Sinasabi nila na ang hitsura ng isang tao ay hindi kailanman dapat maging basehan ng kanyang kakayahan o katayuan sa buhay. Ngunit sa realidad, marami pa rin ang nadadala sa kinang ng panlabas na anyo. Ang kwentong ito ay naganap sa loob ng isang marangyang hotel kung saan ang isang simpleng lalaki ay hinarap ang matinding pangungutya mula sa isang aroganteng manager. Ang akala ng marami ay isa lamang siyang ordinaryong tao na naligaw ng landas, ngunit ang hindi nila alam, ang kanilang pagtrato sa kanya ang magiging mitsa ng isang malaking pagbabago sa kanilang mga karera. Isang hamon ang binitawan ng manager na naglalayong hiyain ang panauhin, ngunit sa huli, ang manager mismo ang luluhod sa kahihiyan.

Nagsimula ang lahat sa isang abalang hapon sa lobby ng isang tanyag na five-star hotel. Pumasok ang isang lalaking simple lamang ang suot—isang kupas na t-shirt, pantalon na tila luma na, at tsinelas. Halatang pagod siya sa biyahe at ang tanging hiling niya ay makapagpahinga. Sa bawat hakbang niya sa makintab na sahig ng hotel, ang mga mata ng mga staff at ibang mayayamang panauhin ay nakatitig sa kanya nang may pagtataka at pandidiri. Para sa kanila, ang lalaking ito ay hindi nababagay sa ganoong klaseng lugar.

Pagdating niya sa front desk, hindi siya binati ng ngiti. Sa halip, isang malamig na tingin ang ibinigay sa kanya ng receptionist. “Sir, baka nagkamali kayo ng pinasukan? May mga mumurahing inn sa kanto,” ang sabi nito nang hindi man lang tinitingnan ang kanyang record. Ngunit bago pa makasagot ang lalaki, lumapit ang hotel manager na si Mr. Valdez. Kilala si Mr. Valdez sa pagiging mapili sa mga kliyente at sa kanyang labis na pagpapahalaga sa imahe ng hotel.

“Anong problema rito?” tanong ni Mr. Valdez habang tinitingnan mula ulo hanggang paa ang panauhin. Nang ipaliwanag ng lalaki na nais niyang kumuha ng kwarto para sa ilang gabi, tumawa nang mahina ang manager. Sa kanyang isip, imposibleng kayang bayaran ng lalaking ito ang kahit pinakamurang suite sa kanilang hotel. Dito na pumasok ang mapang-asar na hamon ng manager. “Alam mo, mukhang mabigat ang bulsa mo,” sarkastikong sabi ni Mr. Valdez. “Gawin nating simple. Kung mababayaran mo ang presyo ng aming pinakapangit at pinakamaliit na kwarto nang cash ngayon din, ibibigay ko sa iyo ang aming Presidential Suite nang libre!”

Ang Presidential Suite ay ang pinakamahal na kwarto sa hotel na nagkakahalaga ng daan-daang libo bawat gabi. Ang mga staff ay nagbulungan, natatawa sa biro ng kanilang boss. Inisip nila na aatras ang lalaki at aalis na lang dahil sa kahihiyan. Ngunit nagkamali sila. Ang lalaki ay tumingin nang diretso sa mga mata ng manager, kumuha ng kanyang lumang bag, at naglabas ng isang makapal na bundle ng pera. Hindi lang sapat para sa maliit na kwarto, kundi sapat para bayaran ang buong palapag ng hotel kung gugustuhin niya.

Ang katahimikan sa lobby ay tila mabibitak sa tindi ng gulat ng lahat. Si Mr. Valdez ay napaatras, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. Hindi niya akalain na ang lalaking tiningnan niya bilang basura ay may kakayahang bayaran ang kanyang buong sweldo sa isang iglap lang. Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang kwento. Habang inaasikaso ang check-in, dumating ang may-ari ng buong hotel chain.

Laking gulat ng lahat nang ang may-ari mismo ang yumukod at bumati sa lalaking naka-tsinelas. “Chairman, nandito na pala kayo! Bakit hindi niyo sinabi na bibisita kayo para sa inspeksyon?” ang sabi ng may-ari. Doon lang nalaman ni Mr. Valdez at ng lahat ng staff na ang lalaking kanilang inalipusta ay ang mismong Chairman ng kanilang Board of Directors—ang taong nagmamay-ari ng lahat ng kumpanyang nagpapatakbo sa hotel na iyon.

Ang hamon na binitawan ng manager ay naging sarili niyang bitag. Hindi lang siya napahiya, kundi napatunayan din ng Chairman na ang pamamalakad ni Mr. Valdez ay puno ng diskriminasyon at kawalan ng respeto sa kapwa. Sa araw ding iyon, tinanggal sa serbisyo ang manager at ang receptionist na hindi marunong gumalang sa tao. Ang kwentong ito ay isang malakas na paalala sa ating lahat: ang tunay na yaman ay hindi laging nakasuot ng alahas o mamahaling damit. Minsan, ito ay nasa anyo ng isang simpleng tao na marunong magmasid at maghintay ng tamang pagkakataon para magturo ng leksyon. Huwag nating hamakin ang sinuman batay sa panlabas na anyo, dahil baka ang taong tinatanggihan mo ngayon ang siyang humahawak ng iyong kinabukasan bukas.