Sa gitna ng masalimuot na mundo ng politika sa Pilipinas, hindi na bago ang makakita ng mga pagbabangayan at mainit na palitan ng salita sa pagitan ng mga matataas na opisyal. Ngunit nitong mga huling araw, tila may ibang antas ng tensyon ang bumabalot sa Senado, partikular na ang tila hindi matapos-tapos na galit ni Senadora Imee Marcos laban kay dating Presidential Adviser on Creative Communications at kilalang opisyal na si Vince Dizon. Marami ang nagtatanong sa likod ng mga camera at sa mga sulok ng social media: Ano nga ba ang tunay na dahilan ng ganitong kabigat na emosyon? Mayroon nga bang personal na pinagdadaanan ang senadora, o ito ay usapin lamang ng prinsipyo at pamamahala sa pambansang pondo?

Ang ugat ng usaping ito ay nagsimula sa mga diskusyon ukol sa pambansang budget, kung saan naging sentro ng atensyon ang papel ni Dizon sa mga malalaking proyekto ng gobyerno, kabilang na ang mga usapin sa flood control at imprastraktura. Para sa isang mambabatas na kilala sa pagiging prangka at walang kinatatakutan, ang mga banat ni Imee Marcos ay tila may kasamang personal na bigat. Sa bawat pagdinig, mapapansin ang tila panggigigil ng senadora sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Dizon. Ito ay nagbubukas ng pinto sa iba’t ibang haka-haka ng publiko. Mayroon bang mga proyektong hindi naaprubahan? O baka naman may mga “nawala” na kontrol o impluwensya na dating hawak ng kanyang kampo?

Hindi maitatago na sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon, mayroong mga pagbabago sa kung sino ang pinapakinggan at sino ang binibigyan ng kapangyarihan sa loob ng Malacañang. Si Vince Dizon ay itinuturing ng marami bilang isang “technocrat” na malapit sa sentro ng desisyon, habang si Senadora Imee, bagama’t kapatid ng Pangulo, ay madalas na nagpapahayag ng salungat na opinyon. Ang dinamikong ito ay lumilikha ng isang kapaligiran kung saan ang bawat kilos ay binibigyan ng kulay. Ang tanong na “May pinagdadaanan ka ba, Madam?” ay naging tanyag na linya ng mga netizens na nakapansin sa tila labis na pagiging emosyonal ng senadora sa mga isyung dapat sana ay tinatalakay sa paraang teknikal.

Sa bawat talumpati at interview, iginiit ng senadora na ang kanyang galit ay nagmumula sa malasakit sa bayan at sa tamang paggamit ng pera ng taumbayan. Ngunit sa mata ng mga kritiko, ang ganitong katindi na atake ay tila isang senyales ng nagbabagong alyansa sa loob ng gobyerno. Ang politika sa Pilipinas ay parang isang laro ng chess; bawat galaw ay may katumbas na sakripisyo. Kung totoo mang may “nawala” sa senadora, maaaring ito ay ang dating matibay na hawak sa direksyon ng mga proyekto na ngayon ay nasa kamay na ng mga taong tulad ni Dizon. Ang labanang ito ay hindi lamang tungkol sa dalawang tao; ito ay representasyon ng mas malalim na hidwaan sa loob ng administrasyon kung saan nagbabanggaan ang tradisyunal na politika at ang bagong set ng mga tagapayo.

Habang tumatagal ang alitan, lalong lumilinaw na ang publiko ang nasa gitna ng bakbakan. Ang mga tagasuporta ni Imee Marcos ay nakikita siya bilang tagapagtanggol laban sa mga umano’y anomalya, habang ang mga nasa panig ni Dizon ay nakikita ang senadora bilang hadlang sa mabilis na pag-unlad. Ngunit sa kabila ng lahat ng ingay, ang mahalagang tanong ay mananatili: Hanggang kailan magpapatuloy ang ganitong uri ng politika? Ang galit ba ay mauuwi sa pagbabago, o ito ay lalo lamang magpapalubog sa bansa sa gitna ng pagkaka-hati-hati? Sa huli, ang bawat Pilipino ay naghihintay ng kasagutan kung ang mga luhang pumatak o ang mga sigaw sa loob ng bulwagan ay para nga ba sa bayan o para sa mga pansariling interes na unti-unting nawawala sa kanilang mga kamay.