay nagmamadali, ang iba naman ay sadyang umiiwas ng tingin para hindi maabala. Tiningnan ni Ethan ang kanyang relo. Mayroon na lamang siyang tatlumpung minuto bago ang kanyang interview. Alam niyang kapag tumigil siya, siguradong mahuhuli siya sa usapan.

Ngunit hindi natis ng konsensya ni Ethan na iwan ang matanda. Nilapitan niya ito at tinanong kung ayos lang ba siya. Napag-alaman niya na ang matanda ay medyo nahihilo dahil sa init at hindi na matandaan kung saan ang opisina na kailangan niyang puntahan. Sa halip na ituro lang ang daan, nagdesisyon si Ethan na samahan ang matanda hanggang sa makarating ito nang ligtas sa kanyang destinasyon. Inalalayan niya ito, binuhat ang mabigat na gamit, at matiyagang naglakad sa ilalim ng matirik na araw.

Nang sa wakas ay maihatid na niya ang matanda sa loob ng isang gusali, halos isang oras na ang lumipas. Basang-basa ng pawis si Ethan at huling-huli na siya sa kanyang interview. Tumakbo siya patungo sa kumpanyang dapat niyang pasukan, ngunit pagdating niya sa reception, malamig ang naging pagtanggap sa kanya. “Pasensya na, Mr. Ethan, pero tapos na ang oras para sa interview mo. Kilala ang kumpanyang ito sa pagiging on-time. Maaari ka nang umalis,” sabi ng HR officer nang hindi man lang siya pinapakinggan.

Nanlumo si Ethan. Pakiramdam niya ay gumuho ang kanyang mga pangarap. Sa kanyang paglalakad palabas ng gusali, puno siya ng panghihinayang. Inisip niya kung tama ba ang kanyang ginawa. Bakit ba kasi siya tumigil pa? Bakit ba kailangang siya pa ang tumulong? Habang nakaupo sa isang bench sa labas, dumaan sa kanyang isipan ang mukha ng kanyang mga magulang na umaasa sa kanya.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makaalis, isang security guard ang lumapit sa kanya at sinabing pinapatawag daw siya sa pinakamataas na opisina ng gusali. Naguluhan si Ethan pero sumunod pa rin siya. Pagpasok niya sa malawak na boardroom, nakita niya ang isang pamilyar na bulto ng tao na nakatalikod. Nang humarap ito, halos malaglag ang panga ni Ethan. Ang matandang tinulungan niya sa kalsada ay nakaupo na ngayon sa gitna, suot ang isang mamahaling suit, at may dalang awtoridad na hindi mo aakalain noong nasa kalsada pa siya.

Siya pala ang CEO at founder ng kumpanya. Sadyang naglakad-lakad ang matanda nang umagang iyon para obserbahan ang paligid at ang mga tao sa labas ng kanyang opisina. Sinabi ng CEO sa harap ng lahat ng mga managers, “Marami akong nakitang aplikante na matatalino, magagaling magsalita, at may matataas na grado. Pero sa libo-libong dumaan sa harap ko kanina habang ako ay nahihirapan, isa lang ang tumigil. Ang kumpanyang ito ay hindi lang nangangailangan ng utak, kailangan natin ng mga taong may puso at integridad.”

Doon na nalaman ni Ethan na hindi siya nabigo. Ang interview na akala niya ay hindi na nangyari ay naganap na pala sa labas ng gusali, sa gitna ng alikabok at init ng kalsada. Sa araw na iyon, hindi lang trabaho ang nakuha ni Ethan, kundi isang aral na hinding-hindi niya malilimutan. Ang kabutihan ay hindi kailanman nasasayang. Maaaring maging hadlang ito sa iyong plano sa simula, pero ito ang magdadala sa iyo sa tamang lugar sa tamang panahon. Ngayon, si Ethan ay isa na sa mga pinagkakatiwalaang tao sa kumpanya, dala ang prinsipyo na ang tunay na tagumpay ay nagsisimula sa pagpapakita ng pagkatao bago ang pagpapakita ng galing.