Sa gitna ng ingay at abala ng ating lipunan, madalas tayong makakita ng mga taong parang bahagi na lang ng background sa kalsada. Sila ang mga taong hindi natin pinapansin, o mas masahol pa, ay hinuhusgahan natin batay sa kanilang panlabas na anyo. Ngunit paano kung ang taong tinatawag nating pulubi at tinitingnan nang mababa ay may itinatago palang talino na kayang magpahiya sa pinakamagagaling na propesyonal? Ang kwentong ito ay tungkol sa isang lalaking pilay na dumanas ng matinding pangungutya, ngunit sa isang iglap ay naging bayani sa harap ng isang malaking kumpanya nang ayusin niya ang isang makina na walang sinuman ang nakagawa.

Nagsimula ang tagpong ito sa isang malaking planta ng produksyon kung saan ang bawat minuto ay katumbas ng libu-libong piso. Isang araw, biglang tumigil ang pinakaimportante nilang makina. Nagkagulo ang lahat. Ang mga head engineer, ang mga manager, at maging ang mismong may-ari ng kumpanya ay hindi na malaman ang gagawin. Nagpatawag na sila ng mga eksperto mula sa ibang lugar, gumastos ng malaki, at nagpalit ng kung ano-anong piyesa, pero nanatiling tahimik ang makina. Sa labas ng gate ng kumpanyang ito, madalas tambayan ng isang lalaking marungis ang suot, pilay, at humihingi ng binto sa mga dumadaan. Para sa mga empleyado roon, isa lang siyang istorbo.

Isang hapon, habang abala ang mga technician sa pag-aayos at pilit na hinahanap ang sira, lumapit ang pulubing ito sa bukana ng factory. Sa halip na manghingi ng barya, nakatitig lang siya sa loob. Ang mga guwardiya ay agad siyang sinigawan at pinapaalis dahil daw nakakasagabal siya sa seryosong trabaho. “Umalis ka rito, wala kaming barya! Huwag kang humarang sa daan,” ang sabi ng isang mayabang na supervisor. Hindi kumibo ang lalaki, nanatili lang siyang nakatingin sa makina na tila ba may binabasa siyang blueprint sa kanyang isipan.

Dahil sa desperasyon ng may-ari ng kumpanya na hindi maayos-ayos ang problema, napansin niya ang lalaki. Sa gitna ng tensyon, imbes na ipagtabuyan, tinanong niya ito kung bakit siya nakatingin. Dito nagulat ang lahat nang magsalita ang pulubi. Hindi hiling para sa pagkain ang lumabas sa kanyang bibig, kundi isang teknikal na obserbasyon tungkol sa pressure at alignment ng mga gear sa loob ng makina. Tumawa ang mga engineer. “Anong alam ng isang pulubi sa engineering?” biro ng isa. Ngunit ang may-ari, na wala na ring mapagpilian, ay hinayaan ang lalaki na lumapit.

Dahan-dahang lumakad ang lalaki gamit ang kanyang saklay. Marami ang nagtakip ng ilong dahil sa kanyang amoy, at marami ang bumubulong na nagsasabing nagsasayang lang sila ng oras. Pagdating sa harap ng makina, hindi siya agad humawak. Pinakinggan muna niya ang ugong nito habang sinusubukang paandarin ng mga technician. Pagkatapos, humingi siya ng isang simpleng wrench. Sa loob ng ilang minuto, may mga pinihit siya at may inayos na wiring na hindi man lang napansin ng mga nakapagtapos ng kurso sa pinakasikat na unibersidad.

Maya-maya pa, humingi siya ng signal na buksan ang main power. Sa isang pindot, biglang umugong ang makina sa perpektong ritmo nito. Nawala ang usok, nawala ang kakaibang tunog, at nagsimula uling gumalaw ang assembly line. Tahimik ang lahat. Ang mga engineer na kanina lang ay tumatawa ay hindi makapaniwala sa kanilang nakita. Ang lalaking minaliit nila dahil sa kanyang kapansanan at hitsura ay nagawang isolba ang problemang sumuko na silang lahat.

Dito na nalaman ang katotohanan. Ang pulubing ito ay isa palang dating top-notch mechanical engineer na dumanas ng matinding trahedya sa buhay. Nawalan siya ng pamilya at ari-arian dahil sa isang aksidente, na naging dahilan din ng kanyang pagkapilay. Dahil sa depresyon, pinabayaan niya ang kanyang sarili at naging palaboy. Ngunit ang talino sa kanyang utak ay hindi kailanman nawala. Hindi siya pulubi sa kaalaman; pulubi lang siya sa pagkakataon.

Ang kwentong ito ay isang malakas na sampal sa mga taong mapanghusga. Ipinapaalala nito sa atin na ang tunay na halaga ng isang tao ay wala sa ganda ng kanyang suot, sa kinang ng kanyang sapatos, o sa tuwid ng kanyang paglalakad. Ang kakayahan at karakter ng isang tao ay nasa loob. Maraming “henyo” sa kalsada na sadyang tinalikuran lang ng swerte, at maraming “matalino” sa opisina na wala namang alam kundi ang magmalaki.

Matapos ang insidenteng iyon, hindi na hinayaan ng may-ari ng kumpanya na bumalik sa kalsada ang lalaki. Binigyan siya ng disenteng trabaho, tirahan, at pagkakataong muling itayo ang kanyang buhay. Ang mga taong dating nang-insulto sa kanya ay napilitang humingi ng tawad at yumuko sa harap ng isang taong napatunayan nilang higit na mas magaling sa kanila. Sa huli, ang pagkilala sa kakayahan ng kapwa, anuman ang kanilang kalagayan, ang siyang tunay na susi sa pag-unlad hindi lang ng isang kumpanya, kundi ng ating buong pagkatao.