Walang mas hihigit pa sa sakit na mararamdaman ng isang magulang kapag ang pundasyon ng kanyang pamilya ay biglang gumuho sa isang iglap. Sa loob ng maraming taon, ibinuhos ni tatay ang lahat ng kanyang pagmamahal, pagod, at sakripisyo para sa batang inakala niyang sarili niyang dugo at laman. Ngunit sa isang pirasong papel na naglalaman ng resulta ng DNA test, ang lahat ng kanyang pinaniwalaan ay tila naging isang malaking kasinungalingan. Ito ang kuwento ng isang amang hindi kinaya ang bigat ng katotohanan—isang pangyayari na nag-iwan ng malalim na sugat hindi lamang sa kanyang puso kundi maging sa buong pamilya na kanyang binuo.

Ang pagdududa ay parang isang anay na dahan-dahang kumakain sa tiwala ng isang mag-asawa. Nagsimula ito sa mga simpleng mapunang salita mula sa mga kamag-anak o sa mga pagkakataong tinitingnan niya ang mukha ng bata at pilit na hinahanap ang kanyang sariling mga katangian. Sa kabila ng takot na malaman ang totoo, nanaig ang kagustuhan ni mister na magkaroon ng kapanatagan ng loob. Hindi niya akalain na ang paghahanap na ito para sa kapayapaan ang magiging mitsa ng pinakamalaking unos sa kanyang buhay. Sa sandaling binuksan niya ang sobre, tila huminto ang mundo. Ang nakasulat na 0% probability of paternity ay parang isang hatol ng kamatayan sa kanyang dangal at pagkatao bilang isang ama.

Napakahirap ipaliwanag ang emosyong nararamdaman ng isang lalaki sa ganitong sitwasyon. Hindi lamang ito tungkol sa pagtataksil ng kanyang asawa; ito ay tungkol sa ugnayang binuo niya sa batang itinuring niyang buhay niya. Paano mo tuturuan ang iyong puso na huwag nang magmahal sa batang pinalaki mo, binihisan, at pinagpuyatan noong maysakit? Ang sakit ay nanggagaling sa reyalidad na ang bawat yakap, bawat tawa, at bawat sakripisyo sa trabaho para sa kinabukasan ng bata ay nabahiran ng panlilinlang. Para kay mister, hindi lang ang asawa niya ang nagtaksil, kundi ang tadhana mismo na hinayaan siyang mamuhay sa isang ilusyon sa loob ng mahabang panahon.

Sa mga naging diskusyon sa paligid ng insidenteng ito, marami ang nagpahayag ng simpatya para sa ama. Maraming kalalakihan ang nakakaramdam ng takot na baka sila rin ay biktima ng tinatawag na paternity fraud. Ngunit sa likod ng galit kay misis, nariyan ang inosenteng bata na walang malay sa gulo ng mga matatanda. Ito ang pinaka-trahedya sa lahat—ang batang tinitingala ang lalaking ito bilang kanyang tunay na ama ay maaaring mawalan ng proteksyon at pagmamahal dahil sa kasalanang hindi naman niya ginawa. Ang DNA result ay isang siyentipikong katotohanan, ngunit hindi nito kayang burahin ang mga alaala ng pagsasama na nakaukit na sa puso ng bawat isa.

Ang reaksyon ni mister sa harap ng kamera ay sadyang nakakadurog ng puso. Ang kanyang mga luha ay hindi lamang luha ng galit kundi luha ng matinding pangungulila sa buhay na akala niya ay totoo. Paano nga ba magpapatuloy ang isang tao matapos malaman na ang batang tinatawag siyang papa ay wala palang biolohikal na koneksyon sa kanya? Ang desisyon kung mananatili ba siyang ama o tatalikuran ang lahat ay isang krus na napakabigat pasanin. Sa ating lipunan, madalas na ang ina ang binibigyan ng simpatya, ngunit sa kasong ito, ang boses ng isang nasaktang ama ay umalingawngaw upang ipaalala na ang mga lalaki ay may damdamin din na marunong masaktan at mawasak.

Habang mainit ang usapin, nagiging babala rin ito sa marami tungkol sa kahalagahan ng katapatan sa isang relasyon. Ang isang lihim, gaano man katagal itago, ay laging may paraan para lumabas. Ang epekto ng ganitong uri ng panloloko ay panghabambuhay. Hindi lamang nito sinisira ang pagsasama ng mag-asawa, kundi winawasak din nito ang pundasyon ng tiwala ng isang tao sa kanyang kapwa. Para kay tatay, ang DNA test ay nagbigay ng sagot, ngunit ang sagot na iyon ang nagbukas ng mas maraming katanungan tungkol sa kanyang kinabukasan at sa papel na gagampanan niya sa buhay ng bata.

Sa huli, ang kuwentong ito ay isang paalala na ang pagiging magulang ay higit pa sa dugo at DNA. Ngunit hindi natin masisisi si mister kung ang kanyang puso ay kasalukuyang puno ng pait. Ang kailangan niya ngayon ay panahon para maghilom at suporta mula sa mga taong tunay na nakakaunawa sa kanyang pinagdaraanan. Ang katarungan sa ganitong mga sitwasyon ay mailap, dahil ang nawalang panahon at ninakaw na pagkakataon ay hindi na kailanman mababalik pa. Harapin man niya ang bukas bilang ama o bilang isang taong naghahanap ng bagong simula, ang marka ng DNA result na ito ay mananatiling bahagi ng kanyang kasaysayan.