Sa gitna ng siksikan at maingay na kalsada, madalas tayong nagmamadali para marating ang ating destinasyon. Ngunit minsan, ang paghinto sa tabi ng daan ay hindi lamang tungkol sa pagkumpuni ng isang sirang makina, kundi tungkol sa muling pagbubukas ng isang pahina ng nakaraan na akala natin ay tuluyan nang nabaon sa limot. Ito ang kuwento ng isang binatang mekaniko na ang tanging hangad lang ay tumulong sa isang motorista, ngunit ang kanyang nadiskubre ay isang katotohanang yayanig sa kanyang buong pagkatao.

Si Jomar ay isang simpleng lalaki na nabubuhay sa pawis at grasa. Bilang isang bihasang mekaniko, ang kanyang mga kamay ay sanay sa paghawak ng mabibigat na kasangkapan at pag-aayos ng mga sasakyang tila wala na sa kondisyon. Para sa kanya, ang bawat makina ay may kuwento, at bawat sira ay may solusyon. Ngunit sa likod ng kanyang pagiging masipag at tahimik, may isang bahagi ng kanyang puso na matagal nang sarado. Lumaki si Jomar na may maraming katanungan tungkol sa kanyang pinagmulan, mga tanong na pilit niyang iniwasan sa pamamagitan ng pagpapakabusy sa trabaho.

Isang hapon, habang pauwi si Jomar mula sa isang malayong home service, napansin niya ang isang sasakyang pulis na nakaparada sa gilid ng highway. Bukas ang hood nito at may usok na lumalabas. Bilang isang taong likas na matulungin at may sapat na kaalaman sa mga sasakyan, hindi siya nag-atubili. Inihinto niya ang kanyang lumang pick-up at kinuha ang kanyang toolbox. Inisip niya na baka kailangan lang ng simpleng tulong ng opisyal upang makabalik ito sa duty.

Habang papalapit siya, nakita niya ang isang babaeng pulis na seryosong nakatingin sa makina. Naka-uniporme ito nang maayos, matikas ang tindig, at halatang iginagalang sa kanyang larangan. Noong una, nakatungo ang pulis kaya hindi agad nakita ni Jomar ang mukha nito. “Ma’am, baka matulungan ko po kayo. Mekaniko po ako,” magalang na bungad ni Jomar. Nang dahan-dahang lumingon ang babae at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata, tila huminto ang mundo para sa binata.

Ang pamilyar na hugis ng mga mata, ang kurba ng labi, at ang nunal sa may pisngi—lahat ng ito ay biglang nagpabalik ng mga alaala mula sa kanyang kabataan. Hindi siya maaaring magkamali. Ang babaeng pulis na nasa harap niya ngayon ay ang taong matagal na niyang hindi nakikita, ang taong naging dahilan ng kanyang mga pangarap at pait. Natigilan si Jomar, hindi alam kung itutuloy ang alok na tulong o tatalikod na lang para iwasan ang emosyong biglang bumuhos.

Habang sinusubukang ayusin ni Jomar ang sasakyan, ramdam niya ang titig ng pulis. May halo ring pagkagulat at pagkilala sa mga mata ng babae. Sa loob ng ilang minuto, walang nagsasalita. Tanging ang tunog ng mga bakal at ang hangin sa kalsada ang naririnig. Ngunit sa ilalim ng katahimikang iyon ay ang libu-libong salita na hindi masabi-sabi. Naalala ni Jomar ang mga panahong sila ay magkasama pa, noong ang buhay ay mas simple at wala pang mga pader na naghihiwalay sa kanila.

Dito nagsimula ang isang pag-uusap na hindi lang tungkol sa radiator o overheat na makina. Ito ay tungkol sa mga taon na nawala, sa mga desisyong naglayo sa kanila, at sa pagkakataong ibinigay ng tadhana upang magkaharap muli. Nalaman ni Jomar na ang babaeng ito, na dati ay bahagi ng kanyang araw-araw, ay naging isang matagumpay na alagad ng batas. Sa kabila ng tagumpay nito, bakas din ang pangungulila sa kanyang mga mata—isang pangungulila na tila nahanap ang sagot sa pagdating ng mekanikong hindi inaasahan.

Ang pagkakataong ito ay nagpakita na ang mundo ay sadyang maliit. Minsan, ang mga taong akala natin ay bahagi na lamang ng ating kasaysayan ay muling magpapakita sa mga sandaling hindi natin inaasahan. Ang paghinto ni Jomar para tumulong ay hindi isang aksidente. Ito ay isang paalala na ang bawat mabuting gawa ay may kaakibat na biyaya, at minsan, ang biyayang iyon ay ang pagkakataong maitama ang nakaraan o kaya naman ay makakuha ng closure sa mga bagay na matagal na nating kinalimutan.

Habang umaandar na muli ang sasakyan ng pulis, isang ngiti ang sumilay sa kanilang mga labi. Hindi man natin alam kung ano ang susunod na kabanata para sa kanila, isang bagay ang tiyak: ang hapon na iyon ay hindi lang nag-ayos ng isang sirang sasakyan. Nag-ayos din ito ng isang pusong matagal nang may lamat. Ang simpleng mekaniko at ang matikas na pulis ay napatunayang ang pagtulong sa kapwa ay susi sa pagtuklas ng sarili nating mga nakatagong katotohanan.