Sa mundo ng modernong teknolohiya at naglalakihang mga makina, madalas nating isipin na ang lahat ay kayang solusyunan ng pera o ng pinakabagong kagamitan. Ngunit may mga pagkakataon sa buhay na ang tunay na galing ay hindi matatagpuan sa mga mamahaling computer o sa taas ng pinag-aralan, kundi sa lalim ng karanasan at sa husay ng pakikiramdam. Ito ang kwento ng isang napakayamang negosyante na si Don Roberto at ang kanyang paboritong truck na naging simbolo ng kanyang tagumpay, ngunit naging sanhi rin ng kanyang matinding pagkabigo nang bigla itong tumigil sa pag-andar at walang sinumang eksperto ang makapagsabi kung bakit.

Si Don Roberto ay isang lalaking sanay na makuha ang lahat ng gusto niya. Mayroon siyang malaking kumpanya ng logistika, at ang kanyang unang truck—isang dambuhalang sasakyan na naging pundasyon ng kanyang yaman—ay itinuturing niyang swerte. Kaya naman nang bigla itong tumirik at hindi na muling umandar, hindi siya nagtipid. Ipinatawag niya ang pinakamagagaling na engineer mula sa iba’t ibang bansa. Ginamitan ito ng mga pinakasofistikadong diagnostic tools, pinalitan ang mga mamahaling pyesa, at halos baklasin na ang buong makina, ngunit nanatili itong tahimik. Sa bawat araw na lumilipas na hindi umaandar ang truck, lalong nagngangalit ang kalooban ng milyonaryo.

Isang hapon, habang si Don Roberto ay namumula na sa galit dahil sa ika-sampung mekanikong sumuko, isang matandang lalaki na nakasuot ng madungis na over-all ang lumapit sa kanyang garahe. Siya si Mang Isko, isang mekaniko mula sa isang maliit at lumang talyer sa kanto. Marami ang nagtawanan nang makita siya. Paano raw magagawa ng isang matandang mekaniko na tanging martilyo at wrenches lang ang dala ang hindi nagawa ng mga high-tech na kagamitan ng mga taga-ibang bansa?

Dahil sa desperasyon at kagustuhang mapahiya ang matanda, nagbitiw ng hamon si Don Roberto. “Sige, matanda. Kung maaayos mo ang truck na ito na kahit sino ay walang kayang umayos, dodoblehin ko ang bayad sa iyo! Pero kung hindi, huwag ka nang magpapakita rito dahil inaaksaya mo lang ang oras ko.” Ang hamon ay hindi lamang tungkol sa pera; ito ay naging isang laban ng pride at dangal sa pagitan ng isang taong mayaman at isang taong ang puhunan lamang ay ang kanyang mga kamay.

Hindi kumibo si Mang Isko. Hindi siya naglabas ng anumang computer. Sa halip, lumapit siya sa truck at hinawakan ang mainit na metal nito. Inilapit niya ang kanyang tainga sa makina at pinakiusapan ang mga tao na tumahimik. Sa loob ng ilang minuto, tila nakikipag-usap ang matanda sa dambuhalang sasakyan. Sinuri niya ang bawat kable, bawat turnilyo, at bawat dugtungan nang may matinding konsentrasyon. Ang mga tao sa paligid ay nagsimulang magbulungan, iniisip na nagpapanggap lang ang matanda.

Biglang kinuha ni Mang Isko ang kanyang maliit na martilyo. Maingat siyang gumapang sa ilalim ng truck at may tinapik na isang maliit na bahagi sa gilid ng makina. Isang beses lang. Isang mahina ngunit tumpak na pukpok. Pagkatapos noon, lumabas siya, pinagpagan ang kanyang damit, at lumingon kay Don Roberto. “Subukan ninyong paandarin ngayon,” maikling sabi ng matanda.

Nag-aalangan na sumakay ang driver ni Don Roberto. Nang pinalo nito ang susi, laking gulat ng lahat nang biglang gumaralgal ang makina. Sa isang iglap, umandar ang truck nang napakaganda, tila ba bago uli ito at walang anumang naging problema. Ang katahimikan sa garahe ay napalitan ng matinding gulat. Ang milyonaryo ay napatulala. Ang truck na inalayan ng milyun-milyong halaga ng pyesa at serbisyo ay naayos sa loob lamang ng ilang minuto gamit ang isang maliit na martilyo.

Nang hingin ni Mang Isko ang kanyang bayad, nagulat si Don Roberto sa halagang hiningi ng matanda. “Bakit ganyan kalaki? Isang pukpok lang naman ang ginawa mo!” reklamo ng milyonaryo, na bumabalik na naman sa kanyang pagiging madamot. Ngunit ang sagot ni Mang Isko ay nagpatahimik sa kanya nang tuluyan. “Ang bayad para sa pagpukpok ay isang piso lang. Ang natitirang halaga ay para sa kaalaman kung saan eksakto dapat pukpukin.”

Napagtanto ni Don Roberto ang kanyang pagkakamali. Ang halaga ng serbisyo ni Mang Isko ay hindi nasusukat sa pisikal na pagod o sa gamit na ginamit, kundi sa karunungang nakuha nito sa loob ng maraming dekada ng pagtatrabaho. Ibinigay ng milyonaryo ang doble ng napagkasunduang bayad at humingi ng paumanhin sa kanyang kayabangan. Mula noon, natutunan ni Don Roberto na ang tunay na yaman ay hindi lamang nasa bangko, kundi nasa paggalang sa kakayahan ng mga taong tahimik na gumagawa ng kanilang sining. Ang kwentong ito ay paalala na sa buhay, hindi sapat na mayroon tayong malalakas na gamit; ang pinaka-importante ay ang alam natin kung paano gagamitin ang ating isip at puso para lutasin ang mga problema.