Sa mundong ito na madalas ay pinatatakbo ng pera at kapangyarihan, madalas nating makita na ang mga taong nasa ibaba ay siyang mas madaling maapi. Ang kwento ng isang masipag na tagalinis na nawalan ng trabaho dahil lamang sa pagpili niyang maging tao bago maging empleyado ay isang kwentong gigising sa ating mga damdamin. Sa gitna ng kawalang-katarungan, madalas nating itanong kung nasaan ang gantimpala para sa mga taong may mabubuting puso. Ngunit gaya ng madalas nating marinig, ang tadhana ay may kakaibang paraan ng pagbawi. Ang insidenteng nagsimula sa isang simpleng pagtulong sa isang matandang babaeng tila ligaw at nagugutom ay nauwi sa isang rebelasyong hindi malilimutan ng sinumang nakasaksi.

Si Marco ay isang lalaking nabubuhay nang simple. Bilang isang maintenance worker o tagalinis sa isang sikat na commercial building, ang tanging hangad niya ay maayos na gampanan ang kanyang tungkulin para may maipakain sa kanyang pamilya. Kilala si Marco sa kanyang sipag at pagiging magalang, ngunit sa mata ng kanyang malupit na supervisor na si Mr. Santos, si Marco ay isa lamang numerong madaling palitan. Para kay Mr. Santos, ang oras ay pera, at ang bawat segundong hindi ginugugol sa paglalampaso ay itinuturing na pagnanakaw sa kumpanya.

Isang mainit na hapon, habang abala si Marco sa paglilinis ng lobby, napansin niya ang isang matandang babae na nakatayo sa isang sulok. Ang matanda ay tila nalilito, pagod, at halatang kanina pa naghahanap ng mauupuan. Ang kanyang suot ay simple lamang, halos luma na nga ang tela, kaya naman marami sa mga taong naka-amerikana at naka-bestida na dumadaan ay hindi man lang siya tinitingnan. Para sa karamihan, siya ay isang sagabal lamang sa kanilang mabilis na takbo ng buhay.

Ngunit si Marco ay iba. Sa halip na ipagpatuloy ang pagwawalis, nilapitan niya ang matanda. Tinanong niya kung ayos lang ba ito at kung may kailangan siya. Napag-alaman ni Marco na ang matanda ay nahihilo at medyo nakalimot na sa kanyang pupuntahan. Dahil sa awa, dinala siya ni Marco sa isang silya, binigyan ng malamig na tubig mula sa kanyang sariling baon, at binilhan pa ng kaunting tinapay gamit ang huling barya sa kanyang bulsa. Sa loob ng halos labinlimang minuto, tinalikuran ni Marco ang kanyang trabaho para masigurong maayos ang kalagayan ng matanda.

Dito na pumasok ang trahedya. Nakita ni Mr. Santos ang nangyayari. Sa halip na humanga sa kabutihan ng kanyang tauhan, sumabog ito sa galit. Sa harap ng maraming tao at sa harap mismo ng matandang tinutulungan ni Marco, sinigawan ang tagalinis. Tinawag siyang tamad, walang kwenta, at inakusahan na mas inuuna ang “pakikipag-tsismisan” sa mga palaboy kaysa sa trabahong ipinapasweldo sa kanya. Sa kabila ng paliwanag ni Marco na kailangan ng tulong ng matanda, hindi nakinig ang supervisor. Sa isang iglap, sinabihan si Marco na tanggal na siya sa trabaho at kailangang lisanin ang gusali agad-agad.

Nakaalis si Marco na luhaan, bitbit ang kanyang gamit, at puno ng pag-aalala kung paano na ang kanyang pamilya. Ngunit ang hindi alam ni Mr. Santos at ni Marco, ang matandang babaeng iyon ay hindi basta-basta. Siya pala ay si Donya Elena, ang ina ng may-ari ng mismong gusaling iyon at ng malaking kumpanyang kinabibilangan nila. Si Donya Elena ay sadyang nagsuot ng simpleng damit para tingnan kung paano tinatrato ng kanyang mga empleyado ang mga ordinaryong tao, isang tradisyon na ginagawa niya paminsan-minsan para masiguro ang integridad ng kanilang negosyo.

Kinabukasan, isang malaking pagtitipon ang naganap sa opisina ng CEO. Naroon si Mr. Santos, suot ang kanyang pinakamagandang barong, umaasa na makakakuha ng promosyon. Ngunit nagulat siya nang makita ang tagalinis na si Marco na nakaupo sa tabi ng CEO na si Mr. Javier. Sa tabi nila ay nakaupo ang matandang babae na kanyang hinamak noong nakaraang araw—ngayon ay maayos na ang suot at puno ng awtoridad.

Ipinahayag ni Mr. Javier ang nangyari. Sinabi niya na ang pagtrato ni Mr. Santos sa kanyang ina at sa isang mabuting empleyadong tulad ni Marco ay hindi kailanman matatanggap sa kanyang kumpanya. Sa harap ng lahat, si Mr. Santos ang nawalan ng trabaho, habang si Marco naman ay binigyan ng mas mataas na posisyon at sapat na tulong para sa pag-aaral ng kanyang mga anak bilang pasasalamat sa kanyang ipinakitang malasakit.

Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala na ang tunay na sukatan ng isang tao ay hindi ang kanyang titulo o ang laki ng kanyang sweldo, kundi kung paano siya kumikilos kapag wala siyang makukuhang kapalit. Ang kabutihan ay isang investment na hindi kailanman nalulugi. Maaaring sa simula ay mukhang ikaw ang talo, ngunit sa dulo, ang tadhana ang mag-aayos ng lahat para mailagay ka sa posisyong nararapat para sa iyo. Huwag tayong mapagod gumawa ng mabuti, dahil hindi natin alam, ang taong tinutulungan natin ngayon ay ang susi pala sa ating magandang kinabukasan.